Monthly Archives: Δεκέμβριος 2014

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές

Standard

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ 6ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

ΤΡΙΤΗ 8/12

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 9.30 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ 

Advertisements

Για τα γεγονότα της πορείας 6/12 στη Θεσσαλονίκη

Standard

Με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και δείχνοντας την αλληλεγγύη τους στον αναρχικό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό που βρίσκεται στην 26η μέρα απεργίας πείνας, ζητώντας τη λήψη εκπαιδευτικών αδειών, χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν δυναμικά στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, συγκροτώντας μια ογκώδη διαδήλωση.

Λίγο πριν φτάσει η διαδήλωση στην πλατεία Αριστοτέλους, ομάδα άγνωστων ατόμων, κινούμενα στις παρυφές της πορείας, πραγματοποίησαν εμπρηστική επίθεση σε κατάστημα, εν ώρα λειτουργίας, τη στιγμή που μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι και άλλος κόσμος. Σύντροφοι και συντρόφισσες από τα αναρχικά/αντιεξουσιαστικά και άλλα οργανωμένα μπλοκ αντέδρασαν άμεσα και ψύχραιμα, έσβησαν την φωτιά, έσπασαν τα τζάμια του καταστήματος προκειμένου να γλιτώσουν τον εγκλωβισμένο κόσμο από ασφυξία και τους βοήθησαν να βγουν ώστε να αποτραπούν τα χειρότερα.

Ενέργειες όπως η συγκεκριμένη εμπρηστική επίθεση δεν συνάδουν με τη λογική και τις πρακτικές του κινήματος – ενός κινήματος που αγωνίζεται για ζωή και ελευθερία – και τις θεωρούμε ξεκάθαρα εχθρικές απέναντί μας. Εκτός των άλλων, λειτουργούν συκοφαντικά και επιβαρυντικά σε αγωνιστές που συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις καταστολής.
Για όλους αυτούς τους λόγους, εμείς από την πλευρά μας ξεκαθαρίζουμε ότι τέτοιες ενέργειες δεν θα γίνουν ανεκτές.

Ø ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣTEΣ

Ø ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 6/12

Ø ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ 2 ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΥΡΙΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Ø ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 10/11 ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΜΠΟΥΡΖΟΥΚΟ

Αναρχική Συλλογικότητα Άνω Θρώσκω, Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό Μαύρο και Κόκκινο, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΕΣΕ Θεσσαλονίκης, ΕΚΧ Σχολείο, Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης, Αναρχική Ομάδα Πυρανθός, Σύντροφοι-συντρόφισσες

Για την 6η δεκέμβρη

Standard

Το ντόμινο των εξεγέρσεων

Ο «Δεκέμβρης του 2008» ήταν η πρώτη εξέγερση τέτοιας έντασης στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Το ντόμινο εξελίξεων στις ΗΠΑ, με πτωχεύσεις κολοσσών όπως η Lehman Brothers, προκάλεσε μια διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που πολύ σύντομα τάραξε τα νερά στο νότο της γηραιάς ηπείρου. Τα ευρωπαϊκά «προεόρτια» (π.χ. αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης στη Γαλλία, αύξηση της ανεργίας και μείωση του βασικού μισθού –κυρίως σε νέους– στην Ελλάδα ) έδειξαν ήδη από το 2008 τη σκληρή πολιτική λιτότητας που θα ακολουθούσε (αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα) για να σωθούν οι τράπεζες, για να επιβιώσει ο καπιταλισμός.

Κι ενώ η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει, με κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και των περικοπών στις χώρες που αποτελούν αδύναμους κρίκους παύλα πειραματόζωα, η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου βράζει με τη μία εξέγερση να εκδηλώνεται μετά την άλλη.

Και μετά τα οδοφράγματα, τι;

Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν μπορούν να βγουν καθολικά συμπεράσματα, πέρα από το αυτονόητο: λαοί αντιδρούν ενάντια στην καταπίεση (η οποία ανάλογα με τη χώρα έχει άλλο πρόσωπο, άλλοτε ενός διεφθαρμένου ηγέτη, άλλοτε μιας  συντηρητικής θρησκευτικής κάστας, άλλοτε μιας αμείλικτης ελεύθερης αγοράς, άλλοτε ενός αυταρχικού κράτους, ή ένα ποτ πουρί των παραπάνω). Κόσμος βγαίνει στο δρόμο μαζικά με την επιθυμία της αλλαγής, οργισμένος και αποφασισμένος.

Κι εκεί μπαίνουν τα καίρια ερωτήματα. Εκεί φαίνονται τα πολιτικά κενά. Η αδυναμία να γίνει το πέρασμα από την εξέγερση (η οργή κάποτε κοπάζει) σε μια συνειδητή και καθολική αναδιάρθρωση της κοινωνίας.

  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Πολλοί πλήττονται, αλλά αυτοί που επιλέγουν να το παλέψουν συλλογικά και οργανωμένα ελάχιστοι. Η δε αντίληψη της οργάνωσης περιορίζεται στην προσκόλληση σε ένα κόμμα. Έτσι ο φόβος και η απάθεια γίνονται ανάθεση σε επίδοξους σωτήρες. Πόσοι είναι οργανωμένοι σε εργατικά σωματεία βάσης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από το σώμα και όχι από το ΔΣ, πόσοι σε αυτόνομα φοιτητικά σχήματα (και όχι σε κομματικά παραμάγαζα στα πανεπιστήμια), πόσοι στηρίζουν τη λαϊκή συνέλευση της γειτονιάς τους; Αν δεν οργανωθούμε σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε σχολή, όταν θα φτάνει η ώρα που το καζάνι θα ξεχειλίζει, ξανά και ξανά θα αδυνατούμε να περάσουμε από την εξέγερση στην επανάσταση, στη ριζική δηλαδή ανατροπή. Ξανά και ξανά η κρατική καταστολή θα σβήνει τις σπίθες ελπίδας και το αύριο θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό, διότι η κυριαρχία όταν νιώθει ότι απειλείται οργανώνεται και αντεπιτίθεται ακόμα πιο βίαια, ροκανίζοντας την ελευθερία μας περαιτέρω.
  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι παντελώς αποπροσανατολισμένο και δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την απελπισία και το φόβο του για το μέλλον. Περιμένει εύκολες και έτοιμες λύσεις από τον ουρανό, απογοητεύεται και στρέφεται προς την ακροδεξιά. Ίδια άτομα που ήταν στα οδοφράγματα του Δεκέμβρη του 2008 συμμετείχαν αργότερα στο πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες της πειραϊκής πατραϊκής το 2012, ίδια άτομα ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών ΣΥΡΙΖΑ και στον επόμενο Χρυσή Αυγή ή τούμπαλιν. Μια σύγχυση βαθιά, που ξεκινάει από το γεγονός ότι ποτέ δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε κριτικά, μόνοι μας, παρά αναμασάμε ό,τι ακούμε στα δελτία ειδήσεων, από εδώ και από εκεί. Κόσμος που δεν καταλαβαίνει ποια είναι η αιτία των δεινών του, και ως εκ τούτου εκδηλώνει την οργή του ανορθόδοξα και στείρα, ανακατεύοντας τα συμφέροντα της τάξης του με πατριωτικά εμβατήρια και ρατσιστικά στερεότυπα, καταλήγοντας να πιστεύει ότι μια κρεμάλα για τους πολιτικούς, μια μούντζα στη βουλή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους μετανάστες θα του λύσει το πρόβλημα επιβίωσης που τον κατατρώει. Είναι αυτονόητο ότι όσο δεν ξέρουμε τι μας φταίει, απειλούμε σαν Δον Κιχώτες ανεμόμυλους και το ένα μέτρο θα πέφτει πάνω μας μετά το άλλο. Το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι καθόλου περιφρονητέοι εχθροί. Αν δεν συνταχθούμε όλοι όσοι έχουμε ταξική θέση και συμφέρον εναντίον τους, τότε θα είμαστε μια ζωή στο στρατόπεδο των ηττημένων του ταξικού πολέμου.

Παρακαταθήκη του δεκέμβρη και «αντίποινα»

 Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Πάτησε στην εμπειρία των κινητοποιήσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του 2001, των αντιπολεμικών διαδηλώσεων του 2003, των κινητοποιήσεων ενάντια στη Σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη το 2003, των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο άρθρο 16 του 2006-2007 κ.ο.κ. Πάνω σε μικρότερες ή μεγαλύτερες στιγμές κινηματικής ιστορίας. Όταν εκδηλώθηκε λοιπόν, με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στο δρόμο βγήκε ένα πλήθος ηλικιακά, ταξικά και πολιτικά πολύχρωμο, γεμάτο οργή. Καθώς οι μέρες περνούσαν, ο Δεκέμβρης έδωσε την πιο σημαντική κληρονομιά του: την αναβάθμιση και ευρεία υιοθέτηση κινηματικών πρακτικών και τη γέννηση πολλών νέων αυτοοργανωμένων δομών (καταλήψεων, πάρκων, ανοιχτών συνελεύσεων, συλλογικοτήτων). Ο κόσμος συλλογικοποιήθηκε και οργανώθηκε, απελευθέρωσε χώρους και χρόνο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ακολούθησε ένα τεράστιο κύμα καταστολής, κομμάτι του οποίου είναι οι εκκενώσεις των καταλήψεων (κάποιες είχαν γεννηθεί τότε), η βία των ΜΑΤ σε πορείες/απεργίες, οι εκδικητικές συλλήψεις, οι καταδίκες σε δικαστήρια-παρωδίες με ανύπαρκτα στοιχεία, η σύσταση νέων σωμάτων ασφαλείας (ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ κτλ). Και όπου δεν μπόρεσε να φτάσει το κλομπ του μπάτσου, το εδώλιο του δικαστηρίου και τα σίδερα της φυλακής, έφτασε το μαχαίρι του φασίστα. Η ψυχολογική πίεση από την εντεινόμενη καταστολή απογειώθηκε με την τρομοκρατία της ανεργίας και των νέων μέτρων, οδηγώντας σταδιακά σε κινηματική ύφεση. Έτσι λοιπόν ο Δεκέμβρης ήταν και το προοίμιο μιας νέας σελίδας στην κρατική καταστολή. Οι δυνάμεις ασφαλείας αναβαθμίστηκαν σε εξοπλισμό, «αδικήματα» αναβαθμίστηκαν από πλημμελήματα σε κακουργήματα. Το σύστημα ετοιμάστηκε για να αντιμετωπίσει την επόμενη εξέγερση όπως καλύτερα ξέρει: με βία.

 Σ’ αυτή την κοινωνία η επανάσταση δεν είναι ουτοπία

 Ο ριζικός μετασχηματισμός προϋποθέτει να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια και να παλέψουμε μακροχρόνια και ισότιμα για να αλλάξουμε τα πράγματα. Με τη συμμετοχή και το μόχθο όλων, όχι καθοδηγούμενοι από ηγέτες-σωτήρες αλλά με οδηγό τις επιθυμίες μας, το σεβασμό προς τον διπλανό και τη διαφορετικότητά του, με αποφασιστικότητα και αλληλεγγύη.

Το θέμα δεν είναι απλά να βγαίνουμε στο δρόμο ή τις πλατείες και να διαμαρτυρόμαστε, αλλά να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες. Ο αγώνας να δίνει προοπτική για ένα καλύτερο αύριο, να είναι ρηξικέλευθος, να ανοίγει δηλαδή δρόμους με συγκεκριμένες προτάσεις για μια ζωή με περισσότερο φως. Μόνο τότε μπορεί να μείνει ζωντανός χωρίς να τον κάμψει η κούραση και η απογοήτευση, το αίσθημα ματαιότητας «κατεβήκαμε τόσες φορές στο δρόμο, και τι έγινε;». Μόνο όταν έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε, από την παραγωγή έως την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για τη ζωή όλων μας με ισότιμο τρόπο, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Και ο αγώνας αυτός δεν σηκώνει αναβολή, αλλά συλλογικοποίηση και προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας εδώ και τώρα.

Γιατί ο κάθε Δεκέμβρης δεν είναι μια ανάμνηση, αλλά κομμάτι της κινηματικής μνήμης

 Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 αναρχική ομάδα, Dinamitera

Πάτρα Δεκέμβρης ’14

Απεργία πείνας από τις 10 Νοεμβρίου για μια ανάσα ελευθερίας

Standard
Ο Ν. Ρωμανός κάνει απεργία πείνας από τις 10 Νοεμβρίου, διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται ως κρατούμενος για να παρακολουθήσει τη σχολή στην οποία πέρασε δίνοντας πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή.

Ο Ν. Ρωμανός κάνει απεργία πείνας από τις 10 Νοεμβρίου, διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται ως κρατούμενος για να παρακολουθήσει τη σχολή στην οποία πέρασε δίνοντας πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή.

Εκδικητικά και επιδεικτικά, το κράτος αρνείται να εφαρμόσει τους ίδιους του τους νόμους και να χορηγήσει τις εκπαιδευτικές άδειες. Ο Ν. Ρωμανός, αναρχικός αγωνιστής, έχει βάλει το σώμα του μπροστά, ανυποχώρητα, διεκδικώντας τις ανάσες ελευθερίας που δικαιωματικά του ανήκουν. Η κατάσταση της υγείας του είναι πλέον εξαιρετικά κρίσιμη. Νοσηλεύεται στο ΓΝΑ Γ. Γεννηματάς Νοσοκομείο της Αθήνας εδώ και μέρες. Σε ένδειξη αλληλεγγύης, έχουν προχωρήσει σε απεργία πείνας οι Γ. Μιχαηλίδης (από τις 17/11, νοσηλεύεται επίσης), Α. Μπουρζούκος και Δ. Πολίτης (από 1/12).

Στα πλαίσια της στοχοποίησης των αγωνιστών, και των αναρχικών ιδιαίτερα, εφαρμόζεται μια εκδικητική πολιτική εις βάρος των πολιτικών κρατούμενων. Το κράτος, προκειμένου να τρομοκρατήσει τους αγωνιστές εντός και εκτός των τειχών της φυλακής, αρνείται πεισματικά να δώσει στον Ρωμανό την οποιαδήποτε κοινωνική ταυτότητα. Το να είναι φοιτητής ένας βαφτισμένος στα γραφεία της ΓΑΔΑ ως «επικίνδυνος τρομοκράτης», δεν ταιριάζει ούτε με την εικόνα που με τόσο ζήλο αναπαράγουν τα ΜΜΕ ούτε με τον πολιτικό σχεδιασμό να μεταφερθούν σε κελιά τύπου Γ (δηλ. απόλυτης απομόνωσης) όσοι κρατούμενοι αμφισβητούν την κυριαρχία.

Ο κρατικός σαδισμός απέναντι στον Ρωμανό προφανώς συνδέεται με τη δική του συνεπή στάση σε όσα πιστεύει. Βασανίστηκε άγρια, μαζί με άλλους συντρόφους, όταν συνελήφθηκε (οι επεξεργασμένες εικόνες με τα κακοποιημένα πρόσωπα των συλληφθέντων στο Βελβεντό είναι πασίγνωστες). Πρόσφατα αρνήθηκε να παραλάβει βραβείο από τον πρόεδρο της δημοκρατίας για την εισαγωγή του στο παν/μιο. Οποία ειρωνεία που οι υπουργοί δικαιοσύνης και παιδείας, ο διευθυντής των φυλακών και άλλοι παρατρεχάμενοι που πριν λίγο καιρό ήθελαν δήθεν να τον βραβεύσουν, σήμερα πετάνε ο ένας το μπαλάκι της ευθύνης στον άλλον για την εξέλιξη της απεργίας πείνας. Όλοι αυτοί οι «αναρμόδιοι» κρύβονται πίσω από μια εισαγγελική εντολή υποχρεωτικής σίτησης (η οποία αποτελεί, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, βασανιστήριο). Με ανακοινώσεις τους οι γιατροί του ΓΝΑ Γεννηματά και η Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Αθήνας-Πειραιά αρνούνται να υποβάλουν τον Ρωμανό σε αυτό το βασανιστήριο, ενώ στιγματίζουν την αστυνομοκρατία στο νοσοκομείο και τη θρασύδειλη στάση των υπουργών. Στο μεταξύ, κάθε λεπτό είναι κρίσιμο για τη ζωή του συντρόφου.

Ο Ν. Ρωμανός δίνει έναν αξιοπρεπή αγώνα, με κίνδυνο της ζωής του, στα πλαίσια των δικαιωμάτων που γνωρίζει ότι έχει, χωρίς να διεκδικεί από την δημοκρατία κανένα δεκανίκι επιβίωσης στην σκληρή πραγματικότητα της φυλακής. Ως αναρχικοί, επιλέγουμε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες που δίνονται απέναντι στην κρατική καταστολή. H βαναυσότητα των κρατικών μηχανισμών και η καταστρατήγηση της ανθρώπινης ελευθερίας/αξιοπρέπειας δεν είναι εξαίρεση, αλλά κανόνας. Ένας κόσμος ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης μπορεί να υπάρξει μονάχα όταν συντρίψουμε κράτος και κεφάλαιο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ Ν. ΡΩΜΑΝΟΥ

αναρχική ομάδα dinamitera

* Ο Η. Κωστάρης, που είχε ξεκινήσεις απεργία πείνας στις 29/10, επίσης για χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών, αναγκάστηκε να την σταματήσει μετά από ένα μήνα για λόγους υγείας.