Category Archives: Σ.Α.Κ.Τ.Α.

Να στήσουμε οδοφράγματα αντίστασης σε κάθε συμφωνία υποταγής και εξαθλίωσης

Standard

Ένα οδόφραγμα που  θα πρέπει ναι παραμείνει ισχυρό ώστε από πίσω του  να πάρουν θέση οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεζόμενοι όλου του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Εδώ και πέντε χρόνια έχει κηρυχθεί στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους υπερεθνικούς της συμμάχους-δανειστές (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και εφαρμόστηκε με τα πολυνομοσχέδια, τους εφαρμοστικούς νόμους και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, εδραιώνεται από την πλευρά του κράτους ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής συνθήκης εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών και της εργατικής μας δύναμης.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα(2010-2015), το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχοντας αντιληφθεί πως πνέει τα λοίσθια, οχυρώνεται διαρκώς δημιουργώντας καινούργιες άμυνες απέναντι στις  κοινωνικές εκρήξεις που αναπόφευκτα γεννήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Η χρεοκοπία του έγκειται στο ότι δεν ενδιαφέρεται πια για την απόσπαση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινωνικής συναίνεσης για την προώθηση των σχεδιασμών του, αλλά αρκείται στην βίαιη επιβολή τους στο κοινωνικό πεδίο, ενώ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις πιο βάναυσες και εγκληματικές πρακτικές απέναντι σε όσους αντιστέκονται και επιχειρούν να ορθώσουν αναχώματα στους σχεδιασμούς αυτούς.

Η επιλογή της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, η οποία εκφράστηκε μέσα από την πρόσφατη συγκρότηση της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης συνεργασίας Σύριζα-Ανέλ, ήρθε να λειτουργήσει ως βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών εθνικής ενότητας, κοινωνικής ειρήνης και διαταξικής συνεργασίας. Όλοι οι μαχητικοί αγώνες που δόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από πλατιά κοινωνικά κομμάτια, επιχειρείται τώρα να κεφαλαιοποιηθούν από την κυβερνώσα ρεφορμιστική ‘’αριστερά’’ στοχεύοντας στο καναλιζάρισμα της κοινωνικής αντίστασης και στη διαμόρφωση συνθηκών κινηματικής ύφεσης που αφήνουν διάπλατα ανοιχτό το δρόμο της ανάθεσης, της ενσωμάτωσης και της διαμεσολάβησης. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με ‘’δημιουργική ασάφεια’’ το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της.

Παράλληλα, οι προεκλογικές συναντήσεις με τον ΣΕΒ, τα κελεύσματα για «στήριξη του τραπεζικού συστήματος της πατρίδας μας», οι δηλώσεις προς τους εφοπλιστές ότι «δεν θα υπάρξουν αιφνιδιασμοί» και η πλήρης υποστήριξη της επένδυσης της COSCO στον Πειραιά «ως σημαντική πηγή ελπίδας για τη βελτίωση των υποδομών μας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μας» έδειξαν από νωρίς τις διαθέσεις της νέας πολιτικής διαχείρισης να συμβάλλει οσο μπορεί στην ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη στήριξη της επιχειρούμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώθηκε στη ‘’σκληρή’’ διαπραγμάτευση. Αυτή η διαπραγμάτευση για έναν  “έντιμο συμβιβασμό”  ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όπως και έγινε, αφού το ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο επιχειρούν την περαιτέρω εξαθλίωση της εργατικής τάξης και του συνόλου των εκμεταλλευόμενων, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμία συμβατότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των αφεντικών και των εργαζομένων, εξαφανίζοντας παράλληλα και τις όποιες ελπίδες για σύγκλιση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση δεν είχε άλλο σκοπό από το να προσδιοριστούν νέα μέτρα αφαίμαξης των ήδη φτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ είχε ήδη συμφωνήσει στη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση, μέσω της αναγνώρισης του χρέους. Μέσω της επαίσχυντη συμφωνίας στο Eurogroup της 20ης Φλεβάρη που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μέσω της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων.

Η αποτυχία της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε ένα ‘’επαρκές’’ μνημόνιο, τόσο για την ελληνική πλευρά όσο και για τους δανειστές είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της πρότασης των ‘’θεσμών’’. Οι κοινωνικές συνθήκες που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, οι προεκλογικές του υποσχέσεις και η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού που εκπροσωπεί, τον οδήγησαν αναμενόμενα σε πολιτικό αδιέξοδο. Το δημοψήφισμα αυτό ήταν αφενός μια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ναυάγιό της, αφού προσέκρουσε στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Αφετέρου, ήταν αποτέλεσμα της ίδιας της πίεσης που ασκείται από μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής βάσης για την έκφραση της άρνησης της στους σχεδιασμούς του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε εύκολα και αδιαπραγμάτευτα σε μία συμφωνία με τους δανειστές  αυτό θα σήμαινε ταυτόχρονα και το τέλος όχι μόνο της διακυβέρνησής του, αλλά αρκετά πιθανά και της ίδιας του της πολιτικής ύπαρξης. Ουσιαστικά, επιχειρήθηκε για ακόμα μια φορά η απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης για την εφαρμογή ενός νέου μνημονίου, τους όρους του οποίου ακόμα δεν τους γνωρίζουμε αλά προδιαγράφονται ιδιαίτερα σκληροί. Άλλωστε, πριν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος δεν ξέχασε να καταθέσει πρόταση για νέο μνημόνιο που συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας και των έμμεσων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, στο όνομα πάντα της παραμονής στην ευρωπαϊκή ένωση. Η «στιγμή» του δημοψηφίσματος συμπύκνωσε την τεράστια κοινωνική δυναμική και τις αντιφάσεις της ιστορικής περιόδου που διανύουμε.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα συντριπτικό όχι. Ένα όχι στη λιτότητα, στα μνημόνια, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ένα όχι στους χρηματοπιστωτικούς και τοκογλυφικούς μηχανισμούς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Ένα όχι που αποτελεί μια και μόνο στιγμή της ταξικής σύγκρουσης που πρέπει να αποκτήσει συνολικά χαρακτηριστικά για να μη βρει γρήγορα τα όρια του. Και είναι στο δρόμο που παραμένει ζωντανή η ελπίδα, εκεί όπου η ταξική πάλη αποκτά υπόσταση και στην πράξη μπορεί να καταργήσει μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, τρόικες, θεσμούς , εκεί που μπορεί να καταργηθεί το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του. Στο δρόμο λοιπόν, στο προνομιακό πεδίο των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων, στο προνομιακό πεδίο των αγωνιζόμενων, εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει, δηλαδή τα πάντα.

Το όχι του δημοψηφίσματος, όπως ήταν λογικό, η κυβέρνηση το χρησιμοποίησε ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί, ως ένα ακόμη όπλο στα χέρια της για την υλοποίηση των σχεδιασμών της. Το αποφασιστικό, ταξικό όχι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, εργοδοτικής τρομοκρατίας και μιντιακής χούντας, αποτελεί μια νίκη της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η αξιοποίησή του για τη διαμόρφωση όρων «εθνικής ενότητας» με στόχο τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, αποτελεί υφαρπαγή και παραχάραξη της λαϊκής βούλησης. Η οριακή συνθήκη που έχει διαμορφωθεί στρώνει το έδαφος σε μια αναπόφευκτη μνημονιακή συμφωνία ως το πιθανότερο σενάριο. Είναι αρκετά πιθανό το δημοψήφισμα να λειτουργήσει αρκετά εκτονωτικά για μεγάλη μερίδα του κόσμου κα η διαχείριση να επιτύχει την απορρόφηση σημαντικών κοινωνικών κραδασμών. Είναι μεγάλο στοίχημα , λοιπόν, να υπάρξει επαγρύπνηση, αλληλεπίδραση, διαρκής παρέμβαση, κριτική και δράση στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, ώστε να δημιουργηθούν τα απαραίτητα αναχώματα που θα ανατρέψουν μια κατάσταση που παρουσιάζεται προδιαγεγραμμένη. Για αυτό, άμεσος πολιτικός στόχος αυτών των ημερών πρέπει να είναι η ακύρωση της ακύρωσης του όχι, η ανατροπή της πορείας υποταγής στους εκβιασμού της ΕΕ.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο: οι επιταγές του κεφαλαίου αποτελούν τον σκελετό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και βάσει τον δικών του συμφερόντων επιβάλλεται η οικονομική διάρθρωση εντός των κρατών. Καμιά ευρώπη της συναδέλφωσης και της αλληλεγγύης δεν είναι εφικτή εντός τους σημερινου πλαισίου κοινωνικής οργάνωσης που προϋποθέτει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη λεηλασία ολόκληρων κοινωνιών και την καταστροφή του φυσικού κόσμου στο όνομα της κερδοφορίας των αφεντικών. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πρωταρχική της μορφή ως σήμερα, είναι μια αλυσίδα αντικοινωνικών και αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η άγρια ταξική επίθεση των τελευταίων ετών δεν είναι κάποιο ιστορικό ατόπημα αλλά νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, η φαινομενική αντιπαράθεση μιας κυβέρνησης με μια άλλη, δεν μπορεί να εκληφθεί ως γραμμική αντανάκλαση των καπιταλιστικών συμφερόντων των δύο εθνικών καπιταλισμών, λόγω της διεθνοποιημένης και απεδαφοποιημένης μορφής του καπιταλισμού. Οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να αποτελούν μαριονέτες των μεγάλων κεφαλαιακών ομίλων και των στρατηγικών τους συμμαχιών.

Η υιοθέτηση μιας στάσης αναμονής ή η επίκληση μιας ‘’περιόδου χάριτος’’ μπορεί να αποβεί εξαιρετικά αυτοϋπονομευτική για την κοινωνία και τους αγώνες της. Το ίδιο και η ανάλωση σε μια κριτική που καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι δεν είναι αρκετά ‘’αριστερή’’ ή σε μια θολή ‘’αντιμνημονιακή’’ και εθνικοπατριωτική συστράτευση που αναπαράγει την γενικότερη ιδεολογική θολούρα. Το κίνημα δεν ήταν και ούτε θα μπορούσε ποτέ να ταυτιστεί με το κράτος και την κυβέρνηση. Να υπερασπιστούμε την αυτονομία των κοινωνικών/ταξικών αγώνων από τις κρατικές και θεσμικές διαμεσολαβήσεις. Οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής στο εδώ και στο τώρα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αγώνων που έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει η τάξη μας. Κανένας δεν μας χάρισε ποτέ και ούτε πρόκειται να μας χαρίσει αυτά για τα οποία μαχόμαστε. Να συνδέσουμε τους μερικούς αγώνες υπό το πρίσμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις εστίες κοινωνικού/ταξικού αγώνα που είτε υπάρχουν ήδη είτε θα ανοιχτούν και να συμβάλλουμε στο μπόλιασμά τους με το σπέρμα της συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Απέναντι στον  ολοκληρωτικό καπιταλισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα κίνημα το οποίο θα πολεμά συνολικά το υπάρχον, ενσωματώνοντας στο συνολικό του αφήγημα τις επί μέρους αντιστάσεις. Έναντι της καταναγκαστικής εργασίας, να αντιπαραβάλλουμε μορφές οριζόντιας και μη καταναγκαστικής οργάνωσης της εργασίας, την αυτοοργάνωση και την εργατική διαχείριση των δομών, παράλληλα με την αμφισβήτηση των ιδεολογημάτων της προόδου και της παραγωγικότητας. Απέναντι στους θεσμούς διακρατικής πολιτικοοικονομικής ισχύος, οι οποίοι ενορχηστρώνουν τον συνεχή και αδιάκοπο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα, να αντιπαραβάλλουμε πλατιά και διεθνή δίκτυα αντίστασης στον πόλεμο, τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, τα σύνορα, τους ίδιους τους κρατικούς και διακρατικούς θεσμούς. Να οργανώσουμε δίκτυα κοινωνικών ανταλλαγών και σχέσεων στη βάση των ζωντανών κοινοτήτων, ως βασικών οντοτήτων μιας απελευθερωμένης κοινωνίας. Απέναντι στις πολυεθνικές εταιρείες που λειτουργούν ως φυσική προέκταση των κυβερνήσεων και των διακρατικών θεσμών. Απέναντι στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που θριαμβεύει υπερδιογκώνοντας συνεχώς πλασματικές αξίες, απέναντι στην μονοπωλιακή αναδιάταξη της οικονομικής ισχύος, να προτάξουμε ένα κίνημα καθολικής χειραφέτησης, που να θέτει τους όρους μιας διαφορετικής οργάνωσης των αναγκών, με ισότητα στην πρόσβαση αγαθών και κοινωνική διεύθυνση των δικτύων ανταλλαγής. Απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή και τη βιολογική υποβάθμιση.

Είναι αναγκαία η επιλογή της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, η συνειδητοποίηση πως δεν θα βρεθεί κανείς έξω από εμάς για να αγωνιστεί για τα συμφέροντα μας, η προσπάθεια σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων για την συνολική ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, για την εφαρμογή της επίπονης και διαρκούς διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού και της κοινωνικής επανάστασης. Μια διαδικασία που ενώ στιγματίζεται ως ουτοπική από τους εχθρούς της, αποτελεί στην πραγματικότητα τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση οργάνωσης και διεύθυνσης των λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας, της εργασίας και της συλλογικής δημόσιας ζωής από την ίδια την κοινωνία και τα συλλογικά της όργανα. Μέσα από τη δημιουργία οριζόντιων, συλλογικών και αντιιεραρχικών δομών αυτοθέσμισης όπως τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι ελευθεριακές κομμούνες που θα προωθούν διαρκώς την κοινωνική χειραφέτηση, τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη συλλογική ζωή και που θα τροφοδοτούνται από την ίδια την επανάσταση και θα την ανατροφοδοτούν εξελίσσοντας και ενδυναμώνοντας την.

Η περαιτέρω δημιουργία συλλογικών δομών και υποδομών είναι απαραίτητη. Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, οι συλλογικές κουζίνες, τα ταμεία αλληλεγγύης, οι καταλήψεις στέγης, τα μαθήματα αυτομόρφωσης, τα παιδικά στέκια και εργαστήρια, οι επανασυνδέσεις ρεύματος, οι απαλλοτριώσεις είναι λίγα από τα πολλά παραδείγματα που ήδη υπάρχουν και έχουν δοκιμαστεί από συλλογικές διαδικασίες αγωνιζόμενων ανθρώπων. Υπάρχει η ανάγκη να διαχύσουμε κοινωνικά και να ενισχύσουμε όλο αυτό το δίκτυο αντιστάσεων. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε συλλογικά τις ανάγκες μας αλλά και για να ‘’προβάλουμε’’ τον δικό μας κόσμο  μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει επιβληθεί. Ένα μόνο κομμάτι του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Του κόσμου που βασίζεται στην αλληλοβοήθεια και την ισότιμη συνεργασία.

Απέναντι στο κράτος και τον κοινοβουλευτισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα συνομοσπονδιακό σύστημα εργατικών συμβουλίων και λαϊκών συνελεύσεων, που όλοι θα συμμετέχουμε και θα συναποφασίζουμε για όλες τις κοινωνικές υποθέσεις που τους αφορούν στο χώρο εργασίας, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τις γειτονιές, το χωριό ή την πόλη. Να πάρουμε στα χέρια μας την διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων(όπως την εργασία, την υγεία, την παιδεία).

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Για μια κοινωνία όπου η αμοιβαία συμφωνία αντικαθιστά το νόμο και ρυθμίζει παντού τα μεμονωμένα συμφέροντα λαμβάνοντας υπόψη το κοινό συμφέρον.

Στο δρόμο των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων του παρελθόντος, να κάνουμε τα επόμενα βήματα αντίστασης, πυκνώνοντας τις γραμμές μας ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Να βγούμε μαχητικά στο δρόμο χωρίς να φοβόμαστε τα αχαρτογράφητα νερά και να φωνάξουμε ξανά δυνατά: ιστορία ερχόμαστε.

ΝA ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΞΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ, ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Advertisements

ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Standard

«Ματαιοδοξία, μιλιταρισμός, πόλεμος-αυτός είναι ο φασισμός.

Σύντριψέ τον ενώνοντας τη δύναμη σου με τη δύναμη των υπολοίπων»

Αφίσα των CNTFAI από την Ισπανική Επανάσταση του 1936

Στις 30 Ιουνίου του 2008, το αναρχικό στέκι «Αντίπνοια» (στα Κάτω Πετράλωνα, Αθήνα) δέχθηκε οργανωμένη επίθεση από 15-20 παρακρατικούς της χρυσής αυγής ενώ μέσα γινόταν μάθημα αυτομόρφωσης Ισπανικών με τη συμμετοχή τεσσάρων ατόμων. Οι δύο από αυτούς μαχαιρώθηκαν, ο ένας αρκετά σοβαρά. Λίγες ώρες αργότερα προσήχθησαν σε κοντινή απόσταση δύο άτομα (ο Βασίλης Σιατούνης, υποψήφιος της χρυσής αυγής στις νομαρχιακές εκλογές, και ο Αθανάσιος Στράτος). Πάνω τους βρέθηκαν μαχαίρια και τσεκούρι. Ομολόγησαν ότι είναι μέλη της χρυσής αυγής και ότι συμμετείχαν στην επίθεση στο στέκι. Την ίδια χρονική περίοδο δέχονται επιθέσεις και άλλοι αντίστοιχοι χώροι στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα(πχ. είχαν πραγματοποιηθεί επιθέσεις στο Θερσίτη στο Ίλιον με εκρηκτικό μηχανισμό, εμπρησμοί στη Βίλα Αμαλίας στην Αχαρνών και στην κατάληψη Πραπόπουλου στο Χαλάνδρι κ.α.)

Τα ξημερώματα της 9ης Ιουνίου 2015, 2 μήνες περίπου από την έναρξη της δίκης των δολοφόνων της χρυσής αυγής και 7 χρόνια από την πρώτη επίθεση, παρακρατικοί φασίστες έβαλαν εμπρηστικό μηχανισμό στην είσοδο του στεκιού Αντίπνοια. Προκλήθηκαν  ασήμαντες υλικές ζημιές και η μικρής έκτασης φωτιά σβήστηκε άμεσα από γείτονες.

Η κίνηση αυτή δεν έρχεται σε μια τυχαία χρονική στιγμή, αλλά έχει ένα ακόμα ειδικό βάρος. Συνδέεται άμεσα με την κατάθεση πολιτικού λόγου, τις δράσεις και την παρέμβασή του στεκιού Αντίπνοια στο κοινωνικό πεδίο, με αφορμή τόσο τη δίκη Στράτου-Σιατούνη που έγινε το Σεπτέμβρη του ’14 και οδήγησε στην καταδίκη τους, όσο και αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα στον Κορυδαλλό για την υπόθεση της χρυσής αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, κομμάτι της οποίας είναι και η υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης στην Αντίπνοια το 2008. Ακόμη, το στέκι Αντίπνοια, εδώ και αρκετά χρόνια συμμετέχει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, πιδεικνύει έντονη παρουσία στη γειτονιά μέσα από τη διεξαγωγη μαθημάτων αυτομόρφωσης και πολλών άλλων πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Η παραπάνω επίθεση δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρακρατικών επιθέσεων που πραγματοποιούν οι φασίστες τον τελευταίο καιρό, επιθυμώντας να αυξήσουν το κλίμα έντασης από τη μεριά τους, σε μια περίοδο συνολικής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του συστήματος, όπου όλα φαντάζουν ρευστά.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξής:

Στις 19/05/15 τα ξημερώματα, το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «Πυλαρινός» στην Κόρινθο, δέχτηκε εμπρηστική επίθεση από παρακρατικούς. Στο στέκι εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν άτομα και προκλήθηκαν μόνο υλικές ζημίες.

Στις 11/06/15 τα ξημερώματα, ο χώρος της κατάληψης Apertus στο Αγρίνιο, δέχτηκε θρασύδειλη επίθεση από τα καθάρματα της χρυσής αυγής(εμφανίστηκαν μετά από χρόνια αδράνειας στην πόλη του Αγρινίου). Συγκεκριμένα, πέταξαν τρικάκια, έγραψαν σύνθημα στο εξωτερικό τοίχο της κατάληψης και έκαψαν την μαυροκόκκινη σημαία που βρίσκονταν στην αυλή του χώρου. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος χώρος δέχτηκε τέτοιου είδους θρασύδειλή επίθεση από τους παρακρατικούς νεοναζί. Παρόμοιου τύπου επίθεση δέχτηκε στις 21/04/13, καθώς και στις 11/07/12.

Το Σάββατο 13/06/15 και ενώ σύντροφοι κατευθύνονταν προς την μοτοπορεία (καλεσμένη για τη δολοφονία 4 εργαζομένων στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ), συνεπλάκησαν με φασίστες που βρισκόντουσαν στην περιοχή των Πατησίων στην Αθήνα. Ένα από τα φασιστοειδή, μόλις αντιλήφθηκε τους αντιφασίστες πυροβόλησε στον αέρα για να τους εκφοβίσει. Αμέσως εμφανίστηκαν ΜΑΤ που περικύκλωσαν και προσήγαγαν τους συντρόφους στο αστυνομικό τμήμα Αγίου Παντελεήμονα (στη συνέχεια 2 προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις), ενώ οι φασίστες έφυγαν ανενόχλητοι. Αξιοσημείωτο είναι, ότι ο χρυσαυγίτης που πυροβόλησε είναι αποσπασμένος υπάλληλος του υπουργείου Μεταφορών που εκτελεί χρέη φύλακα των γραφείων της Χρυσής Αυγής στην οδό Δεληγιάννη. O ίδιος τύπος είχε καταθέσει στο παρελθόν σαν μάρτυρας κατηγορίας σε υπόθεση επίθεσης κατά των συγκεκριμένων γραφείων της Χρυσής Αυγής. Στη συνέχεια και ενώ σύσσωμη η μοτοπορεία κατευθύνονταν προς τα ΕΛΠΕ, δέχθηκε συντεταγμένη επίθεση από φασίστες και μπάτσους, οι οποίοι βρισκόντουσαν στα γραφεία της χρυσής αυγής. Μέσα από τα ΜΑΤ οι φασίστες επιτέθηκαν στην μοτοπορεία με λοστούς και κράνη, ενώ η επίθεση ολοκληρώθηκε με τη ρίψη δακρυγόνων προς την πορεία, τον τραυματισμό συντρόφων και την ανατροπή κάποιων οχημάτων.

Οι παραπάνω επιθέσεις εντάσσονται σε ένα μακρύ κατάλογο δολοφονικών και τραμπούκικων επιθέσεων της Χ.Α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από μαχαιριές που δέχτηκε στην καρδιά, σε ενέδρα που έστησαν σε αυτόν και την παρέα του οι παρακρατικοί φονιάδες της χρυσής αυγής, ενώ το γεγονός παρακολουθούσαν μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ. Τότε, το κράτος σε μια προσπάθειά του να αναχαιτίσει την έκφραση της κοινωνικής οργής, να κατευνάσει τις αντιδράσεις, αλλά και να αποδείξει ότι αυτό είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική ομαλότητα, επέλεξε να φορέσει τον “αντιφασιστικό” του μανδύα, προφυλακίζοντας κάποια από τα μέλη της χρυσής αυγής. Επίσης, τον κατάλογο συμπληρώνουν η δολοφονίας του Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, ο βάναυσος ξυλοδαρμός των αιγύπτιων ψαράδων στο Πέραμα, οι δεκάδες θρασύδειλες επιθέσεις σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και στέκια, οι πολυάριθμες επιθέσεις με μαχαίρια σε αναρχικούς, αριστερούς και αντιφασίστες αγωνιστές, οι δράσεις των νεοναζιστών στο πλευρό των ΜΑΤ σε διαδηλώσεις, η ενέδρα σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη(οι νεοναζί προσπαθούν να φτιάξουν και ‘’σωματείο’’ στο Πέραμα για να σταθούν οργανωμένα στο πλάι των εργοδοτών και των μεγαλοεργολάβων) και οι απειλές που έχουν εκτοξεύσει οι νεοναζί για λογαριασμό των εφοπλιστών, όπως και για λογαριασμό της καναδικής πολυεθνικής Eldorado και του μεγαλοεργολάβου Μπόμπολα στα μεταλλεία της Χαλκιδικής.

Ειδικά η επίθεση των ταγμάτων εφόδου στην πορεία για τους τέσσερις νεκρούς στα ΕΛΠΕ, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι η αναβάθμιση της βίας από την πλευρά των παρακρατικών της Χ.Α. είναι μόνο ένα κομμάτι της αναβαθμισμένης κατασταλτικής βίας του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον των εκμεταλλευόμενων αλλά και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.  Άλλωστε, είναι ολοφάνερο ότι η εγκληματική αποτελεσματικότητα της χρυσής αυγής δεν οφείλεται ούτε στην κίβδηλη γενναιότητα των θρασύδειλων μπράβων της ούτε σε καμιά οργανωτική ανωτερότητα των ταγμάτων εφόδου της, και ακόμα λιγότερο στην ηθική δύναμη της εκλογής τους, αλλά στη βεβαιότητα του ακαταδίωκτου. Τη σιγουριά, δηλαδή, ότι δρουν στη σκιά ενός ολόκληρου κρατικού μηχανισμού που επιβραβεύει σιωπηρώς τις πράξεις τους, ότι έχουν την αμέριστη συμπαράσταση των δυνάμεων καταστολής με τις οποίες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Για ακόμη μια φορά η χρυσή αυγή, κρατικό ενεργούμενο και υποχείριο από τη στιγμή της ίδρυσης της και πολιτικό εγγόνι των χιτών και των ταγματασφαλιτών, αποδεικνύει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ντόπιου και υπερεθνικού, κάνοντας επίθεση σε μια πορεία καλεσμένη για 4 νεκρούς εργάτες στα κάτεργα του Λάτση. Άλλωστε, η χρυσή αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια παρακρατική οργάνωση φασιστικού προσανατολισμού αποτελούμενη κατά βάση από μπράβους, συνεργάτες της αστυνομίας, νοσταλγούς των οργανωμένων εγκλημάτων των ναζί, που επιδιώκει κυρίως να αναπτύξει τα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά ένστικτα μιας κοινωνίας σε κρίση, διαλύοντας τους όποιους συλλογικούς δεσμούς είχε, και προωθώντας τον σταδιακό εκφασισμό της.

Ενάμιση χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την δίωξη της χρυσής αυγής, μπορεί να έχει αλλάξει η πολιτική διαχείριση, η στρατηγική του κράτους, όμως, παραμένει η ίδια. Ούτως ή άλλως, και τα δύο μοντέλα κρατικής-καπιταλιστικής διαχείρισης έχουν ως σκοπό την διατήρηση (ή την επαναφορά) της θεσμικής και κοινωνικής «κανονικότητας», δηλαδή την εμπέδωση των σχέσεων εξουσίας και την παύση κάθε πιθανότητας κοινωνικής αναταραχής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις πρώτες κιόλας μέρες της εκλογής του, έχει αρχίσει την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, διαταξική συνεργασία .

Η νέα διαχείριση του συστήματος προσπαθεί να προβάλλει ένα πιο κοινωνικό προσωπείο, μόνο που η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Από τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση, την αναμενόμενη νέα συμφωνία με τους «θεσμούς» του ΕΚΤ-ΔΝΤ (δηλαδή η υπογραφή τρίτου μνημονίου, προφανώς στην ίδια κατεύθυνση με τα προηγούμενα), τον «έντιμο συμβιβασμό», τον νέο γύρο αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να καταβληθεί η τελευταία δόση του τρέχοντος μνημονίου, τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης (η νέα πολιτική διαχείριση συνεχίζει να διαπνέεται από το πνεύμα της θεώρησης του μεταναστευτικού ως προβλήματος) και της αστυνομίας, τις εκκενώσεις και την καταστολή καταλήψεων (κατάληψη ντουγρού, acta et verba, ΕΚΧ «Σχολείο»),τις εισβολές σε σπίτια αγωνιστών, τον αστυνομικό αποκλεισμό και την εκκένωση της κατειλημμένης πρυτανείας, τις εξοντωτικές ποινές σε όσους συνελήφθησαν σε αυτή, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, συνέχιση των προγραμμάτων διαιώνισης της ανεργίας και ενίσχυσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας voucher, συνέχιση του ΕΝΦΙΑ) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους(συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ και των έμμισθων μπράβων της Eldoraldo Gold στους κατοίκους των Σκουριών που πραγματοποιούσαν πορεία), τις αντιδραστικές παρεμβάσεις στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3, τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, αλλά και το θάνατο των τεσσάρων εργατών στα ΕΛΠΕ είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο φασισμός δεν παύει να αποτελεί αναφαίρετο συστατικό του κράτους και του κεφαλαίου, έτοιμο να ανασυρθεί όποτε το Καθεστώς δεν μπορεί να καθυποτάξει τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις. Ο φασισμός αντιπροσωπεύει ένα βαθύ και μοιραίο τραύμα στην ίδια τη ρίζα της ζωής και για αυτό είναι επιτακτικό στις μέρες μας να κατανοήσουμε την πραγματική φύση του, την ιστορική του συνέχεια, τις πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές του σημαίες. Είναι επιτακτικό να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο σχέδιο αφανισμού του φασισμού από την κοινωνία. Ο κόσμος του αγώνα πρέπει να είναι ανυποχώρητος απέναντι στους εχθρούς της ελευθερίας, αγωνιζόμενοι με πυξίδα τη ζωή, ενάντια στο θάνατο.

Άλλωστε, είναι δεδομένο πως το φασισμό δεν θα τον αντιμετωπίσει το κράτος, γιατί αποτελεί οργανικό του κομμάτι. Απέναντι στη δήθεν αντιμετώπιση του φασισμού μέσω της δικαστικής δίωξης των παρακρατικών νεοναζί της χρυσής αυγής («Ξέρουμε ότι καμιά κυβέρνηση δεν πολεμάει τον φασισμό, για να τον καταστρέψει»), καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους να επαγρυπνούν, έχοντας τη βαθιά πεποίθηση πως το μοναδικό προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης με τους φασίστες (όπως και επίλυσης όλων των κοινωνικών και ταξικών προβλημάτων) είναι οι δρόμοι του αγώνα και της αντίστασης. Η συντριβή του φασισμού θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών, χειραφετημένων και ριζοσπαστικών αγώνων.  Τον φασισμό θα τον συντρίψουμε στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες, και στα οδοφράγματα.

Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνο η οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας  μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, όλου του κόσμου. Στον κόσμο αυτό θα φτάσουμε με τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και εφαρμόζοντας την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει να λάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί, όχι μόνο ως εργάτες αλλά και ως κοινότητα ανθρώπων που δεν μετράμε τις αξίες μας με το χρήμα και τον ανταγωνισμό. Μην εναποθέτοντας τη ζωή μας σε κανέναν κρατικό-καπιταλιστικό διαχειριστή -όσο προοδευτικό προσωπείο μπορεί να παρουσιάζει αυτός- να δράσουμε από κοινού και συλλογικά για τα κοινά μας προβλήματα μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων, φοιτητικά σχήματα, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.

«Απέναντι στην καθολική χρεοκοπία των ιδεών, των κομμάτων και των συστημάτων, παραμένει όρθιο μόνο το επαναστατικό προλεταριάτο, με το πρόγραμμα της αλληλεγγύης και της αναδιοργάνωσης της βάσης της εργασίας και της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας»
Τοπική επιτροπή επαναστατικής προετοιμασίας στη Βαρκελώνη(CLPR) 

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

https://saktapatra.wordpress.com/ | saktapatra@gmail.com

Τρίτη-Πέμπτη 19.00 με 23.00 και Σάββατο 11.00 με 14.00 στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87 (λίγο κάτω από τις σκάλες)

Πάτρα πορεία ενάντια στο κράτος και την αριστερή διαχείριση

Standard

-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

-ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

-ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΙΖΕΤΑΙ- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ

-ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

-ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΤΡΙΤΗ 16/6 7 Μ.Μ. ΠΛ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 18/6 7 Μ.Μ. ΠΛ. ΟΛΓΑΣ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

Πορεία υπεράσπισης των πολιτικών διαδικασιών και των αγώνων μας

Standard

trab

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ, ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ (ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ, ΜΠΡΑΒΟΙ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ)

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΤΟΥ

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΙΟΥΝΗ – 12μ. – πλ. ΟΛΓΑΣ

αυτοδιαχειριζόμενος χώρος «επί τα πρόσω» | συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση |
αναρχική ομάδα dinamitera | αναρχική ομάδα «δυσήνιος ίππος»

Αντιφασιστική εκδήλωση-Προβολή-Πάρτυ

Standard

sakta 2-5-2015 (flatten)

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Ο ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΜΑΗ – 20:00 – ΕΣΠΕΡΟΣ (ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ)

ΠΡΟΒΟΛΗ: ΑΔΩΞΟΙ ΜΠΑΣΤΑΡΔΗ

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΠΑΡΤΥ «oldschool against fascism»