Category Archives: κείμενα

ΔΕΘ 2015 – Κείμενο καλέσματος στη διαδήλωση

Standard

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Στις 5 Σεπτεμβρίου πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη τα καθιερωμένα εγκαίνια της ΔΕΘ. Μία ετήσια φιέστα του κράτους και των αφεντικών, κατά τη διάρκεια της οποίας είθισται να επιχειρείται ο εξωραϊσμός των συνθηκών εκμετάλλευσης και καταπίεσης με εξαγγελίες που στοχεύουν στην απόσπαση κοινωνικής συναίνεσης στους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.

Στη σημερινή συγκυρία, μετά και την πλήρη αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου της κυβερνώσας αριστεράς, η ΔΕΘ πραγματοποιείται ενόψει των εκλογών, οι οποίες αποτελούν μία απόπειρα διάσωσης του εξευτελισμένου γοήτρου του πολιτικού συστήματος. Μέσα σε συνθήκες αναδιάρθρωσης του κράτους και του κεφαλαίου, με τη συνέχιση της αντικοινωνικής επίθεσης μέσω της ψήφισης του νέου, 3ου μνημονίου, είναι αναπόφευκτη η όξυνση της κοινωνικής οργής.

Η αδυναμία διαχείρισής της, η προφανής δυσαρμονία ανάμεσα στις κοινωνικές και ταξικές ανάγκες των καταπιεσμένων και στους εκφραστές των κρατικών-καπιταλιστικών συμφερόντων έχει οδηγήσει το πολιτικό σύστημα σε παρατεταμένη αστάθεια. Οι εκλογές είναι τόσο το αποτέλεσμα αυτής της αστάθειας όσο και μία απόπειρα για το ξεπέρασμά της, μέσω της εγκαθίδρυσης μίας κυβέρνησης ‘ειδικού σκοπού’. Μίας κυβέρνησης που με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησής της μέσω της εκλογικής διαδικασίας αφενός θα εξακολουθήσει να εξαθλιώνει τα πλατιά κοινωνικά στρώματα και αφετέρου θα εντείνει την κατασταλτική επίθεση ενάντια σε όσους αντιστέκονται στις επιταγές των ντόπιων και διεθνών κυρίαρχων. Μέσω των εκλογών επιχειρείται να ανανεωθεί η δυναμική της ανάθεσης, που οδηγεί τους καταπιεσμένους στην παραίτηση και την υποταγή για να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία. Πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των προλετάριων, στα πτώματα των μεταναστών στη Μεσόγειο, στην καμένη γη στις Σκουριές και στην καταστροφή του Αχελώου, πάνω στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις κατά των αγωνιζόμενων χτίζεται η εξουσιαστική δυστοπία. Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες οι καταπιεσμένοι δεν έχουμε κανένα λόγο να χαρίσουμε τη σιωπή μας στους δυνάστες μας. Οι εκλογές, η ανάθεση και η πολιτική διαμεσολάβηση δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στους από τα κάτω.

Είναι παραπάνω από προφανές ότι όποιος σχηματισμός κι αν αναλάβει την εξουσία το επόμενο διάστημα το μόνο που θα κάνει είναι να συνεχίσει την ακραία πολιτική κοινωνικού εξανδραποδισμού, επιβάλλοντας νέα μέτρα λεηλασίας που θα οδηγήσουν σε νέο διαρκή κύκλο φτωχοποίησης, σε νέους νεκρούς στα σύνορα και την ενδοχώρα. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης δεν πρόκειται να αποσυρθεί μέσω των εκλογών, αντίθετα θα αντλήσει από αυτές για να συνεχίσει να εκβιάζει και να καταστέλλει την κοινωνική πλειοψηφία. Αυτή η πολιτική χρεοκοπία δεν σημαίνει πως το καθεστώς ετοιμάζεται να παραδοθεί λόγω των πασιφανών αδιεξόδων του. Αντίθετα η διαρκής σήψη του συμβαδίζει με την προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την ανάδειξη εφεδρικών δυνάμεων του συστήματος, απέναντι στις οποίες απαιτείται αντιφασιστική επαγρύπνηση και αντανακλαστικά.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ένα συνολικό παράδειγμα αλλαγής του τρόπου ζωής, χρειάζεται η εκκίνηση της προσπάθειας για την Κοινωνική Επανάσταση που είναι ο μόνος τρόπος ώστε να κατορθώσει η ζωή να πάρει το πάνω χέρι βάζοντας τέλος στο σωρό ανθρώπινων ερειπίων που σωρεύονται επί αιώνες. Ως αναρχικές συλλογικότητες που συμμετέχουμε στην διαδικασία συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, καλούμε στη διαδήλωση με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ ως μια ευκαιρία να εκφραστεί στο δρόμο η αντίσταση στους σχεδιασμούς του κράτους και των αφεντικών. Προτάσσουμε την αποχή από τις εκλογές, που στήνονται για να τροφοδοτείται η εκμετάλλευση με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησης στους εξουσιαστικούς θεσμούς.

Προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των από τα κάτω σε οριζόντιες αντιιεραρχικές κοινωνικές και πολιτικές δομές και συλλογικότητες, μέσα στους χώρους δουλειάς, σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Επιχειρούμε να συνδέσουμε και να συνολικοποιήσουμε τους επιμέρους αγώνες ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, φασίστες, εθνικούς και υπερεθνικούς θεσμούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Απέναντί τους η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι η κοινωνική και ταξική χειραφέτηση και αντεπίθεση. Είναι η Κοινωνική Επανάσταση και η δημιουργία ενός κόσμου βασισμένου στις αρχές της ισότητας της αλληλεγγύης και της ελευθερίας.

– ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 18.00 ΚΑΜΑΡΑ –

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» (Θεσσαλονίκη) |

Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς» (Αθήνα) |

Αναρχική Συλλογικότητα «Ο.72» (Αθήνα) |

Αναρχική Ομάδα «Δυσήνιος Ίππος» (Πάτρα) |

   Αναρχική Ομάδα «Dinamitera» (Πάτρα)

Advertisements

Αγώνας που δεν δόθηκε, ποτέ δεν χάθηκε

Standard
Μετά από μήνες διαπραγμάτευσης, η κυβέρνηση επιστρέφει με ένα 3ο μνημόνιο, οι όροι του οποίου είναι απεχθέστατοι και ουδεμία σχέση έχουν όχι μόνο με τις προεκλογικές της εξαγγελίες αλλά ούτε καν με ό,τι υποσχόταν λίγες μέρες πριν, με περισσό λαϊκισμό, προκειμένου να αιτιολογήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος, και δη την ψήφιση ενός «ηχηρού όχι». Η αναντιστοιχία με το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ μεγάλη, κυρίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι κόσμος ψήφισε μαζικά «όχι», παρά την μηντιακή και οικονομική τρομοκρατία. Τι πήγε λοιπόν λάθος;
Η εύκολη ερμηνεία είναι ότι το πρόβλημα ήταν στη διαχείριση, ότι δηλαδή βρέθηκε –για χιλιοστή φορά– ο λάθος πολιτικός στο τιμόνι της εξουσίας, ο οποίος παρέσυρε τον κόσμο με κάλπικες υποσχέσεις. Ομολογουμένως ο λαϊκίστικος συναισθηματισμός και το εμπόριο ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα δημαγωγικό μείγμα που θύμισε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου, οδηγώντας στην ύπνωση των κινημάτων και στην παράδοση άνευ όρων στα χέρια του νέου «ηγέτη». Οπότε το ζητούμενο τώρα είναι να βρούμε έναν νέο «εθνικό σωτήρα» να μας βγάλει από τη μαύρη τρύπα που χρόνο με το χρόνο βαθαίνει. Το αίσθημα εξαπάτησης θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν διάφοροι φιλόδοξοι ηγετίσκοι, στήνοντας νέα κόμματα για να τραβήξουν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.
Το δικό μας συμπέρασμα είναι διαφορετικό. Οι τρέχουσες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι το  πρόβλημα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά, στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Η παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση κάνει τα πράγματα πιο ευδιάκριτα: Πλέον δεν υπάρχει  κανένα αντιστάθμισμα της συσσώρευσης πλούτου και δύναμης σε λίγα χέρια με κοινωνικές παροχές. Τα χαμηλά στρώματα πιέζονται βίαια σε βαθιά φτώχεια, και στην περίπτωση των ήδη εξαθλιωμένων, όπως οι μετανάστες, στον αφανισμό. Όχι μόνο στην Ευρώπη και την αιματοβαμμένη Μεσόγειο αλλά σε όλο τον πλανήτη παίζονται χοντρά γεωπολιτικά παιχνίδια ώστε να εξασφαλιστεί η αυριανή μέρα των τραπεζών και των αγορών, καθώς η μία φούσκα σκάει μετά την άλλη, με πιο πρόσφατη αυτή στην Κίνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε, οπότε ο ρεφορμιστικός λόγος που λανσάρει εκτός των άλλων και ο ΣΥΡΙΖΑ περί ειρηνικής αλλαγής του συστήματος εκ των έσω προς όφελος των πολλών είναι όνειρο απατηλό και αποπροσανατολιστικό.
Στ’ αλήθεια περιμένανε ότι με λόγια θα κατάφερναν να πείσουν τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο αυτή τη στιγμή σε πολιτικό επίπεδο, να μικρύνει οικειοθελώς τα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων; Στ’ αλήθεια πιστεύουν ότι υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για τη σοσιαλδημοκρατία, όταν αυτό ήταν ένα μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρισης που πρόσφατα κατέρρευσε παταγωδώς; Εντελώς παράλογα πράγματα, αλλά πώς να το κάνουμε, η αυταπάτη ότι υπάρχει ένας εύκολος, ανώδυνος δρόμος είναι πολύ πιο βολική από τη λογική παραδοχή ότι μόνο με αγώνα και σφοδρή ταξική σύγκρουση υπάρχει προοπτική μιας δίκαιης κοινωνίας. Με απλά λόγια, μόνο με μια κοινωνική επανάσταση που θα ανατρέψει την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας πρόκειται να δούμε ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου με όρους ισότητας και αλληλεγγύης. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί χωρίς σκληρό αγώνα.
Άρα δεν έχουμε λόγο να είμαστε κατηφείς, διότι δεν μπορεί να χάθηκε μια μάχη που δεν δόθηκε. Τις πρόσφατες εξελίξεις τις παρακολούθησε ο κόσμος κατά βάση μέσω μιας οθόνης, είτε παραλύοντας παθητικά από τον τρόμο που ξέρναγε η τηλεόραση είτε twittάρονας μετά μανίας απόψεις και αναλύσεις. Στο δρόμο βρέθηκε ελάχιστα, κατά βάση για να στηρίξει κόμματα του ναι ή του όχι, με το βλέμμα στραμμένο ψηλά στην κεντρική πολιτική σκηνή, περιμένοντας από εκεί μια μαγική λύση για τα προβλήματα που βιώνει. Παράλυση, ανάθεση και πάλι ανάθεση.
Τέλος, την απρόσμενη μαζικότητα στις συγκεντρώσεις του όχι η «αριστερή κυβέρνηση» την προσπέρασε φοβισμένα, διότι απηχούσε μια δυναμική που δεν μπορούσε η ίδια να διαχειριστεί και σαν καλό αστικό κόμμα κοίταξε πώς να την ενσωματώσει. Το δε κίνημα βάσης κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν κατάφερε καν να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα: την ταξική ανάλυση από τον εθνικιστικό πατριωτισμό (που χαϊδεύτηκε από το λόγο περί «εθνικής ενότητας» του ΣΥΡΙΖΑ, λες και είμαστε όλοι στην ίδια θέση σε αυτή τη χώρα, ο οποίος κατά τα άλλα ίδρωνε για τις χαμηλές τάξεις….).
Κοιτώντας μπροστά, αντί να κλαιγόμαστε για το 3ο μνημόνιο πρέπει να δούμε πώς δεν θα δούμε σε λίγα χρόνια και το 4ο και το 5ο, που νομοτελειακά θα έρθουν αν δεν συγκροτηθεί ένα μαζικό κίνημα.
Σε πρώτη φάση πρέπει να δώσουμε ζωή σε ένα κίνημα το οποίο θα κινείται με πυξίδα τα ταξικά μας συμφέροντα και θα κλείνει τα αυτιά σε πατριωτικές κορώνες και εθνικιστικές «σειρήνες» που το αποπροσανατολίζουν και εντέλει το αποδυναμώνουν. Ένα κίνημα αντικαπιταλιστικό δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστικό, αναγνωρίζοντας ότι οι φτωχοί σε όλες τις χώρες καταπιέζονται από τους ίδιους δυνάστες. Να δώσουμε ζωή σε συλλογικότητες βάσης (πρωτοβάθμια σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, κοινωνικές δομές), προωθώντας τη δικτύωση και τον συντονισμό μεταξύ τους με γνώμονα τη μαζική συμμετοχή σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Να στήσουμε αντιδομές από τα κάτω, όχι σε μια λογική φιλανθρωπίας για να αντιμετωπιστεί η «ανθρωπιστική κρίση», αλλά για να λειτουργήσουν ως σπόροι και βάση για το πέρασμα σε μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης. Μόνο αν συλλογικοποιηθούμε και οργανωθούμε σε ένα μαζικό μέτωπο θα σπάσει ο φόβος και θα μεταφερθεί πλέον στο απέναντι στρατόπεδο, μόνο τότε δεν θα αναλωνόμαστε στα κατά καιρούς ψευτοδιλήμματα, όπως για παράδειγμα το αν η λύση κρύβεται σε μια κάλπη ή στην αλλαγή νομίσματος. Σε βάθος χρόνου μόνο ουσιαστικές τομές όπως η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής, η οργάνωση της εργασίας, της παραγωγής και της διανομής των αγαθών με όρους αυτοδιεύθυνσης έχουν προοπτική. Η καπιταλιστική λεηλασία μια χαρά μπορεί να συνεχιστεί και με δραχμή.
Όλα τα παραπάνω δεν τα λέμε τώρα που υπάρχει κρίση, αποτελούν σταθερό μας πρόταγμα και πρόταση προς την κοινωνία, εμπνεόμενοι όχι από ουτοπίες αλλά από ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι πραγματικά υπάρχει άλλος δρόμος, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς κράτος και καπιταλισμό. Εμείς οι ίδιοι μόνο μπορούμε να διαμορφώσουμε τους όρους  για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής. Και αυτή τη μάχη αξίζει να τη δώσουμε, γιατί είναι μια πραγματική μάχη, για εμάς και για τις επόμενες γενιές, για το παρόν και το μέλλον.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

15/7/2015
αναρχική ομάδα dinamitera

Να στήσουμε οδοφράγματα αντίστασης σε κάθε συμφωνία υποταγής και εξαθλίωσης

Standard

Ένα οδόφραγμα που  θα πρέπει ναι παραμείνει ισχυρό ώστε από πίσω του  να πάρουν θέση οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεζόμενοι όλου του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Εδώ και πέντε χρόνια έχει κηρυχθεί στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους υπερεθνικούς της συμμάχους-δανειστές (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και εφαρμόστηκε με τα πολυνομοσχέδια, τους εφαρμοστικούς νόμους και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, εδραιώνεται από την πλευρά του κράτους ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής συνθήκης εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών και της εργατικής μας δύναμης.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα(2010-2015), το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχοντας αντιληφθεί πως πνέει τα λοίσθια, οχυρώνεται διαρκώς δημιουργώντας καινούργιες άμυνες απέναντι στις  κοινωνικές εκρήξεις που αναπόφευκτα γεννήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Η χρεοκοπία του έγκειται στο ότι δεν ενδιαφέρεται πια για την απόσπαση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινωνικής συναίνεσης για την προώθηση των σχεδιασμών του, αλλά αρκείται στην βίαιη επιβολή τους στο κοινωνικό πεδίο, ενώ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις πιο βάναυσες και εγκληματικές πρακτικές απέναντι σε όσους αντιστέκονται και επιχειρούν να ορθώσουν αναχώματα στους σχεδιασμούς αυτούς.

Η επιλογή της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, η οποία εκφράστηκε μέσα από την πρόσφατη συγκρότηση της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης συνεργασίας Σύριζα-Ανέλ, ήρθε να λειτουργήσει ως βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών εθνικής ενότητας, κοινωνικής ειρήνης και διαταξικής συνεργασίας. Όλοι οι μαχητικοί αγώνες που δόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από πλατιά κοινωνικά κομμάτια, επιχειρείται τώρα να κεφαλαιοποιηθούν από την κυβερνώσα ρεφορμιστική ‘’αριστερά’’ στοχεύοντας στο καναλιζάρισμα της κοινωνικής αντίστασης και στη διαμόρφωση συνθηκών κινηματικής ύφεσης που αφήνουν διάπλατα ανοιχτό το δρόμο της ανάθεσης, της ενσωμάτωσης και της διαμεσολάβησης. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με ‘’δημιουργική ασάφεια’’ το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της.

Παράλληλα, οι προεκλογικές συναντήσεις με τον ΣΕΒ, τα κελεύσματα για «στήριξη του τραπεζικού συστήματος της πατρίδας μας», οι δηλώσεις προς τους εφοπλιστές ότι «δεν θα υπάρξουν αιφνιδιασμοί» και η πλήρης υποστήριξη της επένδυσης της COSCO στον Πειραιά «ως σημαντική πηγή ελπίδας για τη βελτίωση των υποδομών μας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μας» έδειξαν από νωρίς τις διαθέσεις της νέας πολιτικής διαχείρισης να συμβάλλει οσο μπορεί στην ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη στήριξη της επιχειρούμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώθηκε στη ‘’σκληρή’’ διαπραγμάτευση. Αυτή η διαπραγμάτευση για έναν  “έντιμο συμβιβασμό”  ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όπως και έγινε, αφού το ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο επιχειρούν την περαιτέρω εξαθλίωση της εργατικής τάξης και του συνόλου των εκμεταλλευόμενων, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμία συμβατότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των αφεντικών και των εργαζομένων, εξαφανίζοντας παράλληλα και τις όποιες ελπίδες για σύγκλιση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση δεν είχε άλλο σκοπό από το να προσδιοριστούν νέα μέτρα αφαίμαξης των ήδη φτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ είχε ήδη συμφωνήσει στη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση, μέσω της αναγνώρισης του χρέους. Μέσω της επαίσχυντη συμφωνίας στο Eurogroup της 20ης Φλεβάρη που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μέσω της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων.

Η αποτυχία της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε ένα ‘’επαρκές’’ μνημόνιο, τόσο για την ελληνική πλευρά όσο και για τους δανειστές είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της πρότασης των ‘’θεσμών’’. Οι κοινωνικές συνθήκες που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, οι προεκλογικές του υποσχέσεις και η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού που εκπροσωπεί, τον οδήγησαν αναμενόμενα σε πολιτικό αδιέξοδο. Το δημοψήφισμα αυτό ήταν αφενός μια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ναυάγιό της, αφού προσέκρουσε στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Αφετέρου, ήταν αποτέλεσμα της ίδιας της πίεσης που ασκείται από μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής βάσης για την έκφραση της άρνησης της στους σχεδιασμούς του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε εύκολα και αδιαπραγμάτευτα σε μία συμφωνία με τους δανειστές  αυτό θα σήμαινε ταυτόχρονα και το τέλος όχι μόνο της διακυβέρνησής του, αλλά αρκετά πιθανά και της ίδιας του της πολιτικής ύπαρξης. Ουσιαστικά, επιχειρήθηκε για ακόμα μια φορά η απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης για την εφαρμογή ενός νέου μνημονίου, τους όρους του οποίου ακόμα δεν τους γνωρίζουμε αλά προδιαγράφονται ιδιαίτερα σκληροί. Άλλωστε, πριν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος δεν ξέχασε να καταθέσει πρόταση για νέο μνημόνιο που συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας και των έμμεσων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, στο όνομα πάντα της παραμονής στην ευρωπαϊκή ένωση. Η «στιγμή» του δημοψηφίσματος συμπύκνωσε την τεράστια κοινωνική δυναμική και τις αντιφάσεις της ιστορικής περιόδου που διανύουμε.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα συντριπτικό όχι. Ένα όχι στη λιτότητα, στα μνημόνια, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ένα όχι στους χρηματοπιστωτικούς και τοκογλυφικούς μηχανισμούς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Ένα όχι που αποτελεί μια και μόνο στιγμή της ταξικής σύγκρουσης που πρέπει να αποκτήσει συνολικά χαρακτηριστικά για να μη βρει γρήγορα τα όρια του. Και είναι στο δρόμο που παραμένει ζωντανή η ελπίδα, εκεί όπου η ταξική πάλη αποκτά υπόσταση και στην πράξη μπορεί να καταργήσει μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, τρόικες, θεσμούς , εκεί που μπορεί να καταργηθεί το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του. Στο δρόμο λοιπόν, στο προνομιακό πεδίο των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων, στο προνομιακό πεδίο των αγωνιζόμενων, εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει, δηλαδή τα πάντα.

Το όχι του δημοψηφίσματος, όπως ήταν λογικό, η κυβέρνηση το χρησιμοποίησε ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί, ως ένα ακόμη όπλο στα χέρια της για την υλοποίηση των σχεδιασμών της. Το αποφασιστικό, ταξικό όχι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, εργοδοτικής τρομοκρατίας και μιντιακής χούντας, αποτελεί μια νίκη της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η αξιοποίησή του για τη διαμόρφωση όρων «εθνικής ενότητας» με στόχο τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, αποτελεί υφαρπαγή και παραχάραξη της λαϊκής βούλησης. Η οριακή συνθήκη που έχει διαμορφωθεί στρώνει το έδαφος σε μια αναπόφευκτη μνημονιακή συμφωνία ως το πιθανότερο σενάριο. Είναι αρκετά πιθανό το δημοψήφισμα να λειτουργήσει αρκετά εκτονωτικά για μεγάλη μερίδα του κόσμου κα η διαχείριση να επιτύχει την απορρόφηση σημαντικών κοινωνικών κραδασμών. Είναι μεγάλο στοίχημα , λοιπόν, να υπάρξει επαγρύπνηση, αλληλεπίδραση, διαρκής παρέμβαση, κριτική και δράση στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, ώστε να δημιουργηθούν τα απαραίτητα αναχώματα που θα ανατρέψουν μια κατάσταση που παρουσιάζεται προδιαγεγραμμένη. Για αυτό, άμεσος πολιτικός στόχος αυτών των ημερών πρέπει να είναι η ακύρωση της ακύρωσης του όχι, η ανατροπή της πορείας υποταγής στους εκβιασμού της ΕΕ.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο: οι επιταγές του κεφαλαίου αποτελούν τον σκελετό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και βάσει τον δικών του συμφερόντων επιβάλλεται η οικονομική διάρθρωση εντός των κρατών. Καμιά ευρώπη της συναδέλφωσης και της αλληλεγγύης δεν είναι εφικτή εντός τους σημερινου πλαισίου κοινωνικής οργάνωσης που προϋποθέτει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη λεηλασία ολόκληρων κοινωνιών και την καταστροφή του φυσικού κόσμου στο όνομα της κερδοφορίας των αφεντικών. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πρωταρχική της μορφή ως σήμερα, είναι μια αλυσίδα αντικοινωνικών και αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η άγρια ταξική επίθεση των τελευταίων ετών δεν είναι κάποιο ιστορικό ατόπημα αλλά νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, η φαινομενική αντιπαράθεση μιας κυβέρνησης με μια άλλη, δεν μπορεί να εκληφθεί ως γραμμική αντανάκλαση των καπιταλιστικών συμφερόντων των δύο εθνικών καπιταλισμών, λόγω της διεθνοποιημένης και απεδαφοποιημένης μορφής του καπιταλισμού. Οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να αποτελούν μαριονέτες των μεγάλων κεφαλαιακών ομίλων και των στρατηγικών τους συμμαχιών.

Η υιοθέτηση μιας στάσης αναμονής ή η επίκληση μιας ‘’περιόδου χάριτος’’ μπορεί να αποβεί εξαιρετικά αυτοϋπονομευτική για την κοινωνία και τους αγώνες της. Το ίδιο και η ανάλωση σε μια κριτική που καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι δεν είναι αρκετά ‘’αριστερή’’ ή σε μια θολή ‘’αντιμνημονιακή’’ και εθνικοπατριωτική συστράτευση που αναπαράγει την γενικότερη ιδεολογική θολούρα. Το κίνημα δεν ήταν και ούτε θα μπορούσε ποτέ να ταυτιστεί με το κράτος και την κυβέρνηση. Να υπερασπιστούμε την αυτονομία των κοινωνικών/ταξικών αγώνων από τις κρατικές και θεσμικές διαμεσολαβήσεις. Οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής στο εδώ και στο τώρα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αγώνων που έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει η τάξη μας. Κανένας δεν μας χάρισε ποτέ και ούτε πρόκειται να μας χαρίσει αυτά για τα οποία μαχόμαστε. Να συνδέσουμε τους μερικούς αγώνες υπό το πρίσμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις εστίες κοινωνικού/ταξικού αγώνα που είτε υπάρχουν ήδη είτε θα ανοιχτούν και να συμβάλλουμε στο μπόλιασμά τους με το σπέρμα της συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Απέναντι στον  ολοκληρωτικό καπιταλισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα κίνημα το οποίο θα πολεμά συνολικά το υπάρχον, ενσωματώνοντας στο συνολικό του αφήγημα τις επί μέρους αντιστάσεις. Έναντι της καταναγκαστικής εργασίας, να αντιπαραβάλλουμε μορφές οριζόντιας και μη καταναγκαστικής οργάνωσης της εργασίας, την αυτοοργάνωση και την εργατική διαχείριση των δομών, παράλληλα με την αμφισβήτηση των ιδεολογημάτων της προόδου και της παραγωγικότητας. Απέναντι στους θεσμούς διακρατικής πολιτικοοικονομικής ισχύος, οι οποίοι ενορχηστρώνουν τον συνεχή και αδιάκοπο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα, να αντιπαραβάλλουμε πλατιά και διεθνή δίκτυα αντίστασης στον πόλεμο, τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, τα σύνορα, τους ίδιους τους κρατικούς και διακρατικούς θεσμούς. Να οργανώσουμε δίκτυα κοινωνικών ανταλλαγών και σχέσεων στη βάση των ζωντανών κοινοτήτων, ως βασικών οντοτήτων μιας απελευθερωμένης κοινωνίας. Απέναντι στις πολυεθνικές εταιρείες που λειτουργούν ως φυσική προέκταση των κυβερνήσεων και των διακρατικών θεσμών. Απέναντι στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που θριαμβεύει υπερδιογκώνοντας συνεχώς πλασματικές αξίες, απέναντι στην μονοπωλιακή αναδιάταξη της οικονομικής ισχύος, να προτάξουμε ένα κίνημα καθολικής χειραφέτησης, που να θέτει τους όρους μιας διαφορετικής οργάνωσης των αναγκών, με ισότητα στην πρόσβαση αγαθών και κοινωνική διεύθυνση των δικτύων ανταλλαγής. Απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή και τη βιολογική υποβάθμιση.

Είναι αναγκαία η επιλογή της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, η συνειδητοποίηση πως δεν θα βρεθεί κανείς έξω από εμάς για να αγωνιστεί για τα συμφέροντα μας, η προσπάθεια σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων για την συνολική ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, για την εφαρμογή της επίπονης και διαρκούς διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού και της κοινωνικής επανάστασης. Μια διαδικασία που ενώ στιγματίζεται ως ουτοπική από τους εχθρούς της, αποτελεί στην πραγματικότητα τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση οργάνωσης και διεύθυνσης των λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας, της εργασίας και της συλλογικής δημόσιας ζωής από την ίδια την κοινωνία και τα συλλογικά της όργανα. Μέσα από τη δημιουργία οριζόντιων, συλλογικών και αντιιεραρχικών δομών αυτοθέσμισης όπως τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι ελευθεριακές κομμούνες που θα προωθούν διαρκώς την κοινωνική χειραφέτηση, τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη συλλογική ζωή και που θα τροφοδοτούνται από την ίδια την επανάσταση και θα την ανατροφοδοτούν εξελίσσοντας και ενδυναμώνοντας την.

Η περαιτέρω δημιουργία συλλογικών δομών και υποδομών είναι απαραίτητη. Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, οι συλλογικές κουζίνες, τα ταμεία αλληλεγγύης, οι καταλήψεις στέγης, τα μαθήματα αυτομόρφωσης, τα παιδικά στέκια και εργαστήρια, οι επανασυνδέσεις ρεύματος, οι απαλλοτριώσεις είναι λίγα από τα πολλά παραδείγματα που ήδη υπάρχουν και έχουν δοκιμαστεί από συλλογικές διαδικασίες αγωνιζόμενων ανθρώπων. Υπάρχει η ανάγκη να διαχύσουμε κοινωνικά και να ενισχύσουμε όλο αυτό το δίκτυο αντιστάσεων. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε συλλογικά τις ανάγκες μας αλλά και για να ‘’προβάλουμε’’ τον δικό μας κόσμο  μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει επιβληθεί. Ένα μόνο κομμάτι του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Του κόσμου που βασίζεται στην αλληλοβοήθεια και την ισότιμη συνεργασία.

Απέναντι στο κράτος και τον κοινοβουλευτισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα συνομοσπονδιακό σύστημα εργατικών συμβουλίων και λαϊκών συνελεύσεων, που όλοι θα συμμετέχουμε και θα συναποφασίζουμε για όλες τις κοινωνικές υποθέσεις που τους αφορούν στο χώρο εργασίας, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τις γειτονιές, το χωριό ή την πόλη. Να πάρουμε στα χέρια μας την διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων(όπως την εργασία, την υγεία, την παιδεία).

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Για μια κοινωνία όπου η αμοιβαία συμφωνία αντικαθιστά το νόμο και ρυθμίζει παντού τα μεμονωμένα συμφέροντα λαμβάνοντας υπόψη το κοινό συμφέρον.

Στο δρόμο των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων του παρελθόντος, να κάνουμε τα επόμενα βήματα αντίστασης, πυκνώνοντας τις γραμμές μας ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Να βγούμε μαχητικά στο δρόμο χωρίς να φοβόμαστε τα αχαρτογράφητα νερά και να φωνάξουμε ξανά δυνατά: ιστορία ερχόμαστε.

ΝA ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΞΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ, ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»…Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΑΛΛΑΞΕ-Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΙΔΙΑ

Standard

«Δεν μας τρομάζει η ιδέα να παραλάβουμε μια χώρα γεμάτη ερείπια. Πάντοτε σε τρώγλες ζούσαμε άλλωστε, θα αντέξουμε για λίγο καιρό ακόμη. Μην ξεχνάτε όμως, ότι οι εργάτες ξέρουμε και να χτίζουμε. Εμείς φτιάξαμε όλα τα παλάτια και τα μέγαρα, εδώ, στην Αμερική και παντού, και θα τα ξαναφτιάξουμε ακόμα πιο όμορφα. Γιατί εμείς θα κληρονομήσουμε τη Γη, μην έχετε καμία αμφιβολία για αυτό.

          Η αστική τάξη ας γκρεμίσει λοιπόν τον κόσμο της, πριν αποχωρήσει από το προσκήνιο της ιστορίας.

Εμείς κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»

 Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Κηρύσσεται πλέον και στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τους εφαρμοστικούς νόμους, τα πολυνομοσχέδια και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, παρατηρούμε την εδραίωση ενός νέου κοινωνικού πλαισίου κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής κατάστασης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών μας και της εργατικής μας δύναμης. Ακόμη, επιχειρείται η περαιτέρω εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και το νερό μέσω της επιβολής χαρατσιών και της ιδιωτικοποίησης λιμνών και ποταμών, ενώ οι περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες που παρέχονταν μέσω του κρατικού μηχανισμού έχουν περάσει πλέον στη διαχείριση της αγοράς μέσω μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Ακρογωνιαίος λίθος της επέλασης αυτής, είναι η καθυπόταξη και η καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς, όσων προσπαθούν να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι σε ότι τους ρημάζει τη ζωή, όσων διεκδικούν κάτι διαφορετικό από τον θάνατο  που μοιράζει απλόχερα η σύγχρονη κυριαρχία.

Εντός της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας που περιγράφηκε παραπάνω και μέσα σε μια περίοδο κινηματικής ύφεσης (η οποία ακολούθησε μετά από μια περίοδο μαζικών και πολύμορφων κινητοποιήσεων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο με απεργίες, διαδηλώσεις και μαχητικές συγκεντρώσεις, κυρίως μετά το 2010 και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου), προκηρύσσονται εκλογές στις  25 Γενάρη, οι οποίες έρχονται να λειτουργήσουν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικής ειρήνης. Επίσης, βλέπουμε μια προσπάθεια κεφαλαιοποίησης από την καθεστωτική – ρεφορμιστική αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ) των αγώνων που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, στήνοντας αναχώματα στην ανάπτυξη ενός μαχητικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος και αναθέτοντας την επίλυση των προβλημάτων στην επερχόμενη, για πρώτη φορά, “αριστερή και αντιμνημονιακη” κυβέρνηση.

Έτσι λοιπόν, ύστερα από τη δημιουργία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το μότο «πρώτη φορά αριστερά» πήρε σάρκα και οστά. Από τις πρώτες κιόλας μέρες άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, ταξική συνεργασία .

Το διάστημα των 5 μηνών που μεσολάβησε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετό για να διαψεύσει όλους εκείνους που περίμεναν μια περίοδο κυβερνητικής συγκαταβατικότητας και βαθιάς συναίνεσης ως προς τις λαϊκές διεκδικήσεις, ήταν ένα διάστημα ικανό για να αποδειχθεί η συνέχιση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ των ίδιων πολιτικών με τους προκατόχους του. Οι αγώνες που δόθηκαν μέσα σε αυτό (απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων, κινητοποιήσεις και συγκρούσεις  στα μεταλλεία των Σκουριών), η στρατηγική και οι επιλογές της κυβέρνησης συνείσεφεραν στο να αποκαλυφθεί βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης.

Η συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση ήταν και είναι δεδομένη. Από την αναγνώριση του χρέους, την επαίσχυντη συμφωνία στο Eurogroup που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων,  την αναμενόμενη νέα συμφωνία με τους «θεσμούς» του ΕΚΤ-ΔΝΤ (δηλαδή η υπογραφή τρίτου μνημονίου, προφανώς στην ίδια κατεύθυνση με τα προηγούμενα), τον «έντιμο συμβιβασμό», τον νέο γύρο αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να καταβληθεί η τελευταία δόση του τρέχοντος μνημονίου, είναι ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε μόλις στις αρχές ενός νέου γύρου φτωχοποίησης και εξαθλίωσης που στόχο έχει τη στήριξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Αξιοσημείωτη είναι η στάση της νέας πολιτικής διαχείρισης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα η θέση  που παίρνει στον πόλεμο μου μαίνεται στην Ουκρανία. Το ελληνικό κράτος και η άρχουσα τάξη αποτελούν κομμάτι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών και συμμετέχουν στη λεηλασία της λεγόμενη καπιταλιστικής περιφέρειας με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των φυσικών πόρων της. Βλέπουμε λοιπόν, την συμφωνία με το υπουργείο εξωτερικών της Ουκρανίας(δηλαδή τους φασίστες εγκληματίες πολέμου) για περίθαλψη όσων μακέλεψαν και θα μακελέψουν χωριά και πόλεις στο Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Την προστασία του ειδικoύ σώματος στρατού, φασιστικού προσανατολισμού (αποτελείται από οργανώσεις όπως ο δεξιός τομέας, το λευκό σφυρί) που υπακούει στο υπουργείο εσωτερικών της Ουκρανίας και στο ΝΑΤΟ και δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν.

Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης (η νέα πολιτική διαχείριση συνεχίζει να διαπνέεται από το πνεύμα της θεώρησης του μεταναστευτικού ως προβλήματος) και της αστυνομίας, τις εκκενώσεις και την καταστολή καταλήψεων (κατάληψη ντουγρού, acta et verba, ΕΚΧ «Σχολείο»),τις εισβολές σε σπίτια αγωνιστών, τον αστυνομικό αποκλεισμό και την εκκένωση της κατειλημμένης πρυτανείας, τις εξοντωτικές ποινές σε όσους συνελήφθησαν σε αυτή, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, συνέχιση των προγραμμάτων διαιώνισης της ανεργίας και ενίσχυσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας voucher, συνέχιση του ΕΝΦΙΑ) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους(συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ και των έμμισθων μπράβων της Eldoraldo Gold στους κατοίκους των Σκουριών που πραγματοποιούσαν πορεία), τις αντιδραστικές παρεμβάσεις στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3  αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο.

Ο θάνατος των τεσσάρων εργατών στα ΕΛΠΕ έρχεται ως επιστέγασμα. Την ίδια στιγμή που εργάτες δολοφονούνται από τ’ αφεντικά, η νέα κρατική διαχείριση καθησυχάζει τους βιομήχανους του ΣΕΒ  πως τα προνόμια του βιομηχανικού κεφαλαίου θα συνεχίζουν να παραμένουν στο απυρόβλητο,ενώ ο ο ίδιο ο υπουργός Οικονομικών δε διστάζει να διαμηνύει πως »σήμερα εργασία και κεφαλαίο είμαστε μαζί». Δηλώσεις αλλά και στάση, όπως αυτή, δεν μεταθέτουν απλώς την αντίθεση εργασίας-κεφαλαίου στο μέλλον αλλά επιβεβαιώνουν ακόμα περισσότερο το ρόλο της κυβέρνησης ως εγγυητή της συνεχιζόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τ’ αφεντικά. Το παραπάνω σε συνδυασμό με την εργοδοτική τρομοκρατία και τις απολύσεις στα Everest και τον Βασιλόπουλο, το trafficking στο Χωριάτικο έρχονται να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά το ρόλο του κράτους και της -οποιασδήποτε- κυβέρνησης στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου. Τα κέρδη των καπιταλιστών γεννιούνται από τη βίαιη και ληστρική τους τακτική. Ρουφάνε την υπεραξία που παράγει ο κάθε εργαζόμενος μέχρις εσχάτων και χτίζουν τις επιχειρήσεις τους πάνω στο αίμα των εργατών.  Τα ιδεολογήματα της εθνικής ενότητας συντρίβονται μονομιάς μπροστά στην τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς.

Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο) και την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος. Έρχονται να επιβεβαιώσουν πως ανεξάρτητα από την εκάστοτε νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική πολιτική διαχείριση της εξουσίας, η κυριαρχία κινείται σταθερά προς τη διαμόρφωση συνθηκών σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης πάνω στην κοινωνία. ‘Έρχονται να δικαιώσουν τους αναρχικούς που συνεχίζουν να κοιτούν ξεροκέφαλα την ιστορία και την αλήθεια της, επιβεβαιώνοντας ότι ο μόνος δρόμος για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης είναι αυτός της κοινωνικής χειραφέτησης και την κοινωνικής επανάστασης.

Ενάντια λοιπόν στις αυταπάτες της εναλλακτικής κοινοβουλευτικής διαχείρισης του βάρβαρου καπιταλισμού και μακριά από οποιαδήποτε αυταπάτη διακριτικής στήριξης-κριτικής στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου πιεζόμενη να εξαναγκαστεί να υπαναχωρήσει σε μια πιο φιλολαϊκή πολιτική, προτάσσουμε τον ανυποχώρητο και αδιαμεσολάβητο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, ντόπιο και υπερεθνικό, ενάντια στο κράτος αλλά και ενάντια στους διεθνείς καπιταλιστικούς μηχανισμούς. Έχουμε τη βαθιά πεποίθηση πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μακριά από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την κρατική βαρβαρότητα για τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεζόμενους ανθρώπους. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνοη οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας  μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, όλου του κόσμου. Στον κόσμο αυτό θα φτάσουμε με τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και εφαρμόζοντας την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει να λάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί, όχι μόνο ως εργάτες αλλά και ως κοινότητα ανθρώπων που δεν μετράμε τις αξίες μας με το χρήμα και τον ανταγωνισμό. Μην εναποθέτοντας τη ζωή μας σε κανέναν κρατικό-καπιταλιστικό διαχειριστή -όσο προοδευτικό προσωπείο μπορεί να παρουσιάζει αυτός- να δράσουμε από κοινού και συλλογικά για τα κοινά μας προβλήματα μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων, φοιτητικά σχήματα, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

 Αυτός ο καινούργιος  κόσμος που κάθε φορά οι επαναστάτες κουβαλάν στις καρδιές τους είναι o πολύτιμoς άνθρακας που απομένει ακόμα κι όταν σβήνει η επαναστατική φλόγα, εκείνη η αποφασισμένη και αποφασιστική, μαχητική αισιοδοξία που γνωρίζει ότι παρά τις ήττες, τις προδοσίες, τις απογοητεύσεις, παρά τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία που μας περιβάλλει και κάνει την ιστορία να μοιάζει με μια κοιλάδα σπαρμένη με κόκαλα, κουβαλάμε έναν καινούργιο κόσμο στις καρδιές μας. Τώρα και για πάντα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΙΖΕΤΑΙ- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

Τρίτη-Πέμπτη 19.00 με 23.00 και Σάββατο 11.00 με 14.00 στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87 (λίγο κάτω από τις σκάλες)

Αλληλεγγύη στον Μ. Τόλη και σε όλους τους Ολικούς Αρνητές Στράτευσης

Standard

images

Στις 14 Μαΐου διεξάγεται στο στρατοδικείο των Ιωαννίνων η δική του ολικού αρνητή στράτευσης Μιχάλη Τόλη, ο οποίος κατηγορείται για ανυποταξία σε περίοδο ειρήνης. Η δίωξη αυτή έρχεται σε συνέχεια της πρώτης του καταδίκης τον Μάρτιο του 2014 και μετά από την επιβολή δύο προστίμων των 6.000 ευρώ για ανυποταξία.

Ο στρατός αποτελεί το φονικότερο όπλο των κρατών για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους. Αποτελεί ένα πειθήνιο εκτελεστικό όργανο, το οποίο χρησιμοποιείται για τη διεκπεραίωση της εκάστοτε πολιτικής στρατηγικής τόσο σε διακρατικό επίπεδο όσο και στο εσωτερικό του κράτους. Οι στρατιωτικές επεμβάσεις σε άλλα κράτη για οικονομικούς, πολιτικούς ή γεωστρατηγικούς λόγους, αλλά και η βίαιη καταστολή «εσωτερικών εχθρών» εντός του κράτους ώστε ο συσχετισμός των ταξικών δυνάμεων να βρίσκεται υπό έλεγχο, δείχνουν ξεκάθαρα ποιος είναι ο ρόλος του στρατού ως θεσμός.

Επιπρόσθετα, ο στρατός έχει μία ακόμη βασική στόχευση. Τη συγκάλυψη των ταξικών διαφορών με πρόσχημα την ενιαία εθνική ταυτότητα. Παρουσιάζοντας ως ύψιστες αξίες την αυτοθυσία για την πατρίδα, τη σημαία και την εθνική τιμή, προωθεί μια στρεβλή και παραπλανητική εικόνα εθνικής ενότητας και κοινών εθνικών συμφερόντων, τα οποία απειλούνται από άλλα έθνη-κράτη. Η υιοθέτηση ρατσιστικών και εθνικιστικών στερεοτύπων αποκτηνώνει. Στο όνομα του εθνικισμού έχουν πραγματοποιηθεί μερικά από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία.

Παράλληλα, ο στρατός συντηρεί την πατριαρχική και ανδροκρατική οργάνωση της κοινωνίας. Ο διαχωρισμός ανδρών και γυναικών με βάση την υποτιθέμενη ικανότητα των πρώτων μόνο να πολεμήσουν, αποδυναμώνει και υποβαθμίζει το ρόλο των γυναικών στην κοινωνική ζωή γενικότερα. Η αναπαραγωγή τέτοιων σεξιστικών αντιλήψεων υπονομεύει το πέρασμα σε μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης.

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η νέα κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της προηγούμενης όσον αφορά τη δικαστική και οικονομική καταστολή, σε βαθμό εξόντωσης, των ολικών αρνητών στράτευσης. Ο στρατός είναι θεμελιώδης πυλώνας του κράτους. Όσο υπάρχουν τα κράτη θα υπάρχουν και στρατοί, το έργο των οποίων, από τη φύση του, θα είναι πάντα δολοφονικό. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το εμπόριο ελπίδας που γίνεται το τελευταίο διάστημα από την νέα πολιτική διαχείριση.

Από την πλευρά μας στεκόμαστε στο πλάι κάθε αγωνιστή που έμπρακτα αμφισβητεί και αντιπαλεύει τον στρατό και τον μιλιταρισμό. Ο αγώνας για έναν κόσμο χωρίς στρατιωτική βαρβαρότητα, εθνικιστικά μίση, κρατική καταπίεση και καπιταλιστική εκμετάλλευση αποτελεί μονόδρομο για τη δημιουργία μιας ελεύθερης κοινωνίας. Όσο το αντιμιλιταριστικό κίνημα πυκνώνει και οι δεσμοί αλληλεγγύης ενδυναμώνονται, τόσο οι φωνές άρνησης στράτευσης θα πληθαίνουν.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ Μ. ΤΟΛΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

αναρχική ομάδα Dinamitera

Μπροσούρα–αναρχική ομάδα Dinamitera

Standard

Ο στρατός ως μέσο διαιώνισης της σύγχρονης πατριαρχικής κοινωνίας 
 Η θέση της γυναίκας στον πόλεμο 
Η προοπτική της απελευθέρωσης και της ριζοσπαστικοποίησης των κινημάτων από τη συμμετοχή των γυναικών.
αναρχική ομάδα Dinamitera

Αλληλεγγύη στην κατειλημμένη πρυτανεία και σε όλους τους διωκόμενους αγωνιστές

Standard

ekpa-prytaneia

Από τις 2 Μαρτίου ξεκίνησε κυλιόμενη απεργία πείνας από δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους με κύριο σκοπό την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, την κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων 187 και 187Α, την οριοθέτηση της χρήση του DNA ως ενοχοποιητικού στοιχείου, την κατάργηση του νόμου περί απόκρυψης χαρακτηριστικών ή  “κουκουλονόμου”, και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού. Αυτή η απεργία πείνας αποτελεί έναν αγώνα από τους σημαντικότερους που έχουν πραγματοποιηθεί μέσα από τις φυλακές, μιας και βάζει στο στόχαστρό της το σύνολο των παραγόντων που διαμορφώνουν το καθεστώς εξαίρεσης. Είναι ένας αγώνας που πέρα από τους ίδιους τους φυλακισμένους, αφορά πολύ περισσότερο τα κοινωνικά και ταξικά κομμάτια που βρίσκονται στους δρόμους του αγώνα, που βιώνουν καθημερινά την βάρβαρη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, και που σε κάθε τους κίνηση έρχονται αντιμέτωπα με το θωρακισμένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Άλλωστε, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο διώκονται και οι κάτοικοι των Σκουριών οι οποίοι αντιστέκονται σθεναρά στην καταστροφή  του τόπου τους, ενώ αρνούνται να παραδώσουν  τις ζωές τους στα χέρια των πολυεθνικών.

Επίσης, βαρύνουσα σημασία έχει  και η περίοδος που πραγματοποιείται η απεργία πείνας, καθώς ο αγώνας αυτός έρχεται να αποκαλύψει βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης. Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της επίθεσης σε όλα τα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων(ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους, αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών  υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο. Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο), την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να μας διδάξουν  ότι ο μόνος δρόμος για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας και δικαιοσύνης είναι η κοινωνική επανάσταση.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του αγώνα, τον τελευταίο μήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων (αναγνωρίζοντάς τον ως ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση), έχουν γίνει μια σειρά από κινήσεις όπως συγκεντρώσεις, πορείες, καταλήψεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε δημαρχεία, σε δημόσια κτήρια, καθώς και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.  Στις 30 Μαρτίου, 28η ημέρα απεργίας πείνας,  πραγματοποιήθηκε κατάληψη της πρυτανείας του ΕΚΠΑ με στόχο να αποτελέσει ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα οργάνωσης και συσπείρωσης όσων στέκονται στο πλάι των κρατουμένων απεργών πείνας. Αξιοσημείωτη είναι  η στάση  του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών (εργαζόμενοι στην πρυτανεία)οι οποίοι με ανακοίνωση τους στέκονται στο πλευρό την απεργών πείνας ενώ αναφέρουν χαρακτηριστικά «Επισημαίνουμε ότι την «κανονικότητα» τη διαταράσσουν τα προβλήματα και όχι εκείνοι που τα αναδεικνύουν.»

Τις τελευταίες μέρες, ενώ η απεργία πείνας έχει φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή,  παρατηρούμε μια συντονισμένη επίθεση από την πλευρά του κράτους και των φερέφωνών του  απέναντι στην κατειλημμένη πρυτανεία, η οποία αποτελεί πλέον το μόνο κέντρο αγώνα στην Αθήνα.  Βλέπουμε λοιπόν τον αστυνομικό αποκλεισμό της πρυτανείας από άνδρες των ΜΑΤ, της Ασφάλειας, των ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, οι οποίοι έχουν προχωρήσει μάλιστα σε δεκάδες συλλήψεις και προσαγωγές (γεγονός που σήμανε την έμμεση απαγόρευση της μοτοπορείας που είχε καλεστεί την Τρίτη 14 Απρίλη).  Εν μέσω  αυτής της κατάστασης, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ και οι  πρυτανικές αρχές με ανακοινώσεις τους απειλούν και ζητούν την άμεση επέμβαση της αστυνομίας για τη λήξη της κατάληψης. Ακόμη, έγινε επίθεση από άγνωστο στην περιφρούρηση της κατάληψης, ο οποίος φεύγοντας απειλούσε ότι θα επιστρέψει οπλισμένος και στη συνέχεια μπήκε σε περιπολικό που βρισκόταν απέναντι.  Παράλληλα με αυτό το κατασταλτικό όργιο, έχουμε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια απονοηματοδότησης και διαστρέβλωσης του αγώνα από τα Μ.Μ.Ε , τα οποία λασπολογούν για χρήση ναρκωτικών, για καταστροφές και για ύπαρξη νεκρών εντός της κατάληψης. Βλέπουμε συντεταγμένο ολόκληρο το μιντιακό σύστημα των διαπλεκόμενων ,  να προσπαθεί με κάθε μέσο να συκοφαντήσει τον αγώνα που διεξάγεται. Μέσω  της  αποπολιτικοποίησης του, της απόκρυψης  της κοινωνικής του σημασίας, αλλά και της εγκληματοποίησης των ίδιων αγωνιστών  τα Μ.Μ.Ε σπέρνουν τον πανικό στην κοινωνία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο της καταστολής στην κυβέρνηση.

Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε την επίθεση σε βάρος των αλληλέγγυων, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να βάλει τροχοπέδη στα σχέδιά τους.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική & Ταξική Αντεπίθεση