Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2014

Αλληλεγγύη στον ολικό αρνητή στράτευσης Χ.Ρίτσιο που συνελήφθη στις 27/2/14

Standard

Ακολουθεί η δήλωση άρνησης του Χ. Ρ.:

Δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσης

“Ονομάζομαι Ρίτσιος Χάρης και για δεύτερη φορά μέσα σε εφτά χρόνια, καλούμαι να παρουσιαστώ στις τάξεις του στρατού με την 89/2011 ΕΔΥΕΘΑ / ΓΕΣ / ΔΣΛ όπου υποχρεούμαι(!!) να καταταγώ στο 2/39 ΣΕ/ΕΟΔ Μεσσολογγίου στις 30/8/2011 για να εκπληρώσω τις υποχρεώσεις (!!!) μου προς την πατρίδα. ‘Εχοντας βαθιά συνείδηση των πράξεων μου αρνούμαι για δεύτερη φορά (η πρώτη άρνηση ήταν τον Μάιο του 2004) να επιτρέψω στον εαυτό μου να υπηρετήσει τυφλά και υπάκουα, ως ανδρείκελο την πατρίδα, όπως την καθορίζει το κράτος με την υποχρεωτική στράτευση, στον αιματοβαμμένο του μηχανισμό, τον ελληνικό στρατό.

Καταρχήν ως αναρχικός και ως άνθρωπος θεωρώ αδιανόητο να έχω εγώ υποχρεώσεις στο κράτος που ξεπληρώνονται με την θητεία, εφ’ όσον δεν θυμάμαι να υπέγραψα μαζί του συμβόλαιο για την πλήρη απώλεια της προσωπικής μου ελευθερίας, της προσωπικότητάς μου, της γνώμης μου και των επιθυμιών μου και να «δουλέψω» για λίγους μήνες ως υπηρέτης στην συντήρηση των ένοπλων δυνάμεων. Για μένα ένας φασιστικός μηχανισμός, όπως ο στρατός που με την βία διαιωνίζει το σύστημα της καταπίεσης και εκμετάλλευσης πρέπει να καταστρέφεται και όχι να τρέφεται με ανθρώπινο υλικό.
Από την εποχή του Καποδίστρια μέχρι σήμερα ο ελληνικός στρατός συνεχίζει να αποτελεί τον ένοπλο μηχανισμό των κρατιστών και δρα σύμφωνα με τα συμφέροντα τους, αποδεικνύοντας συνέχεια την έμπρακτη κρατική βία εις βάρος των κοινωνιών και όχι μόνο. Ως μηχανισμός βίας μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε πειθήνιους και άβουλους δολοφόνους και πάνω απ’ όλα, η μόνη επιλογή που αφήνει είναι η τυφλή υποταγή. Μια υποταγή που δικαιολογείται με όρους όπως «προστασία του έθνους» και της «πατρίδας», αλλά αυτό είναι ένα κρατικό πρόσχημα, αφού α) ο στρατός δεν έπαψε να αναπαράγει τον πόλεμο, το φυλετικό μίσος και τις σφαγές αμάχων. Και β) όταν σήμερα, (όπου εδώ και ενάμιση χρόνο οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου βιώνουν μια από τις σκληρότερες κυριαρχικές επιβολές των τεχνοκρατών της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ.), αποδείχτηκε ότι πατρίδα για τους έλληνες κρατιστές, είναι οι τράπεζες, το χρηματιστήριο, οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οίκοι αξιολόγησης και το μεγάλο κατασκευαστικό, τηλεπικοινωνιακό και εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Αρνούμαι να στρατευτώ γιατί ακριβώς δεν θέλω να συμμετάσχω στον κατασταλτικό στρατιωτικό μηχανισμό, που τους τελευταίους μήνες προετοιμάζεται εντατικά στην καταστολή των διαδηλώσεων στα αστικά κέντρα, όπου σύντομα θα ξεσπάσει η κοινωνική οργή ενάντια στη σύγχρονη σκλαβιά που μας επέβαλλε η πασοκική χούντα.
Αρνούμαι να στρατευτώ γιατί ακριβώς δεν θέλω να συμμετάσχω στις δολοφονίες των προσφύγων στα σύνορα, όπου ο ελληνικός στρατός με πολύ χαρά συμμετέχει στις δυνάμεις της FRONTEX, τους τελευταίους μήνες, (έπειτα από αίτημα που κατάθεσε η υποταχτική κυβέρνηση του πασοκ, στην Ευρωπαϊκή Ένωση), αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι τα σοβινιστικά και τα ρατσιστικά ιδεολογήματα κυριαρχούν στο έκτρωμα που βάφτισαν ως Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αρνούμαι να στρατευτώ διότι δεν πιστεύω στην ύπαρξη καμίας πατρίδας και έθνους, που ως «αιχμή του δόρατος» καταπιέζουν και φυλακίζουν μέσα στα «χαραγμένα» γεωγραφικά σύνορα ολόκληρους πληθυσμούς και τους υποδουλώνει για λογαριασμό της κάθε ολιγάριθμης εξουσιαστικής κλίκας.

Αρνούμαι να στρατευτώ διότι οι πραγματικοί μου εχθροί δεν είναι οι τυχαία γεννημένοι άνθρωποι σε άλλα γεωγραφικά μήκη και πλάτη αυτού του πλανήτη, αλλά οι μηχανισμοί εκείνοι του κάθε κράτους που καταστέλλουν και καταπιέζουν τις κοινωνίες. Οι μηχανισμοί των έμμισθων ένοπλων συμμοριών που δρουν στις πόλεις (οι κάθε είδους μπάτσοι) και των ένοπλων δυνάμεων στα στρατόπεδα που αδιάκοπα στηρίζουν τις μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και εξαπολύουν πολέμους, επιβάλλοντας κατοχή ανά την υφήλιο.

Δηλώνω ότι συμμετέχω μόνο στον κοινωνικό πόλεμο που εναντιώνεται σε κάθε είδους κρατική οργάνωση, με στόχο την εξαφάνιση της εκμετάλλευσης, της οικονομικής εξαθλίωσης, της πείνας, της σκλαβιάς και κάθε μορφής εξουσίας και ιεραρχίας . Για τους ανωτέρους λόγους και για πολλούς άλλους ακόμα, επιστρέφω στο γενικό επιτελείο στρατού και συγκεκριμένα στο στρατολογικό γραφείο Β Αθηνών, την απαράδεχτη φυλλάδα που βαφτίσανε ως Σημείωμα Κατάταξης, ως άτοπη και ατυχή.”

Ρίτσιος Χάρης 28/8/2011

Advertisements

Αλληλεγγύη στην κατάληψη Οκτάγωνο

Standard

Την Τρίτη 25/2 πραγματοποιήθηκε κατάληψη σε χώρο του πανεπιστημίου της Πάτρας από άτομα που  παρεμβαίνουν  στον συγκεκριμένο χώρο.

Το αυτοπαρουσιαστικό κείμενο εδώ–>   autoparousiastiko

αφισα

Αλληλεγγύη στον αναρχικό κομμουνιστή Τ. Θεοφίλου

Standard

Κείμενο του Τάσου Θεοφίλου για την καταδικαστική απόφαση για τα γεγονότα της Πάρου, την αθωωσή του για την ΣΠΦ και την αντιέφεση που του ασκήθηκε από τον εισαγγελέα Δράκο.

Λίγες μέρες μετά την  καταδικαστική απόφαση σε βάρος μου από το  Γ’τριμελές εφετείο κακουργημάτων και την 25ετή ποινή κάθειρξης που μου επιβλήθηκε για γεγονότα που μόνο από την τηλεόραση γνωρίζω, θεωρώ ότι προκύπτουν κάποια υπαρξιακής φύσης ερωτήματα και βγαίνουν κάποια πολιτικής φύσης συμπεράσματα.

Ξεκινώντας από τα ερωτήματα λοιπόν, προκύπτει η απορία για το πως γίνεται ένας άνθρωπος, όπως ο πρόεδρος της έδρας, που θα ήταν ριψοκίνδυνο να του αναθέσει κανείς ακόμα και την διοίκηση επαρχιακού καφενείου, να έχει μια τέτοια εξουσία στα χεριά του. Πως γίνεται ο ίδιος αυτός άνθρωπος με την ίδια νοσηρή αφέλεια που δίκασε την υπόθεση μου να έχει δικάσει και καταδικάσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ανθρώπους κι αυτό να μην αποτελεί σκάνδαλο. Πως γίνεται αυτός ο εμφανώς μη ευφυής άνθρωπος να κρατά στα χέρια του χιλιάδες ζωές. Πως γίνεται το κράτος να στελεχώνεται από τόσο ανεπαρκείς ανθρώπους και να μην μπορούμε ακόμα να οργανώσουμε την εναντίον του επανάσταση. Πως γίνεται η εισαγγελέας της έδρας να μη θεωρεί τουλάχιστο άκομψο να ρίχνει μερικούς υπνάκους στην διάρκεια της διαδικασίας  και μην νιώθει καν την ανάγκη να ρίξει μια ματιά στα πρακτικά πριν την αγόρευσή της. Όσοι παρακολούθησαν την δίκη μπόρεσαν να συμπεράνουν ότι η αγόρευση της αφορούσε μάλλον άλλη υπόθεση. Πως γίνεται αυτοί που δε θεωρούν την ποινική δικαιοσύνη  ντροπή της ανθρωπότητας, αλλά «λειτούργημα», να την κουρελιάζουν μετατρέποντας την σε βρακολάστιχο. Πως γίνεται ένας πρόεδρος και μια εισαγγελέας να μην ντρέπονται να ξεστομίζουν δημόσια ότι οι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί του κατηγορούμενου δεν μπορούν να γίνουν δεχτοί γιατί δεν τους εξέθεσε στους ειδικούς εφέτες ανακριτές, απαξιώνοντας με τον πιο ευθυνόφοβο τρόπο το βασικότερο υποτίθεται στάδιο της διαδικασίας που είναι η δίκη.

Όμως, έχουν σημασία κάποια πολιτικά συμπεράσματα. Όπως το ότι το δικαστήριο αναγνώρισε εμμέσως με την απόφαση του την πολιτική διάσταση της δίωξης, καθώς αν δεν την αναγνώριζε θα έπρεπε να με αθωώσει, δεδομένου ότι το κατηγορητήριο είχε καταρρεύσει από τις πρώτες συνεδριάσεις. Όμως διάλεξε μια πολιτικά- και όχι δικαστικά- μέση λύση. Μια μέση λύση για να εξισορροπήσει τις πιέσεις που ασκούταν από τα πάνω, εν μέσω του “αντιτρομοκρατικού” πυρετού, με τις πιέσεις που ασκούταν από τα κάτω, πιέσεις που ασκούμε σε κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη που δίνουμε όλοι μας. Πιέσεις που ακόμη μέσα στο κλίμα της αυταρχικής επέλασης είναι ζωντανές χάρη στην αποφασιστικότητα, τη μαχητικότητα και την αλληλεγγύη μας. Αυτό το κομμάτι λοιπόν, τόσο οι αλληλέγγυοι που παρακολουθούσαν τη δίκη όσο και η κινηματική δημοσιογραφία, εμπόδισε τις αυθαιρεσίες του προέδρου και τις χυδαιότητες της πολιτικής αγωγής (που ακροβατούσε ανάμεσα στην ακροδεξιά γραφικότητα και την επικίνδυνη άγνοια της ποινικής νομοθεσίας), να μείνουν στα στενά όρια της δικαστικής αίθουσας βάζοντας ένα σχετικό φρένο στις παλαβομάρες τους. Το δικαστήριο προχώρησε σε μια ποντιοπιλατική και ευθυνόφοβη, χειρουργικής ακρίβειας λύση, μεταθέτοντας στο εφετείο όλες τις ευθύνες και όλα τα ενδεχόμενα – ακόμα και αυτό της αντιέφεσης, όπως τελικά έγινε.

Έχει και μία σημασία ότι δεν είναι μια απόφαση που νομιμοποίησε το dna ως στοιχείο, καθότι το αντικείμενο πάνω στο οποίο υποτίθεται ότι βρέθηκε το dna είναι ανύπαρκτο, αλλά μια απόφαση που νομιμοποιεί την αστυνομικοδικαστική ασυδοσία που έφτασε στο ζενίθ της με την αντιέφεση που άσκησε ο εισαγγελέας  Δράκος.

Δεν μπορεί επίσης, να περάσει απαρατήρητο ότι παρότι το δικαστήριο δε χρειάστηκε στοιχεία για να με καταδικάσει για τη ληστεία της Πάρου, αυτή η έλλειψη ταυτόχρονα στάθηκε αρκετή ώστε να με απαλλάξει από τις κατηγορίες της συμμετοχής και ένταξης στη ΣΠΦ. Έτσι από πολιτικής άποψης, είναι σημαντικό ότι δεν έγινε ακόμα ένα βήμα προς την εμπέδωση του δόγματος Μarini.

Έτσι θα παραμείνω κάποια χρόνια ακόμα στην φυλακή με την δύναμη που μου δίνει η συνείδηση ότι όπως και κάθε αναρχικός δεν είμαι “άδικα” μέσα. Διέπραξα το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αδικημένους. Η φυλακή για έναν αναρχικό δεν είναι τιμωρία αλλά ένα ακόμα πεδίο αγώνα. Χώρος για απογοήτευση δεν υπάρχει παρά μόνο η πεισματική όξυνση προς τα εμπρός. Ως την καταστροφή και της τελευταίας φυλακής, από την Attica ως τον κορυδαλλό, από pelican bay ως το Δομοκό, από το Γκουαντάναμο ως την Αμυγδαλέζα.

Τάσος Θεοφίλου

Φυλακές Δομοκού

24/2/14

αναδημοσίευση από: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1517176

24/2/2014 Αυτοδιαχειριζόμενο Καφενείο για την οικονομική ενίσχυση της μουσικής κολεκτίβας Δισκοκοπτείον DiskollectiV

Standard

καφε-diskole-300x212

Την Δευτέρα 24/2/2014 από 19:00-23:00 θα πραγματοποιηθεί αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο με diy μουσικές, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» (Πατρέως 87, κοντά στις σκάλες) για την οικονομική ενίσχυση της μουσικής κολεκτίβας Δισκοκοπτείον DiskollectiV.

http://diskollectiv2012.espivblogs.net/

Ενημέρωση από τη δίκη των συλληφθέντων της Πάτρας (Δεκέμβρης 2008)

Standard

To δικαστήριο ξεκίνησε κανονικά στις 9 το πρωί. Κατέθεσαν οι 2 πρώτοι ασφαλίτες-μάρτυρες κατηγορίας.

Στη συνέχεια έγινε διακοπή για 10 λεπτά και όταν ξαναξεκίνησε, η έδρα έκρινε πως το συγκεκριμένο δικαστήριο είναι αναρμόδιο να δικάσει τη συγκεκριμένη υπόθεση και την παρέπεμψε στο μονομελές πλημμελειοδικείο. Ημερομηνία δεν ορίστηκε καθώς θα υπάρξει νέα κλήτευση.

To κείμενο που μοιράζαμε έξω από τα δικαστήρια:

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα

Το ντόμινο των εξεγέρσεων

Ο «Δεκέμβρης του 2008» ήταν η πρώτη εξέγερση τέτοιας έντασης στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Το ντόμινο εξελίξεων στις ΗΠΑ, με πτωχεύσεις κολοσσών όπως η Lehman Brothers, προκάλεσε μια διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που πολύ σύντομα τάραξε τα νερά στο νότο της γηραιάς ηπείρου. Τα ευρωπαϊκά «προεόρτια» (π.χ. αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης στη Γαλλία, αύξηση της ανεργίας και μείωση του βασικού μισθού –κυρίως σε νέους– στην Ελλάδα ) έδειξαν ήδη από το 2008 τη σκληρή πολιτική λιτότητας που θα ακολουθούσε (αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα) για να σωθούν οι τράπεζες, για να επιβιώσει ο καπιταλισμός.

Κι ενώ η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει, με κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και των περικοπών στις χώρες που αποτελούν αδύναμους κρίκους παύλα πειραματόζωα, η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου άρχισε να βράζει με τη μία εξέγερση να εκδηλώνεται μετά την άλλη στη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή και πρόσφατα στη γειτονική Τουρκία και την Ουκρανία.

Και μετά τα οδοφράγματα, τι;

Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν μπορούν να βγουν καθολικά συμπεράσματα, πέρα από το αυτονόητο: λαοί αντιδρούν ενάντια στην καταπίεση (η οποία ανάλογα με τη χώρα έχει άλλο πρόσωπο, άλλοτε ενός διεφθαρμένου ηγέτη, άλλοτε μιας  συντηρητικής θρησκευτικής κάστας, άλλοτε μιας αμείλικτης ελεύθερης αγοράς, άλλοτε ενός αυταρχικού κράτους, ή ένα ποτ πουρί των παραπάνω). Κόσμος βγαίνει στο δρόμο μαζικά με την επιθυμία της αλλαγής, οργισμένος και αποφασισμένος.

Κι εκεί μπαίνουν τα καίρια ερωτήματα. Εκεί φαίνονται τα πολιτικά κενά. Η αδυναμία να γίνει το πέρασμα από την εξέγερση (η οργή κάποτε κοπάζει) σε μια συνειδητή και καθολική αναδιάρθρωση της κοινωνίας.

  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Πολύς είναι ο κόσμος που πλήττεται, αλλά αυτοί που επιλέγουν να το παλέψουν συλλογικά και οργανωμένα ελάχιστοι. Η δε αντίληψη της οργάνωσης περιορίζεται στην προσκόλληση σε ένα κόμμα. Έτσι ο φόβος και η απάθεια γίνονται ανάθεση σε επίδοξους σωτήρες. Πόσοι είναι οργανωμένοι σε εργατικά σωματεία βάσης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από το σώμα και όχι από το ΔΣ, πόσοι σε αυτόνομα φοιτητικά σχήματα (και όχι σε κομματικά παραμάγαζα στα πανεπιστήμια), πόσοι στηρίζουν τη λαϊκή συνέλευση της γειτονιάς τους; Αν δεν οργανωθούμε σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε σχολή, όταν θα φτάνει η ώρα που το καζάνι θα ξεχειλίζει, ξανά και ξανά θα αδυνατούμε να περάσουμε από την εξέγερση στην επανάσταση, στη ριζική δηλαδή ανατροπή. Ξανά και ξανά η κρατική καταστολή θα σβήνει τις σπίθες ελπίδας και το αύριο θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό, διότι η κυριαρχία όταν νιώθει ότι απειλείται οργανώνεται και αντεπιτίθεται ακόμα πιο βίαια, ροκανίζοντας την ελευθερία μας περαιτέρω.
  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας, ο κόσμος είναι παντελώς αποπροσανατολισμένος και δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την απελπισία και το φόβο του για το μέλλον. Περιμένει εύκολες και έτοιμες λύσεις από τον ουρανό, απογοητεύεται και στρέφεται προς την ακροδεξιά. Ίδια άτομα που ήταν στα οδοφράγματα του Δεκέμβρη του 2008 συμμετείχαν αργότερα στο πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες της πειραϊκής πατραϊκής το 2012, ίδια άτομα ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών ΣΥΡΙΖΑ και στον επόμενο Χρυσή Αυγή ή τούμπαλιν. Μια σύγχυση βαθιά, που ξεκινάει από το γεγονός ότι ποτέ δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε κριτικά, μόνοι μας, παρά αναμασάμε ό,τι ακούμε στα δελτία ειδήσεων, από εδώ και από εκεί. Κόσμος που δεν καταλαβαίνει ποια είναι η αιτία των δεινών του, και ως εκ τούτου εκδηλώνει την οργή του ανορθόδοξα και στείρα, ανακατεύοντας τα συμφέροντα της τάξης του με πατριωτικά εμβατήρια και ρατσιστικά στερεότυπα, καταλήγοντας να πιστεύει ότι μια κρεμάλα για τους πολιτικούς, μια μούντζα στη βουλή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους μετανάστες θα του λύσει το πρόβλημα επιβίωσης που τον κατατρώει. Είναι αυτονόητο ότι όσο δεν ξέρουμε τι μας φταίει, απειλούμε σαν Δον Κιχώτες ανεμόμυλους και το ένα μέτρο θα πέφτει πάνω μας μετά το άλλο. Το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι καθόλου περιφρονητέοι εχθροί. Αν δεν συνταχθούμε όλοι όσοι έχουμε ταξική θέση και συμφέρον εναντίον τους, τότε θα είμαστε μια ζωή στο στρατόπεδο των ηττημένων του ταξικού πολέμου.

Παρακαταθήκη του δεκέμβρη και «αντίποινα»

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Πάτησε στην εμπειρία των κινητοποιήσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του 2001, των αντιπολεμικών διαδηλώσεων του 2003, των κινητοποιήσεων ενάντια στη Σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη το 2003, των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο άρθρο 16 του 2006-2007 κ.ο.κ. Πάνω σε μικρότερες ή μεγαλύτερες στιγμές κινηματικής ιστορίας. Όταν εκδηλώθηκε λοιπόν, με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στο δρόμο βγήκε ένα πλήθος ηλικιακά, ταξικά και πολιτικά πολύχρωμο, γεμάτο οργή. Καθώς οι μέρες περνούσαν, ο Δεκέμβρης έδωσε την πιο σημαντική κληρονομιά του: την αναβάθμιση και ευρεία υιοθέτηση κινηματικών πρακτικών και τη γέννηση πολλών νέων αυτοοργανωμένων δομών (καταλήψεων, πάρκων, ανοιχτών συνελεύσεων, συλλογικοτήτων). Ο κόσμος συλλογικοποιήθηκε και οργανώθηκε, απελευθέρωσε χώρους και χρόνο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ακολούθησε ένα τεράστιο κύμα καταστολής, κομμάτι του οποίου είναι οι εκκενώσεις των καταλήψεων (κάποιες είχαν γεννηθεί τότε), η βία των ΜΑΤ σε πορείες/απεργίες, οι εκδικητικές συλλήψεις, οι καταδίκες σε δικαστήρια-παρωδίες με ανύπαρκτα στοιχεία. Και όπου δεν μπόρεσε να φτάσει το κλομπ του μπάτσου, το εδώλιο του δικαστηρίου και τα σίδερα της φυλακής, έφτασε το μαχαίρι του φασίστα. Η ψυχολογική πίεση από την εντεινόμενη καταστολή απογειώθηκε με την τρομοκρατία της ανεργίας και των νέων μέτρων, οδηγώντας σταδιακά σε κινηματική ύφεση. Έτσι λοιπόν ο Δεκέμβρης ήταν και το προοίμιο μιας νέας σελίδας στην κρατική καταστολή. Οι δυνάμεις ασφαλείας αναβαθμίστηκαν σε εξοπλισμό, «αδικήματα» αναβαθμίστηκαν από πλημμελήματα σε κακουργήματα. Το σύστημα ετοιμάστηκε για να αντιμετωπίσει την επόμενη εξέγερση όπως καλύτερα ξέρει: με βία.

Σ’ αυτή την κοινωνία η επανάσταση δεν είναι ουτοπία

Ο ριζικός μετασχηματισμός προϋποθέτει να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια και να παλέψουμε μακροχρόνια και ισότιμα για να αλλάξουμε τα πράγματα. Με τη συμμετοχή και το μόχθο όλων, όχι καθοδηγούμενοι από ηγέτες-σωτήρες αλλά με οδηγό τις επιθυμίες μας, το σεβασμό προς τον διπλανό και τη διαφορετικότητά του, με αποφασιστικότητα και αλληλεγγύη.

Το θέμα δεν είναι απλά να βγαίνουμε στο δρόμο ή τις πλατείες και να διαμαρτυρόμαστε, αλλά να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες. Ο αγώνας να δίνει προοπτική για ένα καλύτερο αύριο, να είναι ρηξικέλευθος, να ανοίγει δηλαδή δρόμους με συγκεκριμένες προτάσεις για μια ζωή με περισσότερο φως. Μόνο τότε μπορεί να μείνει ζωντανός χωρίς να τον κάμψει η κούραση και η απογοήτευση, το αίσθημα ματαιότητας «κατεβήκαμε τόσες φορές στο δρόμο, και τι έγινε;». Μόνο όταν έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε, από την παραγωγή, την προσφορά και την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για τη ζωή όλων μας με ισότιμο τρόπο, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Και ο αγώνας αυτός δεν σηκώνει αναβολή, αλλά συλλογικοποίηση και προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας εδώ και τώρα.

Γιατί ο κάθε Δεκέμβρης δεν είναι μια ανάμνηση, αλλά κομμάτι της κινηματικής μνήμης

Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες και την αυτοοργάνωση, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση Δευτέρα 17/2 στις 9 π.μ. στα δικαστήρια

αναρχική ομάδα dinamitera

2 μέρες για την ελευθερία σύμφωνα με τους Ζαπατίστας

Standard

af_zapat_net

«Τα πάντα φαίνονται αδύνατα την παραμονή… και φαίνεται πως το αύριο βρίσκεται εκεί κοντά, όχι επειδή μας περιμένει, αλλά επειδή το χτίζουμε στο δικό του χρόνο, σε διαφορετικό ημερολόγιο».

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΦΛΕΒΑΡΗ, 8 μ.μ.

Προβολή Ντοκιμαντέρ: Autonomia Zapatista

ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΦΛΕΒΑΡΗ,  7 μ.μ.

Ενημέρωση-Συζήτηση για το Κάλεσμα των Ζαπατίστας (Έκτη) και τα Σχολεία της Αυτονομίας στην Τσιάπας

με συντρόφους από τη συνέλευση «αλληλέγγυες/οι από τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό, ελευθεριακό χώρο»  (Αθήνα)

στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “Επί τα Πρόσω” (Πατρέως 87, στις σκάλες)