Monthly Archives: Ιουνίου 2013

Αναλύσεις για τον αγώνα της ΕΡΤ

Standard

Παραθέτουμε δύο ενδιαφέροντα κείμενα/αναλύσεις συντρόφων γύρω από τον αγώνα της ΕΡΤ (όπως εξελίσσεται στην Αθήνα, προφανώς και κατά τόπους τα χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά, όμως τα τεκταινόμενα στο ραδιομέγαρο δίνουν εν πολλοίς το στίγμα):

Κείμενο που μοιράστηκε 22/6 στην ΕΡΤ:

«Την Τρίτη 11 Ιουνίου, μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του κράτους έκτακτης ανάγκης και της γενικευμένης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στο σύνολο της εργατικής τάξης, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ και να απολύσει 2.656 εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να καταλάβουν τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ και να συνεχίσουν τη ροή του προγράμματος όπως πριν…

Από την πρώτη ημέρα της κινητοποίησης το προαύλιο της ΕΡΤ αλλά και το τηλεοπτικό της πρόγραμμα αποτέλεσαν ένα πεδίο κομματικής και συνδικαλιστικής διαμεσολάβησης. Ξεπλύθηκαν γραφειοκράτες συνδικαλιστές, κάποιοι από τους οποίους ξεπούλησαν πολύ πρόσφατα πλειοψηφίες εργαζομένων που ήθελαν να απεργήσουν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν τον προεκλογικό τους αγώνα αντιμετωπίζοντας για μία ακόμα φορά τους ανθρώπους ως πρόβατα. Αντί ο χώρος της ΕΡΤ να γίνει κέντρο αγώνα, έξω ήταν κέντρο διασκέδασης και μέσα κέντρο διερχομένων συνδικαλιστών, κομματαρχών, διανοουμένων, αφεντικών και περσόνων του θεάματος.

Ειδικά σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα της κατειλημμένης ΕΡΤ, στα πλαίσια του διεκδικούμενου από τους εργαζόμενούς της δημοκρατικού πλουραλισμού προβάλλονταν όλες οι μερίδες της αστικής τάξης ενώ συγχρόνως δινόταν ελάχιστος χρόνος στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Ιδού μερικά κραυγαλέα παραδείγματα: Σε συζήτηση για την αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση δεν καλέστηκαν εκπαιδευτικοί αλλά ο πρώην περιφερειάρχης Αττικής (Κουμέντος) ο οποίος προωθούσε ανάλογες απολύσεις στον χώρο της εκπαίδευσης όπως αυτές που εφαρμόστηκαν στους ίδιους τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Επίσης, στην κατειλημμένη ΕΡΤ παρήλασαν ως προσκεκλημένοι διάφοροι δημοσιογράφοι που μετά τη θητεία τους στη δημόσια τηλεόραση διέπρεψαν ως στελέχη και αφεντικά στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Έτσι θαυμάσαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου, πρωτοπόρο της απεργοσπασίας στα ΜΜΕ, ενώ δεν δόθηκε χρόνος σε απολυμένους των ΜΜΕ για να παρουσιάσουν τα προβλήματά τους. Είχαμε επίσης την ευκαιρία να απολαύσουμε τον κύριο Τζήμερο, γνωστό υπέρμαχο της δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.

Δεδομένης αυτής της κατάστασης κάποιος κόσμος αποφάσισε να αυτοοργανώσει τον αγώνα του. Έτσι δημιουργήθηκε η ανοιχτή συνέλευση με τόπο συνάντησης το πάρκινγκ της ΕΡΤ. Η συνέλευση αποτέλεσε σημείο συνάντησης εκατοντάδων ανθρώπων, ανθρώπων που θέλουν να προωθήσουν την οργάνωση του αγώνα από τα κάτω, που επιθυμούν να δείξουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους στους εργαζόμενους της βάσης της ΕΡΤ, ανθρώπων που ξέρουν ότι για να προχωρήσουμε χρειάζεται η σύνδεση των επί μέρους αγώνων και η υπέρβαση των διαχωρισμών.

Η ανοιχτή συνέλευση συνάντησε ένα μάλλον εχθρικό περιβάλλον: Το μπροστινό προαύλιο γεμάτο κομματικές και εθνικοπατριωτικές σημαίες συνοδεία συνεχούς μουσικού προγράμματος για πάσης φύσεως θεατές. Η πρόσβαση στο εσωτερικό του κτιρίου της κατάληψης απαγορευμένη με περιφρούρηση, και από κομματικούς (βλέπε ΠΑΜΕ και ΕΠΑΜ), σε ρόλο πόρτας νυχτερινού μαγαζιού. Η επαφή και η συνεργασία/συνδιαμόρφωση με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ ελάχιστη έως μηδαμινή.

Η συνέλευση από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να έρθει σε επαφή με όσο γίνεται περισσότερους εργαζόμενους απαιτώντας συγχρόνως να συνδιαμορφώσει το πρόγραμμα που εκπέμπεται από την κατειλημμένη ΕΡΤ. Ανταπόκριση δεν υπήρξε παρά μόνο μεμονωμένες περιπτώσεις εργαζομένων που θέλησαν να συμμετάσχουν στη συνέλευση τοποθετούμενοι όμως σε ατομική βάση και όχι εκπροσωπώντας κάποια συνέλευση εργαζομένων της ΕΡΤ.

Η ανοιχτή συνέλευση ζητούσε τη συνδιαμόρφωση της ροής του προγράμματος της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου της ΕΡΤ από τους εργαζόμενους και την ανοιχτή συνέλευση, τη σύνδεση της ΕΡΤ με τους τοπικούς και διεθνείς κοινωνικούς αγώνες, τα κινήματα, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τις συλλογικότητες, τα σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων. Ζητούσε επίσης την άμεση δημιουργία και διατήρηση σχέσεων επικοινωνίας μεταξύ της ανοιχτής συνέλευσης και των εργαζομένων της ΕΡΤ. Καλούσε, τέλος, τους εργαζόμενους της ΕΡΤ να τοποθετηθούν για τη στάση τους σε περίπτωση που το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωνε προσωρινά την απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση των εργαζομένων.

Στην 3η συνεχόμενη ανοιχτή συνέλευση, την Κυριακή 16/6, μας προτάθηκε από εργαζόμενους της ΕΡΤ να συστήσει η ανοιχτή συνέλευση μια δεκαμελή επιτροπή η οποία θα συναντούσε μια αντίστοιχη επιτροπή της ΕΡΤ για τη συνδιαμόρφωση του προγράμματος αλλά και για να μεταφερθεί στους εργαζόμενους το σύνολο των αιτημάτων της συνέλευσης. Προς έκπληξη της επιτροπής της ανοιχτής συνέλευσης βρεθήκαμε για μία ακόμα φορά αντιμέτωποι με δύο εργαζόμενους που εξέφραζαν τις προσωπικές τους απόψεις και όχι αποφάσεις κάποιου συλλογικού σώματος.

Ήταν πλέον σαφές ότι έχουμε μπροστά μας έναν τοίχο. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν ούτε τον προϋπάρχοντα καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, ούτε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, ούτε την ανάθεση. Δεν έχουν πάρει τον αγώνα στα χέρια τους. Η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη διαδικασία και όταν γίνεται μονόπλευρα απλώς κάποια στιγμή σβήνει. Από την εμπειρία μας και τη συμμετοχή μας στους αγώνες έχουμε την πεποίθηση ότι εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι μπορούν να αυτοοργανώσουν τον κοινό τους αγώνα κι αυτό επιδιώκουμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι εργαζόμενοι σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να κάνουν πολλά και γρήγορα βήματα.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε μεγάλο βαθμό ετεροκαθοριστήκαμε από την προσμονή μιας εκδήλωσης ενδιαφέροντος από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ απέναντι στις προτάσεις μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην περάσουμε σε πιο δυναμικές δράσεις που θα αναδείκνυαν και θα πραγματοποιούσαν τις απόψεις, τις προτάσεις ακόμα και τις ειλημμένες αποφάσεις μας. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να έχουμε αντιδράσει πιο δυναμικά όταν μάθαμε ότι η Στάη κάνει εκπομπή με τον Νταλάρα και τα αφεντικά των απεργοσπαστικών μηχανισμών ή θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας που θα επιδίωκε συστηματικά τη συνεχή επαφή με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ.

Κατά τη γνώμη μας, τα βήματα που πρέπει να γίνουν άμεσα γιατί ο χρόνος τελειώνει είναι τα εξής:

  • Να δημιουργηθεί κοινή συνέλευση εργαζομένων της ΕΡΤ και αλληλέγγυων.
  • Να ανοίξουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ το κτίριο στους αλληλέγγυους και να οικειοποιηθούν από κοινού τα μέσα παραγωγής και επικοινωνίας.
  • Να συγκροτηθεί περιφρούρηση ενάντια στις δυνάμεις καταστολής (και όχι ενάντια στους αλληλέγγυους όπως γίνεται μέχρι τώρα).
  • Να γίνει από κοινού διαμόρφωση του προγράμματος που εκπέμπεται από την κατειλημμένη ΕΡΤ.
  • Να γίνει άμεση σύνδεση του αγώνα στην ΕΡΤ με τους εγχώριους και διεθνείς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Οι αγώνες τους να γίνουν δικοί μας και ο δικός μας αγώνας δικός τους.

Τίποτα δεν τελείωσε, ο αγώνας συνεχίζεται.

Πρωτοβουλία αλληλέγγυων από την ανοιχτή συνέλευση (στην ΕΡΤ)»

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΤ

Τρίτη 12:00μ.μ. και να που γινόμαστε μάρτυρες μίας σίγουρα πρωτόγνωρης κατάστασης. Εκεί λοιπόν που ο Ζουγανέλης έλεγε πόσο το σκηνικό του θυμίζει το ’73 ξαφνικά η οθόνη μαυρίζει και να που η ΕΡΤ κλείνει και δέχεται τις άμεσες συνέπειες της οικονομικής χούντας του σύγχρονου καπιταλισμού. Είχε προηγηθεί η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι θα κλείσει την ΕΡΤ και ήδη κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται γύρω και μέσα στο κτίριο της ΕΡΤ.

Ξαφνικά λοιπόν το μέχρι πρότινως κρατικό κανάλι εκπέμπει «παράνομα» κι εδώ είναι που το σκηνικό γίνεται θολό τόσο ως προς τον κόσμο που στέκεται αλληλέγγυος με τους 2.650 απολυμένους της ΕΡΤ, όσο και ως προς τους ανθρώπους που στελεχώνουν το κορμό του «παράνομου» πλέον κρατικού καναλιού.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να αρνηθούν την ταυτοτητά τους, να αρνηθούν ότι είναι κρατικοί υπάλληλοι;

Το βασικότερο ζήτημα που τίθεται λοιπόν είναι κατά πόσο και κυρίως υπό ποιες συνθήκες ο αγώνας των εργαζόμενων στην ΕΡΤ θα μπορούσε να έχει ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Φυσικά δεν υπάρχει η διάθεση ενός άκριτου τσουβαλιάσματος όλων των εργαζόμενων στο κρατικό κανάλι, δεν αποτελούν όλοι τους ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Από τους πιστούς δημοσιογράφους υποστηρικτές της κυβέρνησης και κατ’ επέκταση της Τρόϊκας, από τους πειθήνιους ρεπόρτερ που σπεύδουν να αναλύσουν και να «αναδείξουν» τις κατευθυνόμενες από τον κρατικό μηχανισμό ειδήσεις, μέχρι τους οπερατέρ και τους υπόλοιπους εργαζόμενους που εκ των πραγμάτων έχουν μία πιο «ουδέτερη» θέση εργασίας μέσα στο χώρο της ΕΡΤ, κάτι που φυσικά δεν αποτελεί μοναδικό χαρακτηριστικό και εξ ορισμού παράγοντα ριζοσπαστικοποίησης ή αντίστοιχα συντηρητικοποίησης.

Πέρα λοιπόν από την φαινομενική βαρύτητα που πέφτει  στον κάθε εργαζόμενο, ανάλογα με την θέση εργασίας, για την στήριξη αυτού του μηχανισμού, ο κάθε ένας φέρει την ατομική του ευθύνη για όλα αυτά τα χρόνια που συμμετείχε και στήριζε, πουλώντας την εργασία του, ένα πιστό φερέφωνο του κράτους.

Μιλάμε λοιπόν για έναν μηχανισμό που αναπαρήγαγε και ενίσχυε το κρατικό μερίδιο, τόσο στην ενημέρωση, όσο και στην διάχυση ιδεολογημάτων και φόβου. Σε κάθε περίπτωση ο αναρχικός χώρος γίνεται αποδέκτης της βίας των καναλιών.

Τόσο η ΕΡΤ όσο και τα ιδιωτικά κανάλια έχουν αναλάβει να χειριστούν και να μανιπουλάρουν το πλήθος είτε σε υποθέσεις «τρομοκρατίας», είτε σε καταστάσεις οδομαχιών και εξεγέρσεων, όπως τον Δεκέμβρη το ’08 προσπαθώντας να συκοφαντήσουν κάτι να αποπροσανατολίσουν το κοινωνικό σύνολο. Αυτός ο μηχανισμός είναι που χωρίς κανέναν ενδοιασμό προβάλει τις φωτογραφίες αναρχικών συλληφθέντων σε πορείες με σκοπό έναν ιδιότυπο Μεσαιωνικό εξεφτελισμό με την διαφορά ότι την θέση του ικριώματος έχουν πάρει τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ξαφνικά όμως με το που κλείνει η ΕΡΤ, όλα αυτά παραμερίζονται και πλέον το μέσο και τα άτομα που μέχρι χθες ήταν οι καλύτεροι «κραχτές» του συστήματος και στελεχώνουν αυτόν τον μηχανισμό γίνονται επαναστατικά υποκείμενα και απολυμένοι προλετάριοι ( χωρίς βέβαια να λέμε πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο).

Δεν βρίσκουμε κανένα νόημα να αναφερθούμε στους μισθούς και την αξιοκρατία που επικρατούσε στο χώρο της ΕΡΤ, όπως δεν έχει κανένα νόημα να τονίσουμε κ νέου το ότι αυτοί οι άνθρωποι στελέχωναν/στελεχώνουν έναν θεσμό που για εμάς αποτελούσε/αποτελεί στόχο.

Εκεί που θέλουμε να σταθούμε είναι στο γεγονός της αλληλεγγύης που δεν πρέπει να εκφράζεται άκριτα σε ένα κοινωνικό σύνολο με μοναδικό γνώμονα το γεγονός της απόλυσης.

Μαυροκόκκινες σημαίες φιγουράρουν πλάι σε σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, του ΕΠΑΜ, πλήθος ελληνικών και διαφόρων άλλων παρατάξεων και πλανώδιοι σουβλατζήδες παρέα με μουσικές και πανηγύρια συνθέτουν το σκηνικό στο προαύλιο της ΕΡΤ. Μία κατάσταση σε πολλά σημεία κοινή με αυτήν του Συντάγματος με ουσιαστική διαφορά στο κίνητρο και τις αιτίες για τις οποίες μαζεύτηκαν εκεί αυτοί οι άνθρωποι. Στο Σύνταγμα το «κοινό» χαρακτηριστικό που οδήγησε κόσμο στην συνδιαμόρφωση και την ζύμωση μεταξύ κάποιων αθρώπων ήταν αυτό που με ένα λαϊκίστικο τόνο ειπώθηκε ως αγανάκτηση. Που μεταφράζεται από ένα γενικότερο αίσθημα πίεσης που συνάδει με την βαθιά οικονομική κρίση. Απ’ την άλλη στην ΕΡΤ το κοινό γνώρισμα των ανθρώπων που μαζεύονται εκεί είναι η αλληλεγγύη τους στους απολυμένους εργαζόμενους και αυτό το αίσθημα της καταστρατήγησης της «δημοκρατίας».

Αποτελεί λοιπόν μοναδικό κριτήριο η απόλυση κάποιων εργαζομένων για να σταθούμε αλληλέγγυοι με αυτούς; Είναι η αλληλεγγύη μία ζωντανή σχέση, αμφίδρομη ή είναι ένας «φορέας» έκφρασης άκριτης στήριξης; Αν στο μέλλον κλείσει ένα Α.Τ. και βρεθούν στο δρόμο 100-200 μπάτσοι απολυμένοι θα σταθούμε αλληλέγγυοι δίπλα τους;

Σίγουρα το τελευταίο ερώτημα αγγίζει τα όρια της λογικής ακροβασίας και της υπερβολής αλλά το θέτουμε γιατί, για εμάς τουλάχιστον, η «δουλεία» και το έργο της ΕΡΤ δεν είναι αποκομμένο από το έργο και την «δουλειά» των μπάτσων. Για την ακρίβεια (ακολουθώντας την λαϊκή ρήση όπου δεν φτάνει το γκλομπ του μπάτσου φτάνει το ψέμα του δημοσιογράφου) πιστεύουμε πως οι μεν συμπληρώνουν τους δε.

Η αυτοδιαχείρηση και η αυτοοργάνωση του μέσου, με σκοπό την αντιπληροφόρηση, είναι ο τρόπος που θα γίνει λοιπόν η ΕΡΤ όπλο στα χέρια των αντιστεκόμενων. Τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν το μέσο και ο τρόπος συνδιαμόρφωσης των πολλών και διαφορετικών απόψεων είναι το βασικό γνώρισμα της ριζοσπαστικοποίησης του αγώνα των εργαζόμενων της ΕΡΤ.

Δεν γίνεται για παράδειγμα να περνάει απαρατήρητη και μάλιστα ερήμην κριτικής η λογοκρισία που επέβαλαν οι άνθρωποι της ΕΡΤ στην παρέμβαση αλληλέγγυων για την απεργία πείνας του συντρόφου Κώστα Σακκά, όταν τεχνηέντως ο άνθρωπος που διάβασε το κείμενο αφαίρεσε την λέξη αναρχικός καθώς απ’ ότι φάνηκε ο προσδιορισμός αυτός ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και τους σκοπούς που εξυπηρετούσε ανέκαθεν η ΕΡΤ. Είναι αναντίστοιχο λοιπόν σε έναν χώρο που αποτελεί εστία αγώνα να παραμένουν κυριαρχικά κατάλοιπα ενός κρατικού μηχανισμού.

Εξάλλου αν υπάρχει ένας κίνδυνος που ελοχεύει σε αγώνες που πλαισιώνονται, εκτός των άλλων, από εργατοπατέρες, μεγαλοσυνδικαλιστές και πολιτικές παρατάξεις, είναι η αφομοίωση.

Ο καπιταλισμός έχει καταφέρει με την τακτική της αφομοίωσης να εκφυλίσει και να αποπροσανατολίσει αγώνες και διεκδικήσεις, να τους προσαρμόσει στα πλαίσια του νόμιμου θεμιτού. Αυτόν τον εκφυλισμό λοιπόν που σιγοτρώει και αποδυναμώνει τους αγώνες είναι που πρέπει να πολεμήσουμε και να αποβάλουμε από το σώμα του αγώνα. Μέσα από κοινές συνελεύσεις των εργαζομένων και των αλληλέγγυων (που πρώτο στόχο θα έχουν να απομακρύνουν μικροπολιτικά συμφέροντα και εργατοπατέρες) να συσταθεί ένα όργανο γενικότερου κινηματικού/ριζοσπαστικού ενδιαφέροντος.

Ένα όργανο που θα επιδιώκει την σύνδεση των αγώνων και την ευρεία ενημέρωση για την πορεία αυτών. Όπου η λογοκρισία δεν έχει χώρο και κάθε διεκδίκηση, κάθε αγώνας, είτε είναι ο αγώνας των κατοίκων στις Σκουριές, είτε είναι οι εργαζόμενοι του ALTER (που εμφανώς αποσιωπήθηκαν από τα κανάλια ιδιωτικά και δημόσια όταν οι ίδιοι διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους) είτε είναι η απεργία πείνας του συντρόφου Κώστα Σακκά και των Κούρδων προσφύγων στον καταυλισμό του Λαυρίου, θα αναδεικνύεται στην ουσία του ως τμήμα του ευρύτερου αγώνα για την συνολική απελευθέρωση.

Δυστυχώς η απουσία μας από το κέντρο των εξελίξεων του αγώνα ίσως αφήνει κενά στην ανάγνωση των γεγονότων. Όμως αυτό δεν αναιρεί το ότι στεκόμαστε επιφυλακτικοί και με κριτική διάθεση (φυσικά όχι με υπεροπτική ματιά) απέναντι σε ένα χώρο μέχρι πρότινος εχθρικό. Επιφυλακτικοί αλλά όχι απόλυτοι για το αν υπάρχει πιθανότητα ριζοσπαστικοιποίησης του αγώνα. Να αδράξουμε τη στιγμή στα χέρια μας και να μην αφήσουμε τον χρόνο να επιβεβαιώσει την δύναμη της αφομοίωσης.

Ας κλείσουμε τα μάτια μας και να αφήσουμε το μυαλό και την σκέψη μας να οδηγήσουν τις κινήσεις μας. Να μην λυγίσουμε από τις εικόνες που κατακλύζουν λέξεις και έννοιες όπως αντίσταση, αλληλεγγύη, αντίδραση, επανάσταση και να τις κάνουμε πραγματικότητα.

ΥΓ1:  Με την απειλή για επέμβαση των ΜΑΤ στην κατηλειμμένη ΕΡΤ να αιωρείται, είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε ότι στην καταστολή των αγώνων απαντάμε με επίθεση.

ΥΓ2: Την ώρα που γράφουμε αυτό το κείμενο ο σύντροφος Κώστας Σακκάς βρίσκεται ήδη στην 23η μέρα απεργία πείνας διεκδικώντας την απελευθερωσή του. Εμείς σαν αναρχικοί μέσα από την φυλακή, είμαστε δίπλα στον σύντροφο σ’ αυτόν τον αγώνα. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον διαρκή αγώνα ενάντια στην κυριαρχία.

                                                            Πρωτοβουλία αναρχικών κρατούμενων από τις φυλακές Κορυδαλλού

Advertisements

Δράσεις οικονομικής ενίσχυσης της κολεκτίβας Discollectiv

Standard

 

 

 

21-6-DiskollectiV-flatten

 

 

Την Παρασκευή 21/6 θα πραγματοποιηθεί αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο από τις 18:00 και στις 20:00 θα ακολουθήσει mini Hip Hop Live με τους Ανεξέλεγκτη Σύγκρουσης Πορεία & Επίθεση Κατά Μέτωπο, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι ΤΕΙ Πάτρας (Κατάληψη Νικολάου Γύζη 33) για  την οικονομική ενίσχυση της μουσικής κολεκτίβας «ΔΙΣΚΟΚΟΠΤΕΙΟΝ DiskollectiV».

Η εκδήλωση γίνεται με την στήριξη του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού ΤΕΙ πάτρας & της ομάδας αυτοοργανωμένης έκφρασης ΤΕΧΝΑΣΜΑ.

 

Αντιφασιστικό κείμενο παρέμβασης σε συναυλία αλληλεγγύης για την ΕΡΤ

Standard

Ακολουθεί κείμενο που μοιράστηκε σε συναυλία αλληλεγγύης για την ΕΡΤ στην Πλ. Γεωργίου την Κυριακή 16/6. Κάθε κοινωνικός-ταξικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι αντιφασιστικός.

ΟΙ ΧΡΥΣΕΣ ΑΥΓΕΣ ΞΗΜΕΡΩΝΟΥΝ

ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ (ΚΑΙ ΜΑΥΡΕΣ ΟΘΟΝΕΣ)

Σήμερα, την ίδια ώρα που κόσμος επιλέγει να βρίσκεται στην πλ. Γεωργίου, για να δηλώσει την αλληλεγγύη του στους απολυθέντες της ΕΡΤ, τη συμπαράστασή του στον αγώνα τους και τη δυσανεξία του στον αυταρχισμό του κράτους, η Χρυσή Αυγή μεταφέρει τα γραφεία της σε κεντρικό σημείο της πόλης (Γούναρη, δίπλα ακριβώς από το Μεταγωγών και 2 τετράγωνα από το κατειλημμένο Μαραγκοπούλειο) και καλεί σε συγκέντρωση με μεγαλοστελέχη της.

Και χωροταξικά γίνονται εμφανείς οι δύο πόλοι: από τη μία ο κόσμος του αγώνα και από την άλλη ο ψωριάρης χώρια. Βλέπουμε ότι οι φασίστες όχι μόνο δεν ενοχλούνται με τις επιλογές του κράτους και του κεφαλαίου, αλλά ο ρόλος τους είναι ακριβώς να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Ενώ η ζωή των από τα κάτω μέρα με τη μέρα υποβαθμίζεται, από τα μισθολογικά και τις απολύσεις έως τη βίαιη καταστολή κάθε αντίστασης (επιστρατεύσεις,  συλλήψεις), η ΧΑ παίρνει πολύ συγκεκριμένη στάση: Είναι σταθερά απέναντι στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες και το δηλώνει δημόσια (ΕΡΤ, απεργία χαλυβουργών, εκπαιδευτικών κ.ο.κ.). Άλλωστε στηρίζουν τη φοροαπαλλαγή των εφοπλιστών και προτείνουν δουλειά μόνο για έλληνες για σκανδαλιστικά χαμηλά μεροκάματα.

Σε μια περίοδο καπιταλιστικής κρίσης που δεχόμαστε ολομέτωπη επίθεση και οι αγώνες θα μπορούσαν να συνδεθούν και να αναπτύξουν επαναστατικά χαρακτηριστικά για την ανατροπή τους συστήματος, δεν είναι τυχαίο που το κράτος φέρνει στο προσκήνιο το φασισμό. Η ΧΑ έρχεται να ενισχύσει το φόβο, να επιτείνει την ανασφάλεια κάνοντας επίκληση στα πιο χαμηλά ένστικτα, με αντάλλαγμα μια «ελπίδα» που πατάει στη μισαλλοδοξία και το αλληλοφάγωμα. Επιτίθεται στα πιο καταπιεσμένα κομμάτια και σε κάθε αγωνιζόμενο. Σκοπός τους είναι ξεκάθαρα ο κατακερματισμός, ώστε να μην οργανώσουμε τις αντιστάσεις και την αντεπίθεσή μας.

Και ο αγώνας ενάντια στις απολύσεις της ΕΡΤ και κάθε κοινωνικός-ταξικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι αντιφασιστικός. Στην επίθεση κράτους και φασιστών αντιτάσσουμε και τώρα και πάντα τον αγώνα και την αλληλεγγύη. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους απολυμένους που επιλέγουν να αγωνίζονται.

Ο κόσμος του αγώνα έχει το δίκιο με το μέρος του

Αναρχική ομάδα Dinamitera

Κείμενο που μοιραζόταν από Dinamitera κατά την παρουσίαση του βιβλίου »Πόλεις επί χάρτου»

Standard

> Το βιβλίο «Πόλεις επί χάρτου» κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2013 και διακινείται σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία σύντομη παρουσίασή του.

Στην κατάληψη Παραρτήματος(Κορίνθου και Αράτου) μπορείτε να βρείτε το βιβλίο.

1

2

3

ΣΤΡΑΤΟΣ

Τι είναι για μας ο στρατός

Το φονικότερο όπλο κρατών-καπιταλισμού για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους. Ο στρατός είναι ένας θεσμός αμοιβαίου συμφέροντος για τα κράτη και το κεφάλαιο. Από τη μία τα κράτη εξασφαλίζουν τους αναγκαίους υλικούς όρους για τη διαιώνιση της εξουσίας τους (ο στρατός είναι ένα πειθήνιο εκτελεστικό όργανο που θα διεκπεραιώσει την εκάστοτε πολιτική στρατηγική και σε διακρατικό επίπεδο και στο εσωτερικό του κράτους). Από την άλλη η πολεμική βιομηχανία είναι ανάμεσα στις μεγαλύτερες παγκοσμίως. Ο ετήσιος τζίρος παγκόσμια από τις πωλήσεις όπλων και στρατιωτικών υπηρεσιών (οι καλύτεροι πελάτες είναι τα κράτη) είναι πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ (307 δις ευρώ το 2011, μετά από πτώση 5% λόγω κρίσης). Η αγορά εξοπλισμών είναι ένα καπιταλιστικό υπόδειγμα «υγιούς» αγοράς: από τη μία βγαίνουν συνεχώς νέα οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, από την άλλη τα κράτη «ανακαλύπτουν» συνεχώς νέους εχθρούς και ξεκινούν ένοπλες συγκρούσεις (κυρίως σε χώρες με ενεργειακό πλούτο) από εδώ κι από κει σε όλο τον πλανήτη.

Ποιος ο ρόλος του;

Αφενός να παρεμβαίνει σε άλλα κράτη (είτε ένας εθνικός στρατός μόνος του είτε σε υπερεθνικές συμμαχίες), αφετέρου να ρυθμίζει ενδοκρατικές ισορροπίες. Πιο αναλυτικά:

Όσον αφορά την παρέμβαση σε άλλα κράτη, οι λόγοι (προφανώς διαπλέκονται) είναι οικονομικοί (με σκοπό τη διείσδυση σε νέες αγορές, την εκμετάλλευση του εκεί ενεργειακού πλούτου), πολιτικοί (με σκοπό την επιβολή/διασφάλιση ενός κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος συμφέροντος σε ένα άλλο κράτος, π.χ. εισβολές δυτικών κρατών για βίαιο εκσυγχρονισμό/εκδημοκρατισμό στη Μ. Ανατολή, ρόλος ρωσικού στρατού στις χώρες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (βλ. άνοιξη Πράγας), δικτατορίες στην Ελλάδα και τη Λ. Αμερική) και γεωστρατηγικοί (με σκοπό την εξασφάλιση εμπορικών συμφερόντων, ενεργειακών δρόμων (βλ. αγωγούς φυσικού αερίου, δρόμους πετρελαίου). Γενικά, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε ότι στόχος είναι ο έλεγχος περιοχών-κλειδιά για την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Ο πόλεμος ούτως ή άλλως είναι μιας μέθοδος καταστροφής κεφαλαίου, ώστε να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος αναπαραγωγής του σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης.

Όσον αφορά την παρέμβαση στα εσωτερικά του κράτος (με σκοπό την καταστολή του εσωτερικού εχθρού), ο στρατός είναι ένα μέσο ελέγχου του συσχετισμού των ταξικών δυνάμεων. Δρα πολυεπίπεδα. Κατ΄ αρχάς προωθεί την αφομοίωση μέσα από τη θητεία (πλύση εγκεφάλου, ομοιομορφία, ιεραρχία, στέρηση ελευθερίας, υπακοή στις εντολές των ανωτέρων κ.ο.κ.), τις εθνικές εορτές, τις παρελάσεις και τη συμμετοχή του στρατού σε αυτές. Γενικά, το μιλιταριστικό πνεύμα διαχέεται μεθοδικά σε όλη την κοινωνία, από τις παρελάσεις στα σχολεία έως τα βίντεο-γκέιμ, την τηλεόραση (ζωντανή μετάδοση από εμπόλεμες ζώνες), τον κινηματογράφο (πολεμικές ταινίες). Στο τέλος ο στρατός γίνεται αντιληπτός ως κάτι φυσικό, αναπόφευκτο και απαραίτητο για την προστασία της κοινωνίας.

Επίσης, προωθεί τη συναίνεση. Ο στρατός είναι από τους βασικότερους πυλώνες του εθνικού ιδεώδους, της αυτοθυσίας για την πατρίδα ως ιερό καθήκον. Ενισχύει το ιδεολόγημα της εθνικής ταυτότητας αποσκοπώντας στην αυτοπειθάρχηση και την απώλεια της ταξικής συνείδησης. Στο τέλος γίνεται ευρέως αποδεκτή η υποχρέωση της στρατιωτικής θητείας για τη διασφάλιση της τάξης και της ασφάλειας, για την προστασία της πατρίδας.

Επιπρόσθετα, ο στρατός είναι εργαλείο καταστολής, όπως και η αστυνομία. Άλλωστε όλο και περισσότερο πλησιάζουν στρατός και αστυνομία και ανταλλάσσουν τεχνογνωσία, από τον εξοπλισμό έως τους σχηματισμούς στο δρόμο, τις μεθόδους συλλογής πληροφοριών, συλλήψεων κ.ο.κ. Η ευρωπαϊκή Εurogendfor (European Gendarmerie Force) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στο επίσημο σάιτ της διαβάζουμε ότι είναι μια σύμπραξη αστυνομικών δυνάμεων πέντε ευρωπαϊκών χωρών με «στρατιωτική υπόσταση» (police forces with military status). Σκοπός τους είναι η «διαχείριση κρίσεων», η δράση τους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Αφγανιστάν ερμηνεύει πώς το εννοούν. Ούτως ή άλλως ο στρατός ιστορικά παίζει ενεργό αντιεξεγερσιακό-αντεπαναστατικό ρόλο, όταν χρειάζεται (βλ. απεργίες μεταλλεργατών σε Λαύριο-Σέριφο, ξεσηκωμό αγροτών στο Κιλελέρ, απεργία καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη και άλλα ιστορικά παραδείγματα). Στο σήμερα, οι στρατιωτικές ασκήσεις καταστολής διαδηλώσεων (βλ. άσκηση «Καλλίμαχος») δείχνουν ότι ο ελληνικός στρατός εκπαιδεύεται και προετοιμάζεται να παρέμβει σε πορείες στα αστικά κέντρα. Επισημαίνουμε επιγραμματικά και τον απεργοσπαστικό ρόλο του στρατού (βλ. απεργία ΠΟΕ-ΟΤΑ το 2011).

Τέλος, ο στρατός είναι ένα εργαλείο ελέγχου. Καλλιεργείται ένας διαρκής φόβος (ενάντια στην τρομοκρατία, τα κύματα μεταναστών κτλ) ώστε να δικαιολογείται η παρουσία του στρατού στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ κτλ. Την ίδια στιγμή στρατικοποιείται η καθημερινότητα και ξεφυτρώνουν παντού κάμερες ασφαλείας, ένοπλοι φρουροί, ιδιωτικές εταιρίες security, στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες, οργανισμοί όπως η FRONTEX κ.ο.κ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

Το αντιμιλιταριστικό κίνημα εντάσσεται στο γενικότερο κομμάτι του αγώνα και του κινήματος. Έρχεται να συγκρουστεί με το υπάρχον, μιας και αναγνωρίζει το στρατό ως εργαλείο του κράτους και του καπιταλισμού ενάντια στους καταπιεσμένους. Συγκεκριμένα οι ΟΑΣ έρχονται σε ολοκληρωτική και μετωπική ρήξη, διότι μιλούν δημόσια και συνολικά για το ρόλο του στρατού. Δεν επικεντρώνονται μόνο στη στρατιωτική θητεία αλλά απορρίπτουν εξαρχής και την «εκδημοκρατισμένη» της εκδοχή, την εναλλακτική θητεία. Αναγνωρίζουμε ότι η ολική άρνηση στράτευσης αποκτά βαρύνουσα κινηματική σημασία καθώς γίνονται συλλογικές δηλώσεις και δημιουργούνται δίκτυα αλληλεγγύης/συνελεύσεις/συλλογικότητες σε διάφορες πόλεις της ελλάδας.

Η ΟΑΣ δημιουργεί ρήξεις σε παγιωμένες «αλήθειες» περί ασφάλειας, εθνικής άμυνας, κοινωνικής ειρήνης. Και γι’ αυτό δε θεωρούμε τυχαίο ότι βάλλεται με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα το τελευταίο διάστημα. Υπάρχει μια αναβάθμιση της καταστολής (πρόστιμα 6000 ευρώ, στρατοδικεία, συλλήψεις). Η ανυποταξία θεωρείται πλέον διαρκές αυτόφωρο αδίκημα, με αποτέλεσμα οι διωκόμενοι να δικάζονται ξανά και ξανά σε στρατοδικεία και τα πρόστιμα να συσσωρεύονται. Προφανώς καμία φωνή που βάλλει την εθνική ενότητα, καμία φωνή που μιλάει για τον πραγματικό ρόλο του στρατού δεν είναι ανεκτή, ιδιαίτερα τώρα που λόγω κρίσης υπάρχει αυξημένος κίνδυνος γενικευμένης εξέγερσης. Οι διώξεις ΟΑΣ πέρα από εκδικητικές είναι και στοχευμένες, καθώς μπαίνουν στο στόχαστρο άτομα με κινηματική δράση.

Αντιλαμβανόμαστε αυτή την όξυνση της καταστολής απέναντι στους ΟΑΣ ως ένα πράγμα με τις εκκενώσεις καταλήψεων/αυτοδιαχειριζόμενων χώρων, τις προληπτικές προσαγωγές, την αναβάθμιση της καταστολής σε πορείες/συγκεντρώσεις, τις επιστρατεύσεις απεργών, τη στρατικοποίηση περιοχών (βλ. Ιερισσό). Το μήνυμα είναι ένα και σαφές: να μην τολμάει κανένας να αμφισβητήσει την κυριαρχία. Και η ζωή μας, στο σύνολό της, να είναι στα χέρια της.

Σε αυτή την επίθεση προτάσσουμε ως ασπίδα τον αγώνα και την αλληλεγγύη μας.

Κανένας αγωνιστής δεν είναι μόνος του. Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης!

αναρχική ομάδα, Dinamitera

 

Eνημέρωση από κινητοποιήσεις στην Πάτρα ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ

Standard

3

Την Τρίτη 11 Ιουνίου που ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ και οι 2600 απολύσεις, πλήθος κόσμου στην Πάτρα όπως και σε άλλες πόλεις μαζεύτηκε άμεσα εις ένδειξη αλληλεγγύης συγκεντρώθηκε το βράδυ στις εγκαταστάσεις της ΕΡΑ Πάτρας στο Δασύλιο.

Την επόμενη μέρα  περίπου 8 με 10 χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Γεωργίου και διαδήλωσαν χθες στο κέντρο της Πάτρας ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις . Έντονη ήταν και η παρουσία του αναρχικού χώρου, μοιράστηκε κείμενο για την ΕΡΤ και έγινε και παρέμβαση με τρικάκια και κείμενο για τον σύντροφο Κ. Σακκά που βρίσκεται σε απεργία πείνας από 4 Ιούνη.

Την επόμενη, Πέμπτη 13/6 και μέρα πανελλαδικής απεργίας, η παρουσία του κόσμου ήταν εμφανώς πιο μικρή, με το αναρχικό μπλοκ να αριθμεί περίπου 80-100 άτομα. Το ίδιο βράδυ στις εγκαταστάσεις της ΕΡΑ Πάτρας μαζεύτηκε και πάλι αρκετός αλληλέγγυος κόσμος, όπου και πραγματοποιήθηκε αυτοσχέδια συναυλία αλληλεγγύης (όποιος επιθυμούσε έβγαινε μπροστά και έπαιζε/τραγουδούσε). Η παρουσία του κόσμου θεωρείται σημαντική στις εγκαταστάσεις της ΕΡΑ καθημερινά καθώς ο κίνδυνος κατασταλτικής επέμβασης από την αστυνομία είναι διαρκής.

κείμενο από dinamitera (12/6): keimeno

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΘΑΡΡΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

Ενάντια στην κρατική καταστολή,Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ

Standard

Κάτω τα χέρια από την ΕΡΤ – Καμία απόλυση εργαζομένου

Την Τρίτη 11 Ιούνη ο Σίμος Κεδίκογλου, κυβερνητικός εκπρόσωπος και  κατά το παρελθόν  trash τηλεοπτική περσόνα, ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση 2600 εργαζομένων. Η απόφαση αυτή ανακοινώθηκε αμέσως μετά τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό να κλείνει αυτοβούλως δημόσιους οργανισμούς υπό την δικαιοδοσία του.

Στις 23.11, η κυβέρνηση έριξε το σήμα (με τη συνδρομή αστυνομικών δυνάμεων). Οι εργαζόμενοι παραμένουν στα κτίρια της ΕΡΤ και εκπέμπουν (πλέον αποκλειστικά μέσω ίντερνετ), παρά τις απειλές ότι αν δεν αποχωρήσουν θα συλληφθούν επ’ αυτοφώρω και θα χάσουν την αποζημίωσή τους. Προσπάθειες να φιμωθούν έγιναν στη συνέχεια ρίχνοντας το site της ΕΡΤ www.ert.gr και κόβοντας το σήμα του 902 (μέσω της Digea) επειδή «έβγαζε» το απεργιακό δελτίο της ΕΡΤ.

Γιατί η ΕΡΤ;

Το κλείσιμο της ΕΡΤ επιβεβαιώνει το πέρασμα σε μια άλλη τάξη πραγμάτων, όπως άλλωστε φάνηκε και με τις αλλεπάλληλες επιστρατεύσεις απεργών (των εκπαιδευτικών, πριν καν αποφασίσουν απεργία). Το μοντέλο διαχείρισης έχει αλλάξει, έχει γίνει ολοκληρωτικό, έχουμε περάσει σε έναν νέου τύπου αυταρχισμό. Ένα αυταρχισμό άγριο που μπορεί να ξηλώσει χιλιάδες θέσεις εργασίας (δηλαδή να επηρεάσει τη ζωή χιλιάδων οικογενειών) μέσα σε λίγες ώρες, χωρίς κανένα πρόσχημα. Με το έτσι θέλω. Η απόλυση 2600 από έναν και μόνο οργανισμό εν μια νυκτί σημαίνει επίδειξη δύναμης από πλευράς της κυριαρχίας. Αν τους περάσει, από εκεί και πέρα τα πακέτα απολύσεων θα σκάνε το ένα μετά το άλλο. Είναι καθοριστική η στάση που θα δείξει το κίνημα σε αυτό το σημείο καμπής, δεν μας παίρνει για μια ακόμα ήττα. Και όλα αυτά γίνονται εντός δημοκρατίας, τους νόμους πάντα η κυριαρχία τους διαμόρφωνε και είναι ελαστικότατοι. Αυτά περί χούντας είναι επικίνδυνα επιδερμικές αναγνώσεις του τι συμβαίνει.

Σταδιακά θα συρρικνωθούν τα μέσα ενημέρωσης (η πολυφωνία έχει πεθάνει προ πολλού), ήδη φιμώνονται οι ριζοσπαστικές φωνές αντιπληροφόρησης (βλ. indymedia, 98FM). Ο πολιτισμός που θέλουν να επιβιώσει είναι αυτός του φόβου  (να τρέμουμε μην χάσουμε τα ελάχιστα που μας έχουν απομείνει και να οπισθοχωρούμε) και του κανιβαλισμού (να λένε όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα τους δημόσιους υπαλλήλους «τεμπέληδες» και οι άνεργοι να εποφθαλμιούν τις θέσεις και των δύο). Ο θάνατός σου, η ζωή μου.

Το θάρρος, η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση των κατατρεγμένων είναι για μια ακόμα φορά το ζητούμενο προκειμένου να ξεριζώσουμε εκ θεμελίων το σάπιο αυτό πολιτικο-οικονομικό σύστημα. Δεν επιδέχεται «βελτίωσης», ο καπιταλισμός δεν έχει άλλο πρόσωπο, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να του «τραβήξουν τα χαλινάρια» θα βρεθούν σύντομα κάτω από το κάρο (ή στην κυβέρνηση, σε ρόλο «μια από τα ίδια»).

Αλληλεγγύη ενάντια στον αλληλοσπαραγμό

Είναι φανερό πως το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι η αρχή μιας σειράς απολύσεων που θα έρθουν άμεσα στο δημόσιο. Όπως και η αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών στην δευτεροβάθμια είναι το πάτημα για τις απολύσεις που έρχονται στον κλάδο της εκπαίδευσης. Οι εργαζόμενοι στον κλάδο της υγείας τραβάνε δικό τους κουπί, καθώς η υγεία περνάει στα χέρια των ιδιωτών. Το νερό ιδιωτικοποιείται, άρα κι εκεί προετοιμάζονται απολύσεις. Η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Σε όλη αυτή την επίθεση και σε μια περίοδο που η ανεργία ανεβαίνει συνεχώς, ο ρόλος όσων βιώνουμε την καταπίεση και την εκμετάλλευση δεν είναι άλλος από την οργάνωση ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας. Να μην τους έχουμε ανάγκη να μας δώσουν δουλειά (και μια ωραία πρωία να μας πετάνε στα αζήτητα), να μην περνάει η επιβίωσή μας από τα χέρια τους (και να μας εκβιάζουν συνέχεια), να διαχειριζόμαστε οι ίδιοι  κάθε έκφανση της ζωής μας: τη σίτιση, τη στέγαση, την παραγωγή, την υγεία, την παιδεία.

Εδώ Λιλιπούπολη…

Προφανώς δεν ξεχνάμε την κρατική προπαγάνδα που έκανε μέσα από τα παράθυρα της ΕΡΤ η Έλλη Στάη, ούτε την επίθεση που δέχτηκαν άλλα κομμάτια που απολύθηκαν και η ΕΡΤ σιώπησε (ανάμεσα σε αυτούς και πρακτικάριοι/μπλοκάκηδες της ΕΡΤ, που πήραν πόδι χωρίς να ακουστεί κιχ). Δεν ξεχνάμε όμως επίσης τον Χατζιδάκη, το θέατρο της Δευτέρας, τον Κουν, τη «Γαλήνη» του Βενέζη, το ιστορικό  αρχείο, την  μουσική στο Δεύτερο, τις εκπομπές του Χρυσοστόμου και του Πετρίδη, τη «Λιλιπούπολη» και τις ταινίες του Σαββατόβραδου. Δε δεχόμαστε τις μανιχαϊστικές αντιλήψεις για καλούς και κακούς υπαλλήλους, δεν αναγνωρίζουμε ισοπεδωτικές λογικές που «τεκμηριώνουν» τις απολύσεις.

Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ

Ο αγώνας τους είναι και δικός μας

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ!

αναρχική ομάδα, dinamitera

Πάτρα 12/6

Παρουσίαση μπροσούρας «Πόλεις επί χάρτου»

Εικόνα

afisa_oliki

Παρασκευή 14 Ιουνίου στις 20:00 στην Κατάληψη Παραρτήματος, σύντροφοι από την Πρωτοβουλία για την ολική άρνηση στράτευσης θα παρουσιάσουν την μπροσούρα «Πόλεις επί χάρτου: Σρατός και καταστολή μέσα από τα σύγχρονα εγχειρίδια του ΝΑΤΟ»