ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»…Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΑΛΛΑΞΕ-Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΙΔΙΑ

Standard

«Δεν μας τρομάζει η ιδέα να παραλάβουμε μια χώρα γεμάτη ερείπια. Πάντοτε σε τρώγλες ζούσαμε άλλωστε, θα αντέξουμε για λίγο καιρό ακόμη. Μην ξεχνάτε όμως, ότι οι εργάτες ξέρουμε και να χτίζουμε. Εμείς φτιάξαμε όλα τα παλάτια και τα μέγαρα, εδώ, στην Αμερική και παντού, και θα τα ξαναφτιάξουμε ακόμα πιο όμορφα. Γιατί εμείς θα κληρονομήσουμε τη Γη, μην έχετε καμία αμφιβολία για αυτό.

          Η αστική τάξη ας γκρεμίσει λοιπόν τον κόσμο της, πριν αποχωρήσει από το προσκήνιο της ιστορίας.

Εμείς κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»

 Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Κηρύσσεται πλέον και στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τους εφαρμοστικούς νόμους, τα πολυνομοσχέδια και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, παρατηρούμε την εδραίωση ενός νέου κοινωνικού πλαισίου κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής κατάστασης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών μας και της εργατικής μας δύναμης. Ακόμη, επιχειρείται η περαιτέρω εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και το νερό μέσω της επιβολής χαρατσιών και της ιδιωτικοποίησης λιμνών και ποταμών, ενώ οι περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες που παρέχονταν μέσω του κρατικού μηχανισμού έχουν περάσει πλέον στη διαχείριση της αγοράς μέσω μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Ακρογωνιαίος λίθος της επέλασης αυτής, είναι η καθυπόταξη και η καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς, όσων προσπαθούν να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι σε ότι τους ρημάζει τη ζωή, όσων διεκδικούν κάτι διαφορετικό από τον θάνατο  που μοιράζει απλόχερα η σύγχρονη κυριαρχία.

Εντός της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας που περιγράφηκε παραπάνω και μέσα σε μια περίοδο κινηματικής ύφεσης (η οποία ακολούθησε μετά από μια περίοδο μαζικών και πολύμορφων κινητοποιήσεων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο με απεργίες, διαδηλώσεις και μαχητικές συγκεντρώσεις, κυρίως μετά το 2010 και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου), προκηρύσσονται εκλογές στις  25 Γενάρη, οι οποίες έρχονται να λειτουργήσουν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικής ειρήνης. Επίσης, βλέπουμε μια προσπάθεια κεφαλαιοποίησης από την καθεστωτική – ρεφορμιστική αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ) των αγώνων που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, στήνοντας αναχώματα στην ανάπτυξη ενός μαχητικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος και αναθέτοντας την επίλυση των προβλημάτων στην επερχόμενη, για πρώτη φορά, “αριστερή και αντιμνημονιακη” κυβέρνηση.

Έτσι λοιπόν, ύστερα από τη δημιουργία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το μότο «πρώτη φορά αριστερά» πήρε σάρκα και οστά. Από τις πρώτες κιόλας μέρες άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, ταξική συνεργασία .

Το διάστημα των 5 μηνών που μεσολάβησε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετό για να διαψεύσει όλους εκείνους που περίμεναν μια περίοδο κυβερνητικής συγκαταβατικότητας και βαθιάς συναίνεσης ως προς τις λαϊκές διεκδικήσεις, ήταν ένα διάστημα ικανό για να αποδειχθεί η συνέχιση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ των ίδιων πολιτικών με τους προκατόχους του. Οι αγώνες που δόθηκαν μέσα σε αυτό (απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων, κινητοποιήσεις και συγκρούσεις  στα μεταλλεία των Σκουριών), η στρατηγική και οι επιλογές της κυβέρνησης συνείσεφεραν στο να αποκαλυφθεί βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης.

Η συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση ήταν και είναι δεδομένη. Από την αναγνώριση του χρέους, την επαίσχυντη συμφωνία στο Eurogroup που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων,  την αναμενόμενη νέα συμφωνία με τους «θεσμούς» του ΕΚΤ-ΔΝΤ (δηλαδή η υπογραφή τρίτου μνημονίου, προφανώς στην ίδια κατεύθυνση με τα προηγούμενα), τον «έντιμο συμβιβασμό», τον νέο γύρο αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να καταβληθεί η τελευταία δόση του τρέχοντος μνημονίου, είναι ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε μόλις στις αρχές ενός νέου γύρου φτωχοποίησης και εξαθλίωσης που στόχο έχει τη στήριξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Αξιοσημείωτη είναι η στάση της νέας πολιτικής διαχείρισης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα η θέση  που παίρνει στον πόλεμο μου μαίνεται στην Ουκρανία. Το ελληνικό κράτος και η άρχουσα τάξη αποτελούν κομμάτι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών και συμμετέχουν στη λεηλασία της λεγόμενη καπιταλιστικής περιφέρειας με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των φυσικών πόρων της. Βλέπουμε λοιπόν, την συμφωνία με το υπουργείο εξωτερικών της Ουκρανίας(δηλαδή τους φασίστες εγκληματίες πολέμου) για περίθαλψη όσων μακέλεψαν και θα μακελέψουν χωριά και πόλεις στο Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Την προστασία του ειδικoύ σώματος στρατού, φασιστικού προσανατολισμού (αποτελείται από οργανώσεις όπως ο δεξιός τομέας, το λευκό σφυρί) που υπακούει στο υπουργείο εσωτερικών της Ουκρανίας και στο ΝΑΤΟ και δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν.

Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης (η νέα πολιτική διαχείριση συνεχίζει να διαπνέεται από το πνεύμα της θεώρησης του μεταναστευτικού ως προβλήματος) και της αστυνομίας, τις εκκενώσεις και την καταστολή καταλήψεων (κατάληψη ντουγρού, acta et verba, ΕΚΧ «Σχολείο»),τις εισβολές σε σπίτια αγωνιστών, τον αστυνομικό αποκλεισμό και την εκκένωση της κατειλημμένης πρυτανείας, τις εξοντωτικές ποινές σε όσους συνελήφθησαν σε αυτή, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, συνέχιση των προγραμμάτων διαιώνισης της ανεργίας και ενίσχυσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας voucher, συνέχιση του ΕΝΦΙΑ) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους(συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ και των έμμισθων μπράβων της Eldoraldo Gold στους κατοίκους των Σκουριών που πραγματοποιούσαν πορεία), τις αντιδραστικές παρεμβάσεις στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3  αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο.

Ο θάνατος των τεσσάρων εργατών στα ΕΛΠΕ έρχεται ως επιστέγασμα. Την ίδια στιγμή που εργάτες δολοφονούνται από τ’ αφεντικά, η νέα κρατική διαχείριση καθησυχάζει τους βιομήχανους του ΣΕΒ  πως τα προνόμια του βιομηχανικού κεφαλαίου θα συνεχίζουν να παραμένουν στο απυρόβλητο,ενώ ο ο ίδιο ο υπουργός Οικονομικών δε διστάζει να διαμηνύει πως »σήμερα εργασία και κεφαλαίο είμαστε μαζί». Δηλώσεις αλλά και στάση, όπως αυτή, δεν μεταθέτουν απλώς την αντίθεση εργασίας-κεφαλαίου στο μέλλον αλλά επιβεβαιώνουν ακόμα περισσότερο το ρόλο της κυβέρνησης ως εγγυητή της συνεχιζόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τ’ αφεντικά. Το παραπάνω σε συνδυασμό με την εργοδοτική τρομοκρατία και τις απολύσεις στα Everest και τον Βασιλόπουλο, το trafficking στο Χωριάτικο έρχονται να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά το ρόλο του κράτους και της -οποιασδήποτε- κυβέρνησης στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου. Τα κέρδη των καπιταλιστών γεννιούνται από τη βίαιη και ληστρική τους τακτική. Ρουφάνε την υπεραξία που παράγει ο κάθε εργαζόμενος μέχρις εσχάτων και χτίζουν τις επιχειρήσεις τους πάνω στο αίμα των εργατών.  Τα ιδεολογήματα της εθνικής ενότητας συντρίβονται μονομιάς μπροστά στην τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς.

Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο) και την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος. Έρχονται να επιβεβαιώσουν πως ανεξάρτητα από την εκάστοτε νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική πολιτική διαχείριση της εξουσίας, η κυριαρχία κινείται σταθερά προς τη διαμόρφωση συνθηκών σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης πάνω στην κοινωνία. ‘Έρχονται να δικαιώσουν τους αναρχικούς που συνεχίζουν να κοιτούν ξεροκέφαλα την ιστορία και την αλήθεια της, επιβεβαιώνοντας ότι ο μόνος δρόμος για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης είναι αυτός της κοινωνικής χειραφέτησης και την κοινωνικής επανάστασης.

Ενάντια λοιπόν στις αυταπάτες της εναλλακτικής κοινοβουλευτικής διαχείρισης του βάρβαρου καπιταλισμού και μακριά από οποιαδήποτε αυταπάτη διακριτικής στήριξης-κριτικής στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου πιεζόμενη να εξαναγκαστεί να υπαναχωρήσει σε μια πιο φιλολαϊκή πολιτική, προτάσσουμε τον ανυποχώρητο και αδιαμεσολάβητο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, ντόπιο και υπερεθνικό, ενάντια στο κράτος αλλά και ενάντια στους διεθνείς καπιταλιστικούς μηχανισμούς. Έχουμε τη βαθιά πεποίθηση πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μακριά από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την κρατική βαρβαρότητα για τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεζόμενους ανθρώπους. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνοη οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας  μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, όλου του κόσμου. Στον κόσμο αυτό θα φτάσουμε με τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και εφαρμόζοντας την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει να λάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί, όχι μόνο ως εργάτες αλλά και ως κοινότητα ανθρώπων που δεν μετράμε τις αξίες μας με το χρήμα και τον ανταγωνισμό. Μην εναποθέτοντας τη ζωή μας σε κανέναν κρατικό-καπιταλιστικό διαχειριστή -όσο προοδευτικό προσωπείο μπορεί να παρουσιάζει αυτός- να δράσουμε από κοινού και συλλογικά για τα κοινά μας προβλήματα μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων, φοιτητικά σχήματα, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

 Αυτός ο καινούργιος  κόσμος που κάθε φορά οι επαναστάτες κουβαλάν στις καρδιές τους είναι o πολύτιμoς άνθρακας που απομένει ακόμα κι όταν σβήνει η επαναστατική φλόγα, εκείνη η αποφασισμένη και αποφασιστική, μαχητική αισιοδοξία που γνωρίζει ότι παρά τις ήττες, τις προδοσίες, τις απογοητεύσεις, παρά τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία που μας περιβάλλει και κάνει την ιστορία να μοιάζει με μια κοιλάδα σπαρμένη με κόκαλα, κουβαλάμε έναν καινούργιο κόσμο στις καρδιές μας. Τώρα και για πάντα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΙΖΕΤΑΙ- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

Τρίτη-Πέμπτη 19.00 με 23.00 και Σάββατο 11.00 με 14.00 στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87 (λίγο κάτω από τις σκάλες)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s