Tag Archives: αλληλεγγύη

Αλληλεγγύη στην κατειλημμένη πρυτανεία και σε όλους τους διωκόμενους αγωνιστές

Standard

ekpa-prytaneia

Από τις 2 Μαρτίου ξεκίνησε κυλιόμενη απεργία πείνας από δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους με κύριο σκοπό την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, την κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων 187 και 187Α, την οριοθέτηση της χρήση του DNA ως ενοχοποιητικού στοιχείου, την κατάργηση του νόμου περί απόκρυψης χαρακτηριστικών ή  “κουκουλονόμου”, και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού. Αυτή η απεργία πείνας αποτελεί έναν αγώνα από τους σημαντικότερους που έχουν πραγματοποιηθεί μέσα από τις φυλακές, μιας και βάζει στο στόχαστρό της το σύνολο των παραγόντων που διαμορφώνουν το καθεστώς εξαίρεσης. Είναι ένας αγώνας που πέρα από τους ίδιους τους φυλακισμένους, αφορά πολύ περισσότερο τα κοινωνικά και ταξικά κομμάτια που βρίσκονται στους δρόμους του αγώνα, που βιώνουν καθημερινά την βάρβαρη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, και που σε κάθε τους κίνηση έρχονται αντιμέτωπα με το θωρακισμένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Άλλωστε, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο διώκονται και οι κάτοικοι των Σκουριών οι οποίοι αντιστέκονται σθεναρά στην καταστροφή  του τόπου τους, ενώ αρνούνται να παραδώσουν  τις ζωές τους στα χέρια των πολυεθνικών.

Επίσης, βαρύνουσα σημασία έχει  και η περίοδος που πραγματοποιείται η απεργία πείνας, καθώς ο αγώνας αυτός έρχεται να αποκαλύψει βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης. Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της επίθεσης σε όλα τα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων(ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους, αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών  υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο. Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο), την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να μας διδάξουν  ότι ο μόνος δρόμος για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας και δικαιοσύνης είναι η κοινωνική επανάσταση.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του αγώνα, τον τελευταίο μήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων (αναγνωρίζοντάς τον ως ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση), έχουν γίνει μια σειρά από κινήσεις όπως συγκεντρώσεις, πορείες, καταλήψεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε δημαρχεία, σε δημόσια κτήρια, καθώς και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.  Στις 30 Μαρτίου, 28η ημέρα απεργίας πείνας,  πραγματοποιήθηκε κατάληψη της πρυτανείας του ΕΚΠΑ με στόχο να αποτελέσει ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα οργάνωσης και συσπείρωσης όσων στέκονται στο πλάι των κρατουμένων απεργών πείνας. Αξιοσημείωτη είναι  η στάση  του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών (εργαζόμενοι στην πρυτανεία)οι οποίοι με ανακοίνωση τους στέκονται στο πλευρό την απεργών πείνας ενώ αναφέρουν χαρακτηριστικά «Επισημαίνουμε ότι την «κανονικότητα» τη διαταράσσουν τα προβλήματα και όχι εκείνοι που τα αναδεικνύουν.»

Τις τελευταίες μέρες, ενώ η απεργία πείνας έχει φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή,  παρατηρούμε μια συντονισμένη επίθεση από την πλευρά του κράτους και των φερέφωνών του  απέναντι στην κατειλημμένη πρυτανεία, η οποία αποτελεί πλέον το μόνο κέντρο αγώνα στην Αθήνα.  Βλέπουμε λοιπόν τον αστυνομικό αποκλεισμό της πρυτανείας από άνδρες των ΜΑΤ, της Ασφάλειας, των ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, οι οποίοι έχουν προχωρήσει μάλιστα σε δεκάδες συλλήψεις και προσαγωγές (γεγονός που σήμανε την έμμεση απαγόρευση της μοτοπορείας που είχε καλεστεί την Τρίτη 14 Απρίλη).  Εν μέσω  αυτής της κατάστασης, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ και οι  πρυτανικές αρχές με ανακοινώσεις τους απειλούν και ζητούν την άμεση επέμβαση της αστυνομίας για τη λήξη της κατάληψης. Ακόμη, έγινε επίθεση από άγνωστο στην περιφρούρηση της κατάληψης, ο οποίος φεύγοντας απειλούσε ότι θα επιστρέψει οπλισμένος και στη συνέχεια μπήκε σε περιπολικό που βρισκόταν απέναντι.  Παράλληλα με αυτό το κατασταλτικό όργιο, έχουμε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια απονοηματοδότησης και διαστρέβλωσης του αγώνα από τα Μ.Μ.Ε , τα οποία λασπολογούν για χρήση ναρκωτικών, για καταστροφές και για ύπαρξη νεκρών εντός της κατάληψης. Βλέπουμε συντεταγμένο ολόκληρο το μιντιακό σύστημα των διαπλεκόμενων ,  να προσπαθεί με κάθε μέσο να συκοφαντήσει τον αγώνα που διεξάγεται. Μέσω  της  αποπολιτικοποίησης του, της απόκρυψης  της κοινωνικής του σημασίας, αλλά και της εγκληματοποίησης των ίδιων αγωνιστών  τα Μ.Μ.Ε σπέρνουν τον πανικό στην κοινωνία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο της καταστολής στην κυβέρνηση.

Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε την επίθεση σε βάρος των αλληλέγγυων, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να βάλει τροχοπέδη στα σχέδιά τους.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική & Ταξική Αντεπίθεση

Αρνούμαστε την ομηρία που μας έχει επιβληθεί με τον κουκουλονόμο – Αλληλεγγύη στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων

Standard

Αρνούμαστε την ομηρία που μας έχει επιβληθεί με τον κουκουλονόμο – Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων

Ως αναρχικοί και αναρχικές που διωκόμαστε με τον «κουκουλονόμο» για τη συμμετοχή μας σε γεγονότα κοινωνικής αντίστασης, όπως η πανεργατική απεργιακή διαδήλωση της 23ης Φλεβάρη 2011, η αντιφασιστική μοτοπορεία τον Σεπτέμβρη του 2012 και η ανακατάληψη της Villa Amalias στις 9 Γενάρη 2013, αρνούμαστε τη συνέχιση της ιδιότυπης ομηρίας που αντιμετωπίζουμε τόσο εμείς όσο και εκατοντάδες άλλοι που συνελήφθησαν μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες των τελευταίων ετών. Δηλώνουμε πως στο εξής δεν πρόκειται να παρουσιαζόμαστε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μας, όπως μας υποχρεώνουν να κάνουμε μία φορά το μήνα και για όσο καιρό παραμένουμε υπόδικοι οι περιοριστικοί όροι που μας έχουν τεθεί από τους ανακριτές αντί της προφυλάκισης, εξαιτίας της παραπομπής μας για κακούργημα με βάση τον νόμο «για την τέλεση πράξεων με καλυμμένα χαρακτηριστικά».

Με αυτή την κίνηση ανυπακοής θέλουμε να συμβάλουμε στην εξάπλωση του αγώνα από τα κάτω για το γκρέμισμα του τερατώδους κατασταλτικού οικοδομήματος πίσω από το οποίο οχυρώνονται τα αντικοινωνικά συμφέροντα του κράτους και των αφεντικών. Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με όσους και όσες παλεύουν ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, με όραμα την κοινωνική απελευθέρωση, μέσα από συλλογικούς και αυτοοργανωμένους κοινωνικούς αγώνες, χωρίς αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο που υπόσχεται η εναλλακτική διαχείριση της πολιτικής εξουσίας, η οποία έρχεται να αποκαταστήσει την καταρρακωμένη κοινωνική νομιμοποίηση των θεσμών του καθεστώτος.

Θέλουμε να ενώσουμε τη φωνή μας με τους πολιτικούς κρατούμενους που έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 2 Μαρτίου, διεκδικώντας την κατάργηση των τρομονόμων (187 & 187Α), του κουκουλονόμου, των φυλακών τύπου Γ, καθώς επίσης την οριοθέτηση της χρήσης του DNAκαι τέλος την απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού.

Η ειδική κατασταλτική νομοθεσία (τρομονόμοι, κουκουλονόμος, φυλακές τύπου Γ) αποτελεί μέρος του Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης, ιδιαίτερα μέσα στο περιβάλλον της γενικευμένης κρίσης του συστήματος, προκειμένου να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι αγωνίζονται, να τρομοκρατηθεί και να υποταχθεί μια κοινωνία που έχει βυθιστεί σε συνθήκες βίαιης φτωχοποίησης και αποκλεισμού. Πρόκειται για ένα καθεστώς εξαίρεσης που εφαρμόζεται σε βάρος πολιτικών και κοινωνικών αγωνιστών που το κράτος και τα αφεντικά ορίζουν ως «εσωτερικό εχθρό»: από τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές ως τους κατοίκους της Χαλκιδικής που διώκονται με τον τρομονόμο και από τους πολιτικούς κρατούμενους ως τους απεργούς και τους διαδηλωτές.

Ειδικά ο «κουκουλονόμος» (νόμος 3772/09) ψηφίστηκε λίγους μήνες μετά την εξέγερση που πυροδότησε τον Δεκέμβρη του 2008 η δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου. Αποτελεί σε νομικό επίπεδο μία από τις εκφράσεις της αντιεξεγερτικής στρατηγικής που χάραξε το κράτος προκειμένου να καταπνίξει την ολοένα διογκούμενη, μέσα στα επόμενα χρόνια της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης, κοινωνική και ταξική οργή. Έως σήμερα, ενδεικτικά, έχει χρησιμοποιηθεί σε βάρος συλληφθέντων σε αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές διαδηλώσεις, όπως η πορεία διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ  από αστυνομικούς μετά τον ξυλοδαρμό του στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Νίκαιας το 2009 και η αντιφασιστική μοτοπορεία του 2012, σε βάρος διαδηλωτών που συμμετείχαν σε πορείες για την 6η Δεκέμβρη και την εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε αγωνιζόμενους κατοίκους της Κερατέας, και σε βάρος πλήθος αγωνιστών από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία, πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια κοινωνικών συγκρούσεων και απεργιακών διαδηλώσεων ενάντια στα συνεχή μέτρα οικονομικής λεηλασίας των τελευταίων ετών.

Με βάση τις διατάξεις του συγκεκριμένου νόμου, ποινικοποιείται κακουργηματικά η κάλυψη των προσώπων διαδηλωτών που διώκονται για ενέργειες κοινωνικής αντιβίας πλημμεληματικού χαρακτήρα. Ένα από τα συνηθέστερα παραδείγματα είναι η μετατροπή σε κακούργημα της κατηγορίας για «διατάραξη κοινής ειρήνης», η  οποία μπορεί ουσιαστικά να αποδοθεί σε οποιονδήποτε διαδηλωτή βρεθεί στα χέρια της αστυνομίας. Ας σημειωθεί ότι στην κάλυψη των χαρακτηριστικών εμπίπτουν μαντήλια, κασκόλ, αντιασφυξιογόνες ή απλές χειρουργικές μάσκες, δηλαδή και τα στοιχειώδη μέσα αυτοπροστασίας από τα δακρυγόνα, ενώ για να ασκηθεί η δίωξη αρκεί η κατάθεση των αστυνομικών που έχουν πραγματοποιήσει τη σύλληψη. Ακολουθεί η παραπομπή σε ανακριτή και εισαγγελέα οι οποίοι αποφασίζουν αν ο κατηγορούμενος θα προφυλακιστεί  ή, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα, επιβάλλονται περιοριστικοί όροι, κυρίως τεράστιες χρηματικές εγγυήσεις, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και τακτική εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα, δηλαδή ένα καθεστώς οικονομικής, δικαστικής και πολιτικής ομηρίας που διαρκεί για όσα χρόνια εκκρεμεί η εκδίκαση, ενώ, εφόσον υπάρξει καταδίκη, επιφυλάσσονται πολυετείς ποινές φυλάκισης.

Όσον αφορά την ιστορική διάσταση του θέματος -αλλά και την ιδεολογική προπαγάνδα περί κουκουλοφόρων που κατά καιρούς αναπαράγει και η καθεστωτική Αριστερά- οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο κουκουλονόμος δεν συνιστά πρωτοτυπία του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Ανάλογη πρόβλεψη υπήρξε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στον νόμο  «περί συστάσεως εκτάκτων Στρατοδικείων Ασφαλείας» που ψηφίστηκε το 1943 επί Ι. Ράλλη από την κυβέρνηση των συνεργατών των ναζί. Συγκεκριμένα, όριζε ότι «ιδιαιτέρα επιβαρυντική περίπτωσις θεωρείται αν οι ένοχοι», μεταξύ άλλων, «έφερον προσωπίδας», στις περιπτώσεις που «πολλοί ηνωμένοι επιδιώκοντες αναρχικούς ή κομμουνιστικούς σκοπούς ή την επιβολήν αναρχικών ή κομμουνιστικών συστημάτων, εισβάλουσι παρανόμως εις δημόσια κτίρια ή εις ξένας οικίας, κατοικίας ή άλλα ακίνητα διαρπάζοντες, πυρπολούντες ή άλλως καταστρέφοντες ξένην κινητήν ή ακίνητον περιουσίαν […] ή επιτιθέμενοι ή ανθιστάμενοι κατά των φρουρούν των δημοσίων οργάνων ή υπηρετών».

Σήμερα ο αγώνας ενάντια στο ειδικό κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αγώνα για την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης, για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση, για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Και σε αυτό τον αγώνα θα δίνουμε πάντα το παρών, με όλες μας τις δυνάμεις!

29 Μαρτίου 2015

Παναγιώτης Βαρθάλης

Γιώργος Δαφνής

Λήδα Σοφιανού

Κατερίνα Σοφιανού

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

Standard

unnamed

ΑΛΛΗΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ 

ενάντια σε : τρομονόμο, φυλακές τύπου γ’, κουκουλονόμο, λήψη DNA

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟΥ

αναρχική ομάδα dinamitera

Προβολή ντoκιμαντέρ: “Ο άνεμος γυρίζει, τα σημάδια προμηνύουν θύελλα”

Standard

prv_anemos_νετ

Με αφορμή την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων που διεξάγεται για την απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού και ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης, τους τρομονόμους, τον κουκουλονόμο και τη χρήση του DNA ως αποδεικτικού στοιχείου.

Ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την παγκόσμια αντιτρομοκρατική εκστρατεία μετά και την 11η Σεπτέμβρη 2001, την υπόθεση συλλήψεων ατόμων ως μέλη της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη, τις γενικότερες κινήσεις ελέγχου και καταστολής από το ελληνικό κράτος, τα βασανιστήρια που υπέστη ο Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό, τις συνθήκες κράτησης των κατηγορουμένων στα λευκά κελιά του Κορυδαλλού, την ψήφιση του τρομονόμου, τις κινήσεις αλληλεγγύης στους τότε συλληφθέντες, τη διαχείριση της υπόθεσης από τα ΜΜΕ και μια μερίδα της οικονομικής εξουσίας.

Σάββατο 28/3 στις 20.00 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω” (Πατρέως 87 στις σκάλες)

*θα προηγηθεί εισήγηση
σχετικά με τα γεγονότα εκείνων των χρόνων

Αφίσα αλληλεγγύης στον αναρχικό αγωνιστή Θ. Σίψα

Standard

sipsascrd

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Το κράτος εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική επίθεση στοχοποιώντας αγωνιστές και ειδικότερα τους αναρχικούς, οξύνοντας έτσι την αντιεξεγερτική εκστρατεία που είχε ήδη ξεκινήσει από το Δεκέμβρη του 2008 και αποσκοπεί στην εγκληματοποίση, την πολιτική απομόνωση και την ιδεολογική κατασυκοφάντηση του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος στο σύνολό του.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ

Σήμερα, που η επίθεση του κράτους και των αφεντικών σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας είναι σε πλήρη εξέλιξη και στοχεύει στο χτύπημα των κοινωνικων και ταξικών αντιστάσεων ώστε να εδραιωθεί ευκολότερα το νέο καθεστώς εξαθλίωσης και ολοκληρωτισμού, ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές θα σταθούμε αλληλέγγυοι στο σύντροφο Θ. Σίψα αναγνωρίζοντας στη δίωξη του την προσπάθεια εγκληματοποίησης των αναρχικών και των αγωνιζόμενων ανθρώπων και την απόπειρα ποινικοποίησης της συμμετοχής σε μια μαχητική διαδήλωση. Απέναντι στην εγκληματική και αντικοινωνική βία του κράτους, του κεφαλαίου και των μηχανισμών τους, η κοινωνική και ταξική αντιβία είναι δίκαιη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ Θ. ΣΙΨΑ
που διώκεται χωρίς κανένα στοιχείο για την υπόθεση της τράπεζας marfin.
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙA

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Με αφορμή τον πρόσφατο βασανισμό της αγωνίστριας Στέλλας Αντωνίου

Standard

egczdxlhmti_o_rosario-dinamitera-miguel-hernndez-vicente-monera1.jpgΤην Πέμπτη 23/10/2014 συλλαμβάνεται στη Δημητσάνα η συντρόφισσα Στέλλα Αντωνίου, με το πρόσχημα της παραβίασης των περιοριστικών όρων που της είχαν επιβληθεί μετά την αποφυλάκισή της τον Ιούνιο 2012. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανένας όρος που να περιορίζει την ελεύθερη μετακίνησή της στην ελληνική επικράτεια. Όπως φάνηκε στη συνέχεια, το ζήτημα ήταν άλλο: η βίαιη απόσπαση γενετικού υλικό (DNA).

Κλιμάκιο της αντιτρομοκρατικής τη βασάνισε στο ΑΤ Δημητσάνας χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του πνιγμού (κλείνοντάς της τη μύτη ώστε να ανοίξει το στόμα και με μπατονέτα να της αποσπάσουν φαρυγγικό επίχρισμα), βίαιο τράβηγμα μαλλιών, χτυπήματα κτλ. Να σημειώσουμε ότι η Σ. Αντωνίου έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας, κάτι για το οποίο είχε εξαρχής ενημερώσει στο Α.Τ., και ότι οι κακώσεις που υπέστη από την κακοποίηση των μπάτσων (αιμορραγία στον αμφιβληστροειδή του δεξιού ματιού, κάκωση κάτω γνάθου, σπονδυλικής στήλης και ωμοπλάτης) ήταν άκρως επικίνδυνες. Η Σ. Αντωνίου αφέθηκε ελεύθερη, αφού πήρε αναβολή για τις 6 Νοέμβρη.

Δύο μόλις μέρες πριν, την Τρίτη 21/10/2014, συνελήφθη ο σύντροφος Πολύκαρπος Γεωργιάδης ενώ επρόκειτο να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Πρόφαση για τη σύλληψή του ήταν και πάλι η υποτιθέμενη παραβίαση των περιοριστικών όρων που του είχαν επιβληθεί μετά την αποφυλάκισή του. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι αναγραφόμενοι περιοριστικοί όροι στο έγγραφο που ο σύντροφος είχε στα χέρια του ανέφεραν μόνο την παρουσία του στο Α.Τ. κάθε πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα και όχι την έξοδό του από τη χώρα.

Με την ίδια κατηγορία υποτιθέμενης παραβίασης περιοριστικών όρων είχε συλληφθεί και ο Κώστας Σακκάς τον περασμένο Ιανουάριο, δίωξη που αποδείχτηκε φιάσκο για την αντιτρομοκρατική, αφού αθωώθηκε πρωτόδικα, αλλά και στο εφετείο.

Ξέρουμε καλά ότι εξουσία και αστική δικαιοσύνη πάνε χέρι χέρι. Είναι φανερό ότι το κράτος επιφυλάσσει άλλη μεταχείριση για τους αγωνιστές. Υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στη δήθεν ανεξάρτητη «δικαιοσύνη». Ακόμα και όταν υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις αποφυλάκισης ή αθώωσης, εντελώς αυθαίρετα μπορούν να αναιρεθούν ξανά και ξανά όταν αφορούν άτομα που εκφράζουν δημόσια την πολιτική τους ταυτότητα και αντιμάχονται το κράτος και τους θεσμούς του.

Ανάλογα με την πολιτική συγκυρία και τις κοινωνικές συνθήκες, το κράτος προσαρμόζει τους μηχανισμούς του, ώστε να διασφαλίσει την εξουσία και τα συμφέροντά του. Δεν ξεχνάμε τη σύλληψη του αναρχικού Θ.Σίψα για την υπόθεση της marfin χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία, την καταδίκη σε 25 χρόνια κάθειρξη του αναρχικού Τ.Θεοφίλου με ενοχοποιητικό στοιχείο ένα ανώνυμο τηλεφώνημα και το dna του σε κινητό αντικείμενο (ένα καπέλο). Η λίστα δεν τελειώνει ποτέ. Στόχος αυτής της κατασταλτικής μεθόδευσης είναι η συνεχής στοχοποίησή των αγωνιστών, με τρόπο εκδικητικό αλλά και παραδειγματικό, για να φοβήσουν όσους και όσες ακολουθούν το δρόμο του αγώνα.

Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που η εκμετάλλευση των από τα κάτω εντείνεται μέρα με τη μέρα μέσα από οικονομικά μέτρα που οδηγούν στην εξαθλίωση, διαρρέουν οι απειλές φυλάκισης των μικρο-οφειλετών, νομιμοποιούνται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και θεσπίζεται η κατασκευή φυλακών τύπου Γ (πλήρους απομόνωσης), με στόχο την επιβολή του φόβου και την υποταγή. Η μέγγενη σφίγγει από όλες τις πλευρές -με οικονομικά μέτρα αφαίμαξης και κοινωνικού αποκλεισμού- μετατρέποντας την κοινωνία στην οποία ζούμε σε μια «κοινωνία-φυλακή». Όλη μας η ζωή είναι ρυθμισμένη και αυστηρά οριοθετημένη. Ο λόγος και οι πράξεις μας βρίσκονται υπό συνεχή επιτήρηση.

Δεν αναγνωρίζουμε καμία κρατική μαριονέτα, κανέναν θεσμό έξω και πάνω από την κοινωνία να δικάζει και να καταδικάζει αφ’ υψηλού πολίτες-υπηκόους, απονέμοντας μια «δικαιοσύνη» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των αναγκών του κράτους και του κεφαλαίου.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες σε όσους αγωνίζονται για την ισότητα, για την ελευθερία, για την αναρχία. Στέλνουμε τους αγωνιστικούς και συντροφικούς χαιρετισμούς μας στους συντρόφους που διώκονται, και δηλώνουμε ότι θα είμαστε πάντα δίπλα στους αγωνιστές και τους εξεγερμένους, στους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους που υψώνουν αντιστάσεις απέναντι στην επέλαση της καπιταλιστικής λαίλαπας, απέναντι στο κράτος και το κεφάλαιο.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΩΝ

5/11/2014

αναρχική ομάδα Dinamitera

Δράσεις αλληλεγγύης για τον ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο

Standard

Δράσεις αλληλεγγύης στον ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο

 

Δράσεις αλληλεγγύης για τον ολικό αρνητή στράτευσης Χάρη Ρίτσιο.

Εδώ βρίσκεται η δήλωση της άρνησης στράτευσης του Χάρη Ρίτσιου για την ανυποταξία του 2004.

Συνέχεια ανάγνωσης 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ ΤΗΣ VILLA AMALIAS ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Standard

villa_poster-1024x721

Το πρωί της Πέμπτης 20 Δεκέμβρη 2012 πραγματοποιήθηκε ευρείας έκτασης αστυνομική επιχείρηση στην κατάληψη Villa Amalias στην Αθήνα. Οι μπάτσοι, με πρόσχημα καταγγελίες “για διακίνηση ναρκωτικών” εισέβαλαν στο κατειλημμένο για 23 χρόνια κτίριο και συνέλαβαν 8 συντρόφους και συντρόφισσες που βρίσκονταν μέσα. Άμεσα, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από την κατάληψη σε ένδειξη αλληλεγγύης στους καταληψίες και ενάντια στην απόπειρα τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων ανθρώπων, ένα ακόμα επεισόδιο της οποίας διαδραματίστηκε εκείνη η τη μέρα. Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε και στο Δημαρχείο της Αθήνας, καθώς το κτίριο βρίσκεται στην ιδιοκτησία του Δήμου Αθηναίων, κατά τη διάρκεια της οποίας προσήχθησαν άλλοι 7 σύντροφοι και συντρόφισσες.

Είχε προηγηθεί το Σεπτέμβρη του 2012 η εκκένωση της κατάληψης Δέλτα στη Θεσσαλονίκη, ενώ ακολούθησαν οι συλλήψεις 92 αγωνιστών και αγωνιστριών που ανακατέλαβαν τη Villa Amalias το πρωί της 9ης Γενάρη 2013, η εκκένωση της κατάληψης Σκαραμαγκά στην Αθήνα την ίδια μέρα, η αποτυχημένη για το κράτος εισβολή στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, το σφράγισμα των 3 κατειλημμένων χώρων στην Πάτρα (Παράρτημα, Μαραγκοπούλειο, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι ΤΕΙ-Κατάληψη Ν. Γύζη 33) τον Αύγουστο του 2013, της κατάληψης Αντιβίωση στα Γιάννενα και Βαλβείου στο Μεσολόγγι λίγο καιρό αργότερα.

Σε μια περίοδο παρατεταμένης κρίσης του συστήματος σε όλα τα επίπεδα, το κράτος πραγματοποιεί μια διαρκή και ολοένα εντεινόμενη επίθεση εναντίον των ταξικών και κοινωνικών του εχθρών προσδοκώντας να δοθεί παράταση στο ήδη χρεοκοπημένο σύστημα πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που έχει εδώ και καιρό βρει τα αδιέξοδα του. Σε αυτή τη συγκυρία, οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής καθώς ως ορατές εστίες αντίστασης στα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου αποτελούσαν και συνεχίζουν να αποτελούν απειλή για το καθεστώς, κυρίως γιατί προωθούν τον αυτοοργανωμένο και “από τα κάτω” αγώνα, την αποδεσμευμένη από το εμπόρευμα και τη διαμεσολάβηση δημιουργία και έκφραση, τη συλλογική και οριζόντια διαχείριση της ζωής, επειδή με λίγα λόγια μπροστά στην εξαθλίωση και το θάνατο που υπόσχεται ο κόσμος του σήμερα, επιμένουν να κρατάνε ζωντανό το όραμα για την κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης του αύριο.

Η Villa Amalias, υπήρξε για 23 ολόκληρα χρόνια ένα άκρως αιχμηρό αγκάθι στην καρδιά της αθηναϊκής μητρόπολης και αποτέλεσε γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές στόχο για τις κρατικές και παρακρατικές συμμορίες, καταφέρνοντας επίμονα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί μέσα στο βούρκο του ρατσισμού, της εξαθλίωσης, του εκφασισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μέσα στο τεράστιο ψηφιδωτό των κινημάτων της αυτοοργάνωσης και της κοινωνικής/ταξικής αντίστασης, του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης, της αντιεμπορευματικής και αυτοοργανωμένης πολιτιστικής έκφρασης κατέχει εξέχουσα θέση και θα συνεχίσει να αποτελεί παράδειγμα και σημείο αναφοράς για τους αγωνιζόμενους ανθρώπους για πολλές ακόμα δεκαετίες, ενώ το φάντασμα της δεν θα πάψει ποτέ να στοιχειώνει τον ύπνο των εχθρών της.

Ως αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω” εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους καταληψίες συντρόφους και συντρόφισσες της Villa Amalias που δικάζονται στις 13 Ιούνη στην Αθήνα, όπως και σε κάθε άλλο κατειλημμένο και αυτοδιαχειριζόμενο χώρο που υφίσταται την καταστολή του κράτους και των μηχανισμών του, αναγνωρίζοντας πως οποιαδήποτε επίθεση πραγματοποιείται σε έναν από εμάς αποτελεί επίθεση εναντίον όλων μας και σαν τέτοια πρέπει να λάβει άμεσα την απάντηση που της αξίζει.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 10 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω”
Πατρέως 87 στις σκάλες | epitaprosw.espivblogs.ne

Αλληλεγγύη στον αναρχικό κομμουνιστή Τ. Θεοφίλου

Standard

Κείμενο του Τάσου Θεοφίλου για την καταδικαστική απόφαση για τα γεγονότα της Πάρου, την αθωωσή του για την ΣΠΦ και την αντιέφεση που του ασκήθηκε από τον εισαγγελέα Δράκο.

Λίγες μέρες μετά την  καταδικαστική απόφαση σε βάρος μου από το  Γ’τριμελές εφετείο κακουργημάτων και την 25ετή ποινή κάθειρξης που μου επιβλήθηκε για γεγονότα που μόνο από την τηλεόραση γνωρίζω, θεωρώ ότι προκύπτουν κάποια υπαρξιακής φύσης ερωτήματα και βγαίνουν κάποια πολιτικής φύσης συμπεράσματα.

Ξεκινώντας από τα ερωτήματα λοιπόν, προκύπτει η απορία για το πως γίνεται ένας άνθρωπος, όπως ο πρόεδρος της έδρας, που θα ήταν ριψοκίνδυνο να του αναθέσει κανείς ακόμα και την διοίκηση επαρχιακού καφενείου, να έχει μια τέτοια εξουσία στα χεριά του. Πως γίνεται ο ίδιος αυτός άνθρωπος με την ίδια νοσηρή αφέλεια που δίκασε την υπόθεση μου να έχει δικάσει και καταδικάσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ανθρώπους κι αυτό να μην αποτελεί σκάνδαλο. Πως γίνεται αυτός ο εμφανώς μη ευφυής άνθρωπος να κρατά στα χέρια του χιλιάδες ζωές. Πως γίνεται το κράτος να στελεχώνεται από τόσο ανεπαρκείς ανθρώπους και να μην μπορούμε ακόμα να οργανώσουμε την εναντίον του επανάσταση. Πως γίνεται η εισαγγελέας της έδρας να μη θεωρεί τουλάχιστο άκομψο να ρίχνει μερικούς υπνάκους στην διάρκεια της διαδικασίας  και μην νιώθει καν την ανάγκη να ρίξει μια ματιά στα πρακτικά πριν την αγόρευσή της. Όσοι παρακολούθησαν την δίκη μπόρεσαν να συμπεράνουν ότι η αγόρευση της αφορούσε μάλλον άλλη υπόθεση. Πως γίνεται αυτοί που δε θεωρούν την ποινική δικαιοσύνη  ντροπή της ανθρωπότητας, αλλά «λειτούργημα», να την κουρελιάζουν μετατρέποντας την σε βρακολάστιχο. Πως γίνεται ένας πρόεδρος και μια εισαγγελέας να μην ντρέπονται να ξεστομίζουν δημόσια ότι οι υπερασπιστικοί ισχυρισμοί του κατηγορούμενου δεν μπορούν να γίνουν δεχτοί γιατί δεν τους εξέθεσε στους ειδικούς εφέτες ανακριτές, απαξιώνοντας με τον πιο ευθυνόφοβο τρόπο το βασικότερο υποτίθεται στάδιο της διαδικασίας που είναι η δίκη.

Όμως, έχουν σημασία κάποια πολιτικά συμπεράσματα. Όπως το ότι το δικαστήριο αναγνώρισε εμμέσως με την απόφαση του την πολιτική διάσταση της δίωξης, καθώς αν δεν την αναγνώριζε θα έπρεπε να με αθωώσει, δεδομένου ότι το κατηγορητήριο είχε καταρρεύσει από τις πρώτες συνεδριάσεις. Όμως διάλεξε μια πολιτικά- και όχι δικαστικά- μέση λύση. Μια μέση λύση για να εξισορροπήσει τις πιέσεις που ασκούταν από τα πάνω, εν μέσω του “αντιτρομοκρατικού” πυρετού, με τις πιέσεις που ασκούταν από τα κάτω, πιέσεις που ασκούμε σε κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη που δίνουμε όλοι μας. Πιέσεις που ακόμη μέσα στο κλίμα της αυταρχικής επέλασης είναι ζωντανές χάρη στην αποφασιστικότητα, τη μαχητικότητα και την αλληλεγγύη μας. Αυτό το κομμάτι λοιπόν, τόσο οι αλληλέγγυοι που παρακολουθούσαν τη δίκη όσο και η κινηματική δημοσιογραφία, εμπόδισε τις αυθαιρεσίες του προέδρου και τις χυδαιότητες της πολιτικής αγωγής (που ακροβατούσε ανάμεσα στην ακροδεξιά γραφικότητα και την επικίνδυνη άγνοια της ποινικής νομοθεσίας), να μείνουν στα στενά όρια της δικαστικής αίθουσας βάζοντας ένα σχετικό φρένο στις παλαβομάρες τους. Το δικαστήριο προχώρησε σε μια ποντιοπιλατική και ευθυνόφοβη, χειρουργικής ακρίβειας λύση, μεταθέτοντας στο εφετείο όλες τις ευθύνες και όλα τα ενδεχόμενα – ακόμα και αυτό της αντιέφεσης, όπως τελικά έγινε.

Έχει και μία σημασία ότι δεν είναι μια απόφαση που νομιμοποίησε το dna ως στοιχείο, καθότι το αντικείμενο πάνω στο οποίο υποτίθεται ότι βρέθηκε το dna είναι ανύπαρκτο, αλλά μια απόφαση που νομιμοποιεί την αστυνομικοδικαστική ασυδοσία που έφτασε στο ζενίθ της με την αντιέφεση που άσκησε ο εισαγγελέας  Δράκος.

Δεν μπορεί επίσης, να περάσει απαρατήρητο ότι παρότι το δικαστήριο δε χρειάστηκε στοιχεία για να με καταδικάσει για τη ληστεία της Πάρου, αυτή η έλλειψη ταυτόχρονα στάθηκε αρκετή ώστε να με απαλλάξει από τις κατηγορίες της συμμετοχής και ένταξης στη ΣΠΦ. Έτσι από πολιτικής άποψης, είναι σημαντικό ότι δεν έγινε ακόμα ένα βήμα προς την εμπέδωση του δόγματος Μarini.

Έτσι θα παραμείνω κάποια χρόνια ακόμα στην φυλακή με την δύναμη που μου δίνει η συνείδηση ότι όπως και κάθε αναρχικός δεν είμαι “άδικα” μέσα. Διέπραξα το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αδικημένους. Η φυλακή για έναν αναρχικό δεν είναι τιμωρία αλλά ένα ακόμα πεδίο αγώνα. Χώρος για απογοήτευση δεν υπάρχει παρά μόνο η πεισματική όξυνση προς τα εμπρός. Ως την καταστροφή και της τελευταίας φυλακής, από την Attica ως τον κορυδαλλό, από pelican bay ως το Δομοκό, από το Γκουαντάναμο ως την Αμυγδαλέζα.

Τάσος Θεοφίλου

Φυλακές Δομοκού

24/2/14

αναδημοσίευση από: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1517176

Αλληλεγγύη στον αυτοοργανωμένο χώρο Ρεσάλτο

Standard

Το Σάββατο 25 Γενάρη, περίπου 100 παρακρατικοί φασίστες, μέλη της Χρυσής Αυγής, πραγματοποίησαν παρέλαση στο Κερατσίνι και συγκεκριμένα στις γειτονιές που λίγους μήνες πριν δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα. Βεβήλωσαν με τα εμετικά τους συνθήματα το σημείο της δολοφονίας, κατέστρεψαν πανό τοπικών συλλόγων, έσβησαν ποιήματα και αφιερώσεις εκατοντάδων ανθρώπων στη μνήμη του Παύλου. Ανέλαβαν, έτσι, την πολιτική ευθύνη της δολοφονίας επιχειρώντας παράλληλα να τρομοκρατήσουν όσους αντιπαλεύουν στην πράξη τις μισάνθρωπες και κανιβαλικές πρακτικές και απόψεις τους.

Λίγα λεπτά αργότερα, πραγματοποίησαν επίθεση στον αυτοοργανωμένο χώρο ρήξης και ανατροπής “Ρεσάλτο”, με την πλήρη ανοχή και κάλυψη της αστυνομίας, η οποία παρακολουθούσε διακριτικά της κινήσεις τους. Στο πέρασμα τους κατέστρεψαν παρακείμενες οικίες και προκάλεσαν φθορές σε σταθμευμένα οχήματα επιβεβαιώνοντας την τραμπούκικη και αντικοινωνική τους φύση. Οι 15 συντρόφισσες και σύντροφοι που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο χώρο, στάθηκαν αποφασιστικά απέναντι τους και κατάφεραν να τους απωθήσουν, υπερασπιζόμενοι συντροφικά και αλληλέγγυα, τόσο τους εαυτούς τους, όσο και το χώρο.

Άμεσα καλέστηκε αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία Λαού η οποία εξελίχθηκε σε μια μαζική διαδήλωση στους δρόμους της περιοχής που έσβησε τα συνθήματα των φασιστών, ανανέωσε τα αντιφασιστικά, δίνοντας σαφές μήνυμα πως σε μια γειτονιά με έντονο προσφυγικό χαρακτήρα και αντιφασιστικά αντανακλαστικά, οι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής δεν θα γίνουν ανεκτοί. Την Παρασκευή 31 Γενάρη, πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων στους ίδιους δρόμους που επισφράγισε το ότι οι φασίστες στο Κερατσίνι δεν είναι απλά ανεπιθύμητοι, αλλά εχθροί.

Η συμμορία της χρυσής αυγής δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα δεκανίκι του συστήματος, προορισμένο να κάνει την πιο βρώμικη δουλειά τρομοκράτησης της κοινωνίας και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Όσο κι αν επιχειρεί να προβάλλει το αντισυστημικό της προσωπείο, λειτουργεί επικουρικά στην κατεύθυνση εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, που το ίδιο το κράτος έχει χαράξει. Στον πόλεμο που έχουν κηρύξει τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά απέναντι στην πλειοψηφία της κοινωνίας, συνεχίζει να αποτελεί το φυσικό αυτουργό των δολοφονικών επιθέσεων ενάντια στο πιο εκμεταλλευόμενο κομμάτι της, την εμπροσθοφυλακή του εχθρού απέναντι στα κοινωνικά και ταξικά κινήματα. Ως τέτοια, παίρνει διαρκώς, και πρέπει να συνεχίσει να παίρνει τις απαντήσεις που της αξίζουν από όσους αντιστέκονται, σε κάθε σημείο εκδήλωσης των αντικοινωνικών και αντικινηματικών της δραστηριοτήτων. Στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες, στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς, παντού.

Ως αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επι τα πρόσω” , εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Αυτοοργανωμένο Χώρο Ρήξης & Ανατροπής “Ρεσάλτο”, όπως και σε κάθε κοινωνικό χώρο αντίστασης που βρίσκεται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και της παρακρατικής τρομοκρατίας. Δραστηριοποιούμενοι πολιτικά σε μια πόλη που έχει γνωρίσει πολύ καλά στο απώτερο -αλλά και στο πιο πρόσφατο- παρελθόν, τα αποτελέσματα της δράσης των παρακρατικών ταγματων εφόδου, δηλώνουμε πως, παρά την ξεκάθαρη ανοχή και υποστήριξη που τους παρέχουν το κράτος και οι μηχανισμοί του, θα σταθούμε απέναντι στους νεοναζί δολοφόνους, όντας πεπεισμένοι πως ο δρόμος για την κοινωνική απελευθέρωση θα περάσει από πάνω τους!

ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ ΩΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ …ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ, ΟΡΙΖΟΝΤΙΟΥΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

                                                                                                                        αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επι τα πρόσω”

Πατρέως 87 | http://epitaprosw.espivblogs.net/