Αγώνας που δεν δόθηκε, ποτέ δεν χάθηκε

Standard
Μετά από μήνες διαπραγμάτευσης, η κυβέρνηση επιστρέφει με ένα 3ο μνημόνιο, οι όροι του οποίου είναι απεχθέστατοι και ουδεμία σχέση έχουν όχι μόνο με τις προεκλογικές της εξαγγελίες αλλά ούτε καν με ό,τι υποσχόταν λίγες μέρες πριν, με περισσό λαϊκισμό, προκειμένου να αιτιολογήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος, και δη την ψήφιση ενός «ηχηρού όχι». Η αναντιστοιχία με το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ μεγάλη, κυρίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι κόσμος ψήφισε μαζικά «όχι», παρά την μηντιακή και οικονομική τρομοκρατία. Τι πήγε λοιπόν λάθος;
Η εύκολη ερμηνεία είναι ότι το πρόβλημα ήταν στη διαχείριση, ότι δηλαδή βρέθηκε –για χιλιοστή φορά– ο λάθος πολιτικός στο τιμόνι της εξουσίας, ο οποίος παρέσυρε τον κόσμο με κάλπικες υποσχέσεις. Ομολογουμένως ο λαϊκίστικος συναισθηματισμός και το εμπόριο ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα δημαγωγικό μείγμα που θύμισε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου, οδηγώντας στην ύπνωση των κινημάτων και στην παράδοση άνευ όρων στα χέρια του νέου «ηγέτη». Οπότε το ζητούμενο τώρα είναι να βρούμε έναν νέο «εθνικό σωτήρα» να μας βγάλει από τη μαύρη τρύπα που χρόνο με το χρόνο βαθαίνει. Το αίσθημα εξαπάτησης θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν διάφοροι φιλόδοξοι ηγετίσκοι, στήνοντας νέα κόμματα για να τραβήξουν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.
Το δικό μας συμπέρασμα είναι διαφορετικό. Οι τρέχουσες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι το  πρόβλημα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά, στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Η παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση κάνει τα πράγματα πιο ευδιάκριτα: Πλέον δεν υπάρχει  κανένα αντιστάθμισμα της συσσώρευσης πλούτου και δύναμης σε λίγα χέρια με κοινωνικές παροχές. Τα χαμηλά στρώματα πιέζονται βίαια σε βαθιά φτώχεια, και στην περίπτωση των ήδη εξαθλιωμένων, όπως οι μετανάστες, στον αφανισμό. Όχι μόνο στην Ευρώπη και την αιματοβαμμένη Μεσόγειο αλλά σε όλο τον πλανήτη παίζονται χοντρά γεωπολιτικά παιχνίδια ώστε να εξασφαλιστεί η αυριανή μέρα των τραπεζών και των αγορών, καθώς η μία φούσκα σκάει μετά την άλλη, με πιο πρόσφατη αυτή στην Κίνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε, οπότε ο ρεφορμιστικός λόγος που λανσάρει εκτός των άλλων και ο ΣΥΡΙΖΑ περί ειρηνικής αλλαγής του συστήματος εκ των έσω προς όφελος των πολλών είναι όνειρο απατηλό και αποπροσανατολιστικό.
Στ’ αλήθεια περιμένανε ότι με λόγια θα κατάφερναν να πείσουν τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο αυτή τη στιγμή σε πολιτικό επίπεδο, να μικρύνει οικειοθελώς τα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων; Στ’ αλήθεια πιστεύουν ότι υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για τη σοσιαλδημοκρατία, όταν αυτό ήταν ένα μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρισης που πρόσφατα κατέρρευσε παταγωδώς; Εντελώς παράλογα πράγματα, αλλά πώς να το κάνουμε, η αυταπάτη ότι υπάρχει ένας εύκολος, ανώδυνος δρόμος είναι πολύ πιο βολική από τη λογική παραδοχή ότι μόνο με αγώνα και σφοδρή ταξική σύγκρουση υπάρχει προοπτική μιας δίκαιης κοινωνίας. Με απλά λόγια, μόνο με μια κοινωνική επανάσταση που θα ανατρέψει την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας πρόκειται να δούμε ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου με όρους ισότητας και αλληλεγγύης. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί χωρίς σκληρό αγώνα.
Άρα δεν έχουμε λόγο να είμαστε κατηφείς, διότι δεν μπορεί να χάθηκε μια μάχη που δεν δόθηκε. Τις πρόσφατες εξελίξεις τις παρακολούθησε ο κόσμος κατά βάση μέσω μιας οθόνης, είτε παραλύοντας παθητικά από τον τρόμο που ξέρναγε η τηλεόραση είτε twittάρονας μετά μανίας απόψεις και αναλύσεις. Στο δρόμο βρέθηκε ελάχιστα, κατά βάση για να στηρίξει κόμματα του ναι ή του όχι, με το βλέμμα στραμμένο ψηλά στην κεντρική πολιτική σκηνή, περιμένοντας από εκεί μια μαγική λύση για τα προβλήματα που βιώνει. Παράλυση, ανάθεση και πάλι ανάθεση.
Τέλος, την απρόσμενη μαζικότητα στις συγκεντρώσεις του όχι η «αριστερή κυβέρνηση» την προσπέρασε φοβισμένα, διότι απηχούσε μια δυναμική που δεν μπορούσε η ίδια να διαχειριστεί και σαν καλό αστικό κόμμα κοίταξε πώς να την ενσωματώσει. Το δε κίνημα βάσης κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν κατάφερε καν να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα: την ταξική ανάλυση από τον εθνικιστικό πατριωτισμό (που χαϊδεύτηκε από το λόγο περί «εθνικής ενότητας» του ΣΥΡΙΖΑ, λες και είμαστε όλοι στην ίδια θέση σε αυτή τη χώρα, ο οποίος κατά τα άλλα ίδρωνε για τις χαμηλές τάξεις….).
Κοιτώντας μπροστά, αντί να κλαιγόμαστε για το 3ο μνημόνιο πρέπει να δούμε πώς δεν θα δούμε σε λίγα χρόνια και το 4ο και το 5ο, που νομοτελειακά θα έρθουν αν δεν συγκροτηθεί ένα μαζικό κίνημα.
Σε πρώτη φάση πρέπει να δώσουμε ζωή σε ένα κίνημα το οποίο θα κινείται με πυξίδα τα ταξικά μας συμφέροντα και θα κλείνει τα αυτιά σε πατριωτικές κορώνες και εθνικιστικές «σειρήνες» που το αποπροσανατολίζουν και εντέλει το αποδυναμώνουν. Ένα κίνημα αντικαπιταλιστικό δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστικό, αναγνωρίζοντας ότι οι φτωχοί σε όλες τις χώρες καταπιέζονται από τους ίδιους δυνάστες. Να δώσουμε ζωή σε συλλογικότητες βάσης (πρωτοβάθμια σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, κοινωνικές δομές), προωθώντας τη δικτύωση και τον συντονισμό μεταξύ τους με γνώμονα τη μαζική συμμετοχή σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Να στήσουμε αντιδομές από τα κάτω, όχι σε μια λογική φιλανθρωπίας για να αντιμετωπιστεί η «ανθρωπιστική κρίση», αλλά για να λειτουργήσουν ως σπόροι και βάση για το πέρασμα σε μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης. Μόνο αν συλλογικοποιηθούμε και οργανωθούμε σε ένα μαζικό μέτωπο θα σπάσει ο φόβος και θα μεταφερθεί πλέον στο απέναντι στρατόπεδο, μόνο τότε δεν θα αναλωνόμαστε στα κατά καιρούς ψευτοδιλήμματα, όπως για παράδειγμα το αν η λύση κρύβεται σε μια κάλπη ή στην αλλαγή νομίσματος. Σε βάθος χρόνου μόνο ουσιαστικές τομές όπως η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής, η οργάνωση της εργασίας, της παραγωγής και της διανομής των αγαθών με όρους αυτοδιεύθυνσης έχουν προοπτική. Η καπιταλιστική λεηλασία μια χαρά μπορεί να συνεχιστεί και με δραχμή.
Όλα τα παραπάνω δεν τα λέμε τώρα που υπάρχει κρίση, αποτελούν σταθερό μας πρόταγμα και πρόταση προς την κοινωνία, εμπνεόμενοι όχι από ουτοπίες αλλά από ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι πραγματικά υπάρχει άλλος δρόμος, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς κράτος και καπιταλισμό. Εμείς οι ίδιοι μόνο μπορούμε να διαμορφώσουμε τους όρους  για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής. Και αυτή τη μάχη αξίζει να τη δώσουμε, γιατί είναι μια πραγματική μάχη, για εμάς και για τις επόμενες γενιές, για το παρόν και το μέλλον.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

15/7/2015
αναρχική ομάδα dinamitera
Advertisements

One response »

  1. Παράθεμα: dinamitera, Πάτρα : Αγώνας που δεν δόθηκε, ποτέ δεν χάθηκε | Mpalothia

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s