Και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί…

Standard

Και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί…

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, μέσα από θεσμούς όπως το σχολείο, η εκκλησία και η οικογένεια,
γαλουχούμαστε σε λογικές ατομισμού και ιεραρχίας. Οι άνθρωποι κατατάσσονται σε ομοφυλόφιλους, ξένους,
φτωχούς, αγράμματους, φρικιά κι «εμάς», ένα ευρύτερο κατασκευασμένο εμάς που πρέπει όλοι να γίνουμε μέρος
του. Ο καλός και ο κακός μαθητής, οι καλές και οι κακές οικογένειες, οι σωστοί χριστιανοί και οι υπόλοιποι του
διαβόλου. Εκπαιδευόμαστε από την κυριαρχία να υπακούμε στους νόμους, στους ανώτερους, σε όλους αυτούς που
ξέρουν το σωστό και μας το υποδεικνύουν. Μαθαίνουμε πως πάντα υπάρχει κάποιος ειδικός που θα
αποφασίζει για εμάς, κάποιος που ξέρει, ενώ εμείς δεν ξέρουμε. Εμείς αυτό που πρέπει να μάθουμε
είναι να υπακούμε, να ακολουθούμε τους κανόνες και να είμαστε παραγωγικοί για το σύστημα.
Ξέρουμε πως πρέπει να δουλεύουμε και πρέπει να πληρωνόμαστε λιγότερο από το αφεντικό μας, που τις
περισσότερες φορές δεν δουλεύει καν. Ξέρουμε πως πρέπει να ακούμε το νόμο πάντα και να είμαστε φιλήσυχοι
πολίτες, μιας και ο νόμος φτιάχτηκε για να μας εξυπηρετεί – εφόσον είμαι χρήσιμος για το σύστημα, θα μου
επιτρέπει να ζω. Ξέρουμε πως πρέπει να είμαστε καλοί χριστιανοί και να αγαπάμε αλλήλους, αρκεί να είναι λευκοί
και ευκατάστατοι, για τους υπόλοιπους άντε να τους ευεργετήσουμε με κάνα δεύτερο χιτώνα.

Επίσης ξέρουμε πως μπορούμε κι εμείς αν θέλουμε να γίνουμε ειδικοί και να εκμεταλλευόμαστε τους
υπόλοιπους, μπορούμε κι εμείς αν θέλουμε να γίνουμε αφεντικά ή να πολιτευτούμε και να αποφασίζουμε εμείς για
τους άλλους. Μπορούμε να εξουσιάζουμε αντί να εξουσιαζόμαστε, μπορούμε ακόμα και να σκοτώνουμε και να μας
χειροκροτούν. Μπορούμε να αισθανόμαστε ότι είμαστε ανώτεροι και περήφανοι γιατί έτσι, γιατί μπορούμε.
Μπορούμε να βλέπουμε ποδόσφαιρο, να φοράμε μια γαλανόλευκη αηδία και να νιώθουμε ελεύθεροι και ωραίοι.
Μπορούμε να βλέπουμε τηλεόραση και να ξέρουμε τα πάντα, έχουμε την ελευθερία να αλλάξουμε κανάλι.
Δημοκρατία έχουμε, μπορούμε να επιλέγουμε ό,τι θέλουμε! Μπορούμε να παρεμβαίνουμε για τις
ζωές μας, απλά μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια με ένα φάκελο. Τώρα πρέπει να μάθουμε να
συμβιώνουμε και με τους φασίστες γιατί έχουμε δημοκρατία, αφού πρώτα μάθουμε να μισούμε τους
ξένους που θέλουν το κακό μας.

Έτσι οι κοινωνικές σχέσεις δομούνται μέσα στην καχυποψία και τη διάθεση επιβολής του ενός πάνω στον άλλον.
Κλεινόμαστε στο μικρόκοσμό μας αναζητώντας ατομικές λύσεις στα εν πολλοίς συλλογικά προβλήματα που
μαστίζουν τους εκμεταλλευόμενους αυτού του κόσμου. Σε αυτές τις λογικές εντάσσεται η βία μεταξύ των από τα
κάτω. Η βία που δεχόμαστε από το προσωπικό και κοινωνικό μας περιβάλλον εκτοξεύεται στους πιο
εύκολους στόχους, όπως είναι οι μετανάστες και οι οροθετικές πόρνες. Μια βία που αναλώνεται και
ανακυκλώνεται ανάμεσα στους καταπιεσμένους, αντί να στρέφεται στον πραγματικό στόχο, στο
σύστημα που τη γεννά: στο κράτος, στα αφεντικά, στην αστική δημοκρατία.

Οι κοινωνίες αυτές που δημιουργούνται μέσα από τον ατομισμό και το φόβο του άλλου είναι
κατακερματισμένες, άρα και εύκολα διαχειρίσιμες από την κυριαρχία, η οποία έτσι όχι μόνο συντηρείται αλλά και
κερδοφορεί. Μας τρομοκρατούν ώστε μέσα στο κλίμα φόβου να αποδεχόμαστε τη στέρηση στοιχειωδών
όρων επιβίωσης και ελευθερίας. Μπορεί να μην έχω να φάω αλλά είμαι ασφαλής από το διπλανό μου! Η
ασφάλεια μεταφράζεται σε μια πόλη γεμάτη από ασφαλίτες, μπατσοπεριπολίες, κάμερες παρακολούθησης και
φασίστες πολιτοφύλακες, και η κοινωνική ειρήνη στην περιστολή οποιασδήποτε αντίστασης.
Το εύκολο όταν σε πατάνε οι εξουσιαστές σου είναι να αρχίσεις να κανιβαλίζεσαι με τους υπόλοιπους που είναι
στην ίδια μοίρα με σένα. Συλλογική ευθύνη, στερεότυπες ταυτότητες (μετανάστης = εγκληματίας) και
μισαλλοδοξία. Και κάπου εκεί ευδοκιμούν οι τερατώδεις «λύσεις» των πλωτών ή μη στρατοπέδων συγκέντρωσης και
η ανοχή ή ακόμα και υιοθέτηση ακροδεξιών ιδεών και πρακτικών, όπως τα πογκρόμ. Όσο υπάρχει αυτό το
σύστημα, τις συνθήκες που γεννάνε κανιβαλικές συμπεριφορές θα τις βρίσκουμε καθημερινά
μπροστά μας, στο σπίτι, στη δουλειά, σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Το δύσκολο, αλλά και μόνο αποτελεσματικό, είναι να αναπτύξουμε πραγματικές σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ
μας. Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, δεν αρκεί ένα πιάτο φαΐ ή μια κουβέρτα. Σημαίνει να γνωρίσουμε και
να πάψουμε να φοβόμαστε το διπλανό μας, να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά μαζί του, να αντιληφθούμε τις ανάγκες
και τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και ενδεχομένως υποφέρει, να αναγνώσουμε τα κοινά μας θέλω, να
οργανώσουμε από κοινού δημιουργικά την αντίσταση και την καθημερινότητά μας.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΝΕ

dinamiter(A)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s