Μέσα και έξω από τα τείχη (των φυλακών ή μήπως της κοινωνίας-φυλακής) το κράτος εξοντώνει

Standard

09012014110

Ο Σπύρος Στρατούλης είναι απεργός πείνας από τις 11 Νοέμβρη 2013. Διεκδικεί τις άδειες εξόδου από τη φυλακή που λάμβανε μόλις τα 2 τελευταία χρόνια, αν και 22 χρόνια έγκλειστος, και τις στερήθηκε με ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο περί συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Τελευταίο και εξαιρετικά επώδυνο μέσο αγώνα η απεργία πείνας, βλέπουμε να αποτελεί έσχατο μέσο πάλης αλλά και αλληλεγγύης μιας σειράς φυλακισμένων αγωνιστών που διεκδικούν το αυτονόητο: αξιοπρέπεια στις άθλιες συνθήκες κράτησης, στην απάνθρωπη συνθήκη του εγκλεισμού και της απομόνωσης.

Για πολλούς, ο αγώνας του Στρατούλη μπορεί να ακουγόταν κάποτε ως μια ιστορία «εγκληματιών» και «τρομοκρατών» (όπως βαφτίζονται εν ριπή οφθαλμού από το κράτος όσοι σηκώνουν κεφάλι), η οποία εκτυλίσσεται στον μακρινό κόσμο των φυλακών. Η εποχή της αφέλειας όμως έχει παρέλθει οριστικά. Ποιος δε διακρίνει πλέον τη σύνδεση ανάμεσα στη ζοφερή πραγματικότητα εντός και εκτός των τειχών; Διότι ο Στρατούλης είναι στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών λόγω της αγωνιστικής του στάσης στις κινητοποιήσεις των φυλακισμένων, όπως ακριβώς στοχοποιείται και καταστέλλεται κάθε αγώνας, κάθε απεργία, κάθε δυναμική και ανεξάρτητη φωνή που αμφισβητεί το υπάρχον.

Τα ΜΑΤ, που συνθλίβουν με ωμή καταστολή (βλ. εκκενώσεις καταλήψεων, ξυλοδαρμό απεργών, καταστολή πορειών), οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι και οι στημένες δικαστικές αποφάσεις, όμως, είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αυτό που κρύβεται από κάτω είναι το κράτος, και δη ένα κράτος που αψηφά με εξαιρετική ευκολία την ανθρώπινη ζωή. Το να στερείς άδειες εξόδου από τη φυλακή, όπως το να στερείς τη δυνατότητα εισόδου στο νοσοκομείο για όσους δεν έχουν 5ευρα ή 25ευρα, τη δυνατότητα πρόσβασης στη μόρφωση και σε κοινωνικά αγαθά όπως είναι το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση, πηγάζουν από μία κοινή πολιτική. Μία πολιτική θανάτου και εξόντωσης.

Σε πείσμα, όχι μόνο θα επιβιώσουμε όσοι πληττόμαστε, αλλά σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου θα συγκροτήσουμε τις απαραίτητες σχέσεις αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης, αγωνιστικότητας και αυτοοργάνωσης, δημιουργικότητας και ριζοσπαστικότητας ώστε να δομήσουμε έναν θεμελιωδώς καινούριο κόσμο.

Αλληλεγγύη στον αγώνα του Σπύρου Στρατούλη, απεργού πείνας από 11 Νοέμβρη

Κανένας αγωνιστής μόνος του στα χέρια του κράτους

αναρχική ομάδα, dinamitera

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s