Αναλύσεις για τον αγώνα της ΕΡΤ

Standard

Παραθέτουμε δύο ενδιαφέροντα κείμενα/αναλύσεις συντρόφων γύρω από τον αγώνα της ΕΡΤ (όπως εξελίσσεται στην Αθήνα, προφανώς και κατά τόπους τα χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά, όμως τα τεκταινόμενα στο ραδιομέγαρο δίνουν εν πολλοίς το στίγμα):

Κείμενο που μοιράστηκε 22/6 στην ΕΡΤ:

«Την Τρίτη 11 Ιουνίου, μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του κράτους έκτακτης ανάγκης και της γενικευμένης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου στο σύνολο της εργατικής τάξης, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ και να απολύσει 2.656 εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να καταλάβουν τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ και να συνεχίσουν τη ροή του προγράμματος όπως πριν…

Από την πρώτη ημέρα της κινητοποίησης το προαύλιο της ΕΡΤ αλλά και το τηλεοπτικό της πρόγραμμα αποτέλεσαν ένα πεδίο κομματικής και συνδικαλιστικής διαμεσολάβησης. Ξεπλύθηκαν γραφειοκράτες συνδικαλιστές, κάποιοι από τους οποίους ξεπούλησαν πολύ πρόσφατα πλειοψηφίες εργαζομένων που ήθελαν να απεργήσουν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έκαναν τον προεκλογικό τους αγώνα αντιμετωπίζοντας για μία ακόμα φορά τους ανθρώπους ως πρόβατα. Αντί ο χώρος της ΕΡΤ να γίνει κέντρο αγώνα, έξω ήταν κέντρο διασκέδασης και μέσα κέντρο διερχομένων συνδικαλιστών, κομματαρχών, διανοουμένων, αφεντικών και περσόνων του θεάματος.

Ειδικά σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα της κατειλημμένης ΕΡΤ, στα πλαίσια του διεκδικούμενου από τους εργαζόμενούς της δημοκρατικού πλουραλισμού προβάλλονταν όλες οι μερίδες της αστικής τάξης ενώ συγχρόνως δινόταν ελάχιστος χρόνος στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Ιδού μερικά κραυγαλέα παραδείγματα: Σε συζήτηση για την αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση δεν καλέστηκαν εκπαιδευτικοί αλλά ο πρώην περιφερειάρχης Αττικής (Κουμέντος) ο οποίος προωθούσε ανάλογες απολύσεις στον χώρο της εκπαίδευσης όπως αυτές που εφαρμόστηκαν στους ίδιους τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Επίσης, στην κατειλημμένη ΕΡΤ παρήλασαν ως προσκεκλημένοι διάφοροι δημοσιογράφοι που μετά τη θητεία τους στη δημόσια τηλεόραση διέπρεψαν ως στελέχη και αφεντικά στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Έτσι θαυμάσαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου, πρωτοπόρο της απεργοσπασίας στα ΜΜΕ, ενώ δεν δόθηκε χρόνος σε απολυμένους των ΜΜΕ για να παρουσιάσουν τα προβλήματά τους. Είχαμε επίσης την ευκαιρία να απολαύσουμε τον κύριο Τζήμερο, γνωστό υπέρμαχο της δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.

Δεδομένης αυτής της κατάστασης κάποιος κόσμος αποφάσισε να αυτοοργανώσει τον αγώνα του. Έτσι δημιουργήθηκε η ανοιχτή συνέλευση με τόπο συνάντησης το πάρκινγκ της ΕΡΤ. Η συνέλευση αποτέλεσε σημείο συνάντησης εκατοντάδων ανθρώπων, ανθρώπων που θέλουν να προωθήσουν την οργάνωση του αγώνα από τα κάτω, που επιθυμούν να δείξουν την έμπρακτη αλληλεγγύη τους στους εργαζόμενους της βάσης της ΕΡΤ, ανθρώπων που ξέρουν ότι για να προχωρήσουμε χρειάζεται η σύνδεση των επί μέρους αγώνων και η υπέρβαση των διαχωρισμών.

Η ανοιχτή συνέλευση συνάντησε ένα μάλλον εχθρικό περιβάλλον: Το μπροστινό προαύλιο γεμάτο κομματικές και εθνικοπατριωτικές σημαίες συνοδεία συνεχούς μουσικού προγράμματος για πάσης φύσεως θεατές. Η πρόσβαση στο εσωτερικό του κτιρίου της κατάληψης απαγορευμένη με περιφρούρηση, και από κομματικούς (βλέπε ΠΑΜΕ και ΕΠΑΜ), σε ρόλο πόρτας νυχτερινού μαγαζιού. Η επαφή και η συνεργασία/συνδιαμόρφωση με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ ελάχιστη έως μηδαμινή.

Η συνέλευση από την πρώτη στιγμή προσπάθησε να έρθει σε επαφή με όσο γίνεται περισσότερους εργαζόμενους απαιτώντας συγχρόνως να συνδιαμορφώσει το πρόγραμμα που εκπέμπεται από την κατειλημμένη ΕΡΤ. Ανταπόκριση δεν υπήρξε παρά μόνο μεμονωμένες περιπτώσεις εργαζομένων που θέλησαν να συμμετάσχουν στη συνέλευση τοποθετούμενοι όμως σε ατομική βάση και όχι εκπροσωπώντας κάποια συνέλευση εργαζομένων της ΕΡΤ.

Η ανοιχτή συνέλευση ζητούσε τη συνδιαμόρφωση της ροής του προγράμματος της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου της ΕΡΤ από τους εργαζόμενους και την ανοιχτή συνέλευση, τη σύνδεση της ΕΡΤ με τους τοπικούς και διεθνείς κοινωνικούς αγώνες, τα κινήματα, τα δίκτυα αλληλεγγύης, τις συλλογικότητες, τα σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων. Ζητούσε επίσης την άμεση δημιουργία και διατήρηση σχέσεων επικοινωνίας μεταξύ της ανοιχτής συνέλευσης και των εργαζομένων της ΕΡΤ. Καλούσε, τέλος, τους εργαζόμενους της ΕΡΤ να τοποθετηθούν για τη στάση τους σε περίπτωση που το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωνε προσωρινά την απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ και την απόλυση των εργαζομένων.

Στην 3η συνεχόμενη ανοιχτή συνέλευση, την Κυριακή 16/6, μας προτάθηκε από εργαζόμενους της ΕΡΤ να συστήσει η ανοιχτή συνέλευση μια δεκαμελή επιτροπή η οποία θα συναντούσε μια αντίστοιχη επιτροπή της ΕΡΤ για τη συνδιαμόρφωση του προγράμματος αλλά και για να μεταφερθεί στους εργαζόμενους το σύνολο των αιτημάτων της συνέλευσης. Προς έκπληξη της επιτροπής της ανοιχτής συνέλευσης βρεθήκαμε για μία ακόμα φορά αντιμέτωποι με δύο εργαζόμενους που εξέφραζαν τις προσωπικές τους απόψεις και όχι αποφάσεις κάποιου συλλογικού σώματος.

Ήταν πλέον σαφές ότι έχουμε μπροστά μας έναν τοίχο. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν ούτε τον προϋπάρχοντα καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, ούτε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, ούτε την ανάθεση. Δεν έχουν πάρει τον αγώνα στα χέρια τους. Η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη διαδικασία και όταν γίνεται μονόπλευρα απλώς κάποια στιγμή σβήνει. Από την εμπειρία μας και τη συμμετοχή μας στους αγώνες έχουμε την πεποίθηση ότι εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι μπορούν να αυτοοργανώσουν τον κοινό τους αγώνα κι αυτό επιδιώκουμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι εργαζόμενοι σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές πρέπει σε σύντομο χρονικό διάστημα να κάνουν πολλά και γρήγορα βήματα.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι σε μεγάλο βαθμό ετεροκαθοριστήκαμε από την προσμονή μιας εκδήλωσης ενδιαφέροντος από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ απέναντι στις προτάσεις μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην περάσουμε σε πιο δυναμικές δράσεις που θα αναδείκνυαν και θα πραγματοποιούσαν τις απόψεις, τις προτάσεις ακόμα και τις ειλημμένες αποφάσεις μας. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να έχουμε αντιδράσει πιο δυναμικά όταν μάθαμε ότι η Στάη κάνει εκπομπή με τον Νταλάρα και τα αφεντικά των απεργοσπαστικών μηχανισμών ή θα μπορούσαμε να έχουμε δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας που θα επιδίωκε συστηματικά τη συνεχή επαφή με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ.

Κατά τη γνώμη μας, τα βήματα που πρέπει να γίνουν άμεσα γιατί ο χρόνος τελειώνει είναι τα εξής:

  • Να δημιουργηθεί κοινή συνέλευση εργαζομένων της ΕΡΤ και αλληλέγγυων.
  • Να ανοίξουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ το κτίριο στους αλληλέγγυους και να οικειοποιηθούν από κοινού τα μέσα παραγωγής και επικοινωνίας.
  • Να συγκροτηθεί περιφρούρηση ενάντια στις δυνάμεις καταστολής (και όχι ενάντια στους αλληλέγγυους όπως γίνεται μέχρι τώρα).
  • Να γίνει από κοινού διαμόρφωση του προγράμματος που εκπέμπεται από την κατειλημμένη ΕΡΤ.
  • Να γίνει άμεση σύνδεση του αγώνα στην ΕΡΤ με τους εγχώριους και διεθνείς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Οι αγώνες τους να γίνουν δικοί μας και ο δικός μας αγώνας δικός τους.

Τίποτα δεν τελείωσε, ο αγώνας συνεχίζεται.

Πρωτοβουλία αλληλέγγυων από την ανοιχτή συνέλευση (στην ΕΡΤ)»

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΤ

Τρίτη 12:00μ.μ. και να που γινόμαστε μάρτυρες μίας σίγουρα πρωτόγνωρης κατάστασης. Εκεί λοιπόν που ο Ζουγανέλης έλεγε πόσο το σκηνικό του θυμίζει το ’73 ξαφνικά η οθόνη μαυρίζει και να που η ΕΡΤ κλείνει και δέχεται τις άμεσες συνέπειες της οικονομικής χούντας του σύγχρονου καπιταλισμού. Είχε προηγηθεί η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι θα κλείσει την ΕΡΤ και ήδη κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται γύρω και μέσα στο κτίριο της ΕΡΤ.

Ξαφνικά λοιπόν το μέχρι πρότινως κρατικό κανάλι εκπέμπει «παράνομα» κι εδώ είναι που το σκηνικό γίνεται θολό τόσο ως προς τον κόσμο που στέκεται αλληλέγγυος με τους 2.650 απολυμένους της ΕΡΤ, όσο και ως προς τους ανθρώπους που στελεχώνουν το κορμό του «παράνομου» πλέον κρατικού καναλιού.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ να αρνηθούν την ταυτοτητά τους, να αρνηθούν ότι είναι κρατικοί υπάλληλοι;

Το βασικότερο ζήτημα που τίθεται λοιπόν είναι κατά πόσο και κυρίως υπό ποιες συνθήκες ο αγώνας των εργαζόμενων στην ΕΡΤ θα μπορούσε να έχει ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Φυσικά δεν υπάρχει η διάθεση ενός άκριτου τσουβαλιάσματος όλων των εργαζόμενων στο κρατικό κανάλι, δεν αποτελούν όλοι τους ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο. Από τους πιστούς δημοσιογράφους υποστηρικτές της κυβέρνησης και κατ’ επέκταση της Τρόϊκας, από τους πειθήνιους ρεπόρτερ που σπεύδουν να αναλύσουν και να «αναδείξουν» τις κατευθυνόμενες από τον κρατικό μηχανισμό ειδήσεις, μέχρι τους οπερατέρ και τους υπόλοιπους εργαζόμενους που εκ των πραγμάτων έχουν μία πιο «ουδέτερη» θέση εργασίας μέσα στο χώρο της ΕΡΤ, κάτι που φυσικά δεν αποτελεί μοναδικό χαρακτηριστικό και εξ ορισμού παράγοντα ριζοσπαστικοποίησης ή αντίστοιχα συντηρητικοποίησης.

Πέρα λοιπόν από την φαινομενική βαρύτητα που πέφτει  στον κάθε εργαζόμενο, ανάλογα με την θέση εργασίας, για την στήριξη αυτού του μηχανισμού, ο κάθε ένας φέρει την ατομική του ευθύνη για όλα αυτά τα χρόνια που συμμετείχε και στήριζε, πουλώντας την εργασία του, ένα πιστό φερέφωνο του κράτους.

Μιλάμε λοιπόν για έναν μηχανισμό που αναπαρήγαγε και ενίσχυε το κρατικό μερίδιο, τόσο στην ενημέρωση, όσο και στην διάχυση ιδεολογημάτων και φόβου. Σε κάθε περίπτωση ο αναρχικός χώρος γίνεται αποδέκτης της βίας των καναλιών.

Τόσο η ΕΡΤ όσο και τα ιδιωτικά κανάλια έχουν αναλάβει να χειριστούν και να μανιπουλάρουν το πλήθος είτε σε υποθέσεις «τρομοκρατίας», είτε σε καταστάσεις οδομαχιών και εξεγέρσεων, όπως τον Δεκέμβρη το ’08 προσπαθώντας να συκοφαντήσουν κάτι να αποπροσανατολίσουν το κοινωνικό σύνολο. Αυτός ο μηχανισμός είναι που χωρίς κανέναν ενδοιασμό προβάλει τις φωτογραφίες αναρχικών συλληφθέντων σε πορείες με σκοπό έναν ιδιότυπο Μεσαιωνικό εξεφτελισμό με την διαφορά ότι την θέση του ικριώματος έχουν πάρει τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Ξαφνικά όμως με το που κλείνει η ΕΡΤ, όλα αυτά παραμερίζονται και πλέον το μέσο και τα άτομα που μέχρι χθες ήταν οι καλύτεροι «κραχτές» του συστήματος και στελεχώνουν αυτόν τον μηχανισμό γίνονται επαναστατικά υποκείμενα και απολυμένοι προλετάριοι ( χωρίς βέβαια να λέμε πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο).

Δεν βρίσκουμε κανένα νόημα να αναφερθούμε στους μισθούς και την αξιοκρατία που επικρατούσε στο χώρο της ΕΡΤ, όπως δεν έχει κανένα νόημα να τονίσουμε κ νέου το ότι αυτοί οι άνθρωποι στελέχωναν/στελεχώνουν έναν θεσμό που για εμάς αποτελούσε/αποτελεί στόχο.

Εκεί που θέλουμε να σταθούμε είναι στο γεγονός της αλληλεγγύης που δεν πρέπει να εκφράζεται άκριτα σε ένα κοινωνικό σύνολο με μοναδικό γνώμονα το γεγονός της απόλυσης.

Μαυροκόκκινες σημαίες φιγουράρουν πλάι σε σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, του ΕΠΑΜ, πλήθος ελληνικών και διαφόρων άλλων παρατάξεων και πλανώδιοι σουβλατζήδες παρέα με μουσικές και πανηγύρια συνθέτουν το σκηνικό στο προαύλιο της ΕΡΤ. Μία κατάσταση σε πολλά σημεία κοινή με αυτήν του Συντάγματος με ουσιαστική διαφορά στο κίνητρο και τις αιτίες για τις οποίες μαζεύτηκαν εκεί αυτοί οι άνθρωποι. Στο Σύνταγμα το «κοινό» χαρακτηριστικό που οδήγησε κόσμο στην συνδιαμόρφωση και την ζύμωση μεταξύ κάποιων αθρώπων ήταν αυτό που με ένα λαϊκίστικο τόνο ειπώθηκε ως αγανάκτηση. Που μεταφράζεται από ένα γενικότερο αίσθημα πίεσης που συνάδει με την βαθιά οικονομική κρίση. Απ’ την άλλη στην ΕΡΤ το κοινό γνώρισμα των ανθρώπων που μαζεύονται εκεί είναι η αλληλεγγύη τους στους απολυμένους εργαζόμενους και αυτό το αίσθημα της καταστρατήγησης της «δημοκρατίας».

Αποτελεί λοιπόν μοναδικό κριτήριο η απόλυση κάποιων εργαζομένων για να σταθούμε αλληλέγγυοι με αυτούς; Είναι η αλληλεγγύη μία ζωντανή σχέση, αμφίδρομη ή είναι ένας «φορέας» έκφρασης άκριτης στήριξης; Αν στο μέλλον κλείσει ένα Α.Τ. και βρεθούν στο δρόμο 100-200 μπάτσοι απολυμένοι θα σταθούμε αλληλέγγυοι δίπλα τους;

Σίγουρα το τελευταίο ερώτημα αγγίζει τα όρια της λογικής ακροβασίας και της υπερβολής αλλά το θέτουμε γιατί, για εμάς τουλάχιστον, η «δουλεία» και το έργο της ΕΡΤ δεν είναι αποκομμένο από το έργο και την «δουλειά» των μπάτσων. Για την ακρίβεια (ακολουθώντας την λαϊκή ρήση όπου δεν φτάνει το γκλομπ του μπάτσου φτάνει το ψέμα του δημοσιογράφου) πιστεύουμε πως οι μεν συμπληρώνουν τους δε.

Η αυτοδιαχείρηση και η αυτοοργάνωση του μέσου, με σκοπό την αντιπληροφόρηση, είναι ο τρόπος που θα γίνει λοιπόν η ΕΡΤ όπλο στα χέρια των αντιστεκόμενων. Τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν το μέσο και ο τρόπος συνδιαμόρφωσης των πολλών και διαφορετικών απόψεων είναι το βασικό γνώρισμα της ριζοσπαστικοποίησης του αγώνα των εργαζόμενων της ΕΡΤ.

Δεν γίνεται για παράδειγμα να περνάει απαρατήρητη και μάλιστα ερήμην κριτικής η λογοκρισία που επέβαλαν οι άνθρωποι της ΕΡΤ στην παρέμβαση αλληλέγγυων για την απεργία πείνας του συντρόφου Κώστα Σακκά, όταν τεχνηέντως ο άνθρωπος που διάβασε το κείμενο αφαίρεσε την λέξη αναρχικός καθώς απ’ ότι φάνηκε ο προσδιορισμός αυτός ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα και τους σκοπούς που εξυπηρετούσε ανέκαθεν η ΕΡΤ. Είναι αναντίστοιχο λοιπόν σε έναν χώρο που αποτελεί εστία αγώνα να παραμένουν κυριαρχικά κατάλοιπα ενός κρατικού μηχανισμού.

Εξάλλου αν υπάρχει ένας κίνδυνος που ελοχεύει σε αγώνες που πλαισιώνονται, εκτός των άλλων, από εργατοπατέρες, μεγαλοσυνδικαλιστές και πολιτικές παρατάξεις, είναι η αφομοίωση.

Ο καπιταλισμός έχει καταφέρει με την τακτική της αφομοίωσης να εκφυλίσει και να αποπροσανατολίσει αγώνες και διεκδικήσεις, να τους προσαρμόσει στα πλαίσια του νόμιμου θεμιτού. Αυτόν τον εκφυλισμό λοιπόν που σιγοτρώει και αποδυναμώνει τους αγώνες είναι που πρέπει να πολεμήσουμε και να αποβάλουμε από το σώμα του αγώνα. Μέσα από κοινές συνελεύσεις των εργαζομένων και των αλληλέγγυων (που πρώτο στόχο θα έχουν να απομακρύνουν μικροπολιτικά συμφέροντα και εργατοπατέρες) να συσταθεί ένα όργανο γενικότερου κινηματικού/ριζοσπαστικού ενδιαφέροντος.

Ένα όργανο που θα επιδιώκει την σύνδεση των αγώνων και την ευρεία ενημέρωση για την πορεία αυτών. Όπου η λογοκρισία δεν έχει χώρο και κάθε διεκδίκηση, κάθε αγώνας, είτε είναι ο αγώνας των κατοίκων στις Σκουριές, είτε είναι οι εργαζόμενοι του ALTER (που εμφανώς αποσιωπήθηκαν από τα κανάλια ιδιωτικά και δημόσια όταν οι ίδιοι διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους) είτε είναι η απεργία πείνας του συντρόφου Κώστα Σακκά και των Κούρδων προσφύγων στον καταυλισμό του Λαυρίου, θα αναδεικνύεται στην ουσία του ως τμήμα του ευρύτερου αγώνα για την συνολική απελευθέρωση.

Δυστυχώς η απουσία μας από το κέντρο των εξελίξεων του αγώνα ίσως αφήνει κενά στην ανάγνωση των γεγονότων. Όμως αυτό δεν αναιρεί το ότι στεκόμαστε επιφυλακτικοί και με κριτική διάθεση (φυσικά όχι με υπεροπτική ματιά) απέναντι σε ένα χώρο μέχρι πρότινος εχθρικό. Επιφυλακτικοί αλλά όχι απόλυτοι για το αν υπάρχει πιθανότητα ριζοσπαστικοιποίησης του αγώνα. Να αδράξουμε τη στιγμή στα χέρια μας και να μην αφήσουμε τον χρόνο να επιβεβαιώσει την δύναμη της αφομοίωσης.

Ας κλείσουμε τα μάτια μας και να αφήσουμε το μυαλό και την σκέψη μας να οδηγήσουν τις κινήσεις μας. Να μην λυγίσουμε από τις εικόνες που κατακλύζουν λέξεις και έννοιες όπως αντίσταση, αλληλεγγύη, αντίδραση, επανάσταση και να τις κάνουμε πραγματικότητα.

ΥΓ1:  Με την απειλή για επέμβαση των ΜΑΤ στην κατηλειμμένη ΕΡΤ να αιωρείται, είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε ότι στην καταστολή των αγώνων απαντάμε με επίθεση.

ΥΓ2: Την ώρα που γράφουμε αυτό το κείμενο ο σύντροφος Κώστας Σακκάς βρίσκεται ήδη στην 23η μέρα απεργία πείνας διεκδικώντας την απελευθερωσή του. Εμείς σαν αναρχικοί μέσα από την φυλακή, είμαστε δίπλα στον σύντροφο σ’ αυτόν τον αγώνα. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στον διαρκή αγώνα ενάντια στην κυριαρχία.

                                                            Πρωτοβουλία αναρχικών κρατούμενων από τις φυλακές Κορυδαλλού

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s