Tag Archives: καταστολή

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΧΩΡΟΥ “ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ” ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ

Standard

Την Κυριακή 26 Απρίλη, γύρω στις 10 το βράδυ, ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω”, που στεγάζεται στην οδό Πατρέως 87 στο κέντρο της Πάτρας, δέχτηκε επίθεση από ομάδα 15 τραμπούκων. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο χώρο πραγματοποιώντας συνέλευση βγήκαν έξω και με αποφασιστική στάση τούς απώθησαν. Δεν χτύπησε κανείς, ενώ το μόνο που άφησαν πίσω κατά την άτακτη φυγή τους ήταν ένα σπασμένο τζάμι, το οποίο αντικαταστάθηκε άμεσα. Στο χώρο του στεκιού έσπευσαν άμεσα δεκάδες αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες, αλλά και άλλοι αγωνιστές, γείτονες και φίλοι δείχνοντας στην πράξη πως η αλληλεγγύη και η αποφασιστικότητα τσακίζει την τρομοκρατία των τραμπούκων, από όπου κι αν προέρχονται. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε πορεία στη γειτονιά και στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου με τη συμμετοχή 150 και παραπάνω ατόμων.

Σε μια εποχή ασφυκτικής πίεσης, οι χώροι όπου συνδιαμορφώνονται αγωνιστικός λόγος και πράξεις για μια καλύτερη κοινωνία, όπου δίνεται η ευκαιρία στον κόσμο που πλήττεται να οργανωθεί με όρους ισότητας και αλληλεγγύης, αποτελούν ανάσες ζωτικής σημασίας για το κίνημα. Ανεξάρτητα λοιπόν από το ποια είναι, από πού προέρχεται η συγκεκριμένη συμμορία και ποια ήταν η σκοπιμότητα της επίθεσης (δεδομένου ότι δεν υπήρχαν εμφανή πολιτικά κίνητρα), είναι για μας σαφές πως η επίθεση σε έναν πολιτικό χώρο αναρχικών το μόνο που πετυχαίνει είναι να εξυπηρετεί τους κατασταλτικούς σχεδιασμούς του κράτους (που ούτως ή άλλως θέτει διαρκώς στο στόχαστρο τους χώρους αγώνα) και να χαροποιεί τους κάθε λογής φασίστες. Με τη συγκεκριμένη ενέργεια έκαναν τη δουλειά του κράτους λειτουργώντας ως παρακρατικός βραχίωνας, ως το μακρύ χέρι της επίσημης καταστολής.

Ο αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω” συγκροτήθηκε από αναρχικούς και αναρχικές και λειτουργεί εδώ και 1,5 χρόνο αποτελώντας -μέσα από πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, συζητήσεις και προβολές- ένα σταθερό σημείο αναφοράς για ουσιαστική επικοινωνία, ζύμωση και συλλογική αυτομόρφωση, για εξάσκηση της κριτικής σκέψης, για ζωντανή ανθρώπινη δημιουργία και δράση. Αντιλαμβανόμαστε την επίθεση που δεχτήκαμε όχι ως μια απλή απόπειρα πρόκλησης βλαβών σε συντρόφους ή σε ντουβάρια, αλλά ως μια επίθεση που στόχο είχε να πλήξει το σύνολο των δομών και των διαδικασιών που στεγάζονται στο χώρο. Μια επίθεση που εν τέλει στόχευε συνολικά την αυτοοργάνωση, τη συλλογικοποίηση, τον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την Αναρχία, κομμάτι του οποίου είμαστε και εμείς. Οπότε και η απάντηση που θα πάρει θα είναι συλλογική και συνολική.

Δεν σκοπεύουμε να κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω απέναντι στην τρομοκρατία των τραμπούκων. Ως αναρχικοί, έχουμε βρεθεί αρκετές φορές στο παρελθόν στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής και της παρακρατικής τρομοκρατίας. Δεν θα υποκύψουμε τώρα μπροστά σε μια συμμορία που τρέφεται από την κανιβαλική βία και τις αντικοινωνικές πρακτικές.

Καλούμε κάθε πολιτικό χώρο, κάθε αγωνιστή που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του με την πλευρά του κινήματος, του κόσμου του αγώνα, να πάρει σαφή θέση και να απομονώσει όλους αυτούς που εχθρεύονται στην πράξη τον αγώνα και απειλούν τη σωματική ακεραιότητα των αγωνιστών. Μακριά από υπεκφυγές, δικαιολογίες και ίσες αποστάσεις, να γίνει ξεκάθαρο πως ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση, για μια κοινωνία ισότητας αλληλεγγύης κι ελευθερίας δεν κάμπτεται από τραμπούκικες και παρακρατικές επιθέσεις Αυτός ο αγώνας θα περάσει από πάνω τους!

Υ.Γ. Σχετικά με τα δημοσιεύματα περί επίθεσης χρυσαυγιτών στο στέκι ξεκαθαρίζουμε πως δεν είναι αληθή. Η χρυσή αυγή εκτοπίστηκε από την περιοχή πριν ένα χρόνο περίπου μετά από συλλογικό αγώνα που δόθηκε στη γειτονιά. Αφότου αναγκάστηκε να κλείσει τα γραφεία της στην περιοχή της Παντάνασσας είναι ουσιαστικά άφαντη στην πόλη της Πάτρας.

Υ.Γ. 2 Για επικοινωνία, διευκρινίσεις, συζήτηση και στήριξη, ο χώρος είναι ανοιχτός κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο από τις 7 το απόγευμα.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΜΠΟΥΚΩΝ

αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω”

Πάτρα, 28 Απρίλη 2015

φωτογραφίες από τη συγκέντρωση και την πορεία

πανοπο1πο2

Advertisements

Αλληλεγγύη στην κατειλημμένη πρυτανεία και σε όλους τους διωκόμενους αγωνιστές

Standard

ekpa-prytaneia

Από τις 2 Μαρτίου ξεκίνησε κυλιόμενη απεργία πείνας από δεκάδες πολιτικούς κρατούμενους με κύριο σκοπό την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, την κατάργηση των αντιτρομοκρατικών νόμων 187 και 187Α, την οριοθέτηση της χρήση του DNA ως ενοχοποιητικού στοιχείου, την κατάργηση του νόμου περί απόκρυψης χαρακτηριστικών ή  “κουκουλονόμου”, και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού. Αυτή η απεργία πείνας αποτελεί έναν αγώνα από τους σημαντικότερους που έχουν πραγματοποιηθεί μέσα από τις φυλακές, μιας και βάζει στο στόχαστρό της το σύνολο των παραγόντων που διαμορφώνουν το καθεστώς εξαίρεσης. Είναι ένας αγώνας που πέρα από τους ίδιους τους φυλακισμένους, αφορά πολύ περισσότερο τα κοινωνικά και ταξικά κομμάτια που βρίσκονται στους δρόμους του αγώνα, που βιώνουν καθημερινά την βάρβαρη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, και που σε κάθε τους κίνηση έρχονται αντιμέτωπα με το θωρακισμένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Άλλωστε, με τον αντιτρομοκρατικό νόμο διώκονται και οι κάτοικοι των Σκουριών οι οποίοι αντιστέκονται σθεναρά στην καταστροφή  του τόπου τους, ενώ αρνούνται να παραδώσουν  τις ζωές τους στα χέρια των πολυεθνικών.

Επίσης, βαρύνουσα σημασία έχει  και η περίοδος που πραγματοποιείται η απεργία πείνας, καθώς ο αγώνας αυτός έρχεται να αποκαλύψει βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης. Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της επίθεσης σε όλα τα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων(ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους, αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών  υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο. Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο), την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να μας διδάξουν  ότι ο μόνος δρόμος για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας και δικαιοσύνης είναι η κοινωνική επανάσταση.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του αγώνα, τον τελευταίο μήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων (αναγνωρίζοντάς τον ως ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση), έχουν γίνει μια σειρά από κινήσεις όπως συγκεντρώσεις, πορείες, καταλήψεις σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε δημαρχεία, σε δημόσια κτήρια, καθώς και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ.  Στις 30 Μαρτίου, 28η ημέρα απεργίας πείνας,  πραγματοποιήθηκε κατάληψη της πρυτανείας του ΕΚΠΑ με στόχο να αποτελέσει ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα οργάνωσης και συσπείρωσης όσων στέκονται στο πλάι των κρατουμένων απεργών πείνας. Αξιοσημείωτη είναι  η στάση  του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών (εργαζόμενοι στην πρυτανεία)οι οποίοι με ανακοίνωση τους στέκονται στο πλευρό την απεργών πείνας ενώ αναφέρουν χαρακτηριστικά «Επισημαίνουμε ότι την «κανονικότητα» τη διαταράσσουν τα προβλήματα και όχι εκείνοι που τα αναδεικνύουν.»

Τις τελευταίες μέρες, ενώ η απεργία πείνας έχει φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή,  παρατηρούμε μια συντονισμένη επίθεση από την πλευρά του κράτους και των φερέφωνών του  απέναντι στην κατειλημμένη πρυτανεία, η οποία αποτελεί πλέον το μόνο κέντρο αγώνα στην Αθήνα.  Βλέπουμε λοιπόν τον αστυνομικό αποκλεισμό της πρυτανείας από άνδρες των ΜΑΤ, της Ασφάλειας, των ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, οι οποίοι έχουν προχωρήσει μάλιστα σε δεκάδες συλλήψεις και προσαγωγές (γεγονός που σήμανε την έμμεση απαγόρευση της μοτοπορείας που είχε καλεστεί την Τρίτη 14 Απρίλη).  Εν μέσω  αυτής της κατάστασης, ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ και οι  πρυτανικές αρχές με ανακοινώσεις τους απειλούν και ζητούν την άμεση επέμβαση της αστυνομίας για τη λήξη της κατάληψης. Ακόμη, έγινε επίθεση από άγνωστο στην περιφρούρηση της κατάληψης, ο οποίος φεύγοντας απειλούσε ότι θα επιστρέψει οπλισμένος και στη συνέχεια μπήκε σε περιπολικό που βρισκόταν απέναντι.  Παράλληλα με αυτό το κατασταλτικό όργιο, έχουμε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια απονοηματοδότησης και διαστρέβλωσης του αγώνα από τα Μ.Μ.Ε , τα οποία λασπολογούν για χρήση ναρκωτικών, για καταστροφές και για ύπαρξη νεκρών εντός της κατάληψης. Βλέπουμε συντεταγμένο ολόκληρο το μιντιακό σύστημα των διαπλεκόμενων ,  να προσπαθεί με κάθε μέσο να συκοφαντήσει τον αγώνα που διεξάγεται. Μέσω  της  αποπολιτικοποίησης του, της απόκρυψης  της κοινωνικής του σημασίας, αλλά και της εγκληματοποίησης των ίδιων αγωνιστών  τα Μ.Μ.Ε σπέρνουν τον πανικό στην κοινωνία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο της καταστολής στην κυβέρνηση.

Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε την επίθεση σε βάρος των αλληλέγγυων, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να βάλει τροχοπέδη στα σχέδιά τους.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική & Ταξική Αντεπίθεση

Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία. Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη, πιο νέα

Standard

800px-black-red-flag-1

Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη 2013, ημέρα απεργίας, στην οποία συμμετείχαν εργαζόμενοι στο δημόσιο καθώς και διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου Πατρών, 4 μέλη της συνέλευσης αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά | ο εργαλειοφόρος προσήχθησαν μετά το τέλος της απεργιακής πορείας στην ασφάλεια Πατρών. Η προσαγωγή των τεσσάρων μετατράπηκε μετά από λίγη ώρα σε σύλληψη, με την κατηγορία της οπλοκατοχής για τις 10 σημαίες που κουβαλούσαν. Μετά την αναβολή που πήρε η εκδίκαση της υπόθεσης, έχει οριστεί δικαστήριο για τις 14 Γενάρη 2015. Η σύλληψη των τεσσάρων δεν έγινε διόλου σε τυχαίο χρόνο, αντιθέτως ήταν μέρος της κρατικής καταστολής που δέχθηκαν και συνεχίζουν να δέχονται οι από κάτω της κοινωνίας και ιδιαίτερα όσοι αντιστέκονται ενάντια στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στη ζωή μας.

   Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, οι μαζικές απολύσεις, η ανασφάλιστη ή επινοικιαζόμενη εργασία, η ανεργία, είναι μερικοί τρόποι μέσω των οποίων το κράτος φορτώνει στους από κάτω της κοινωνικής πυραμίδας το βάρος της διάσωσης του καπιταλισμού και με τον τρόπο αυτό επιδιώκει να βρει τον δρόμο για τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Συν τοις άλλοις, η άγρια επίθεση που εξαπολύουν κράτος και κεφάλαιο ενάντια στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, ο αποκλεισμός από την πρόσβαση στην υγεία και την περίθαλψη, τη στέγαση και την παιδεία, η φτώχεια και η εξαθλίωση, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες, η αναδιάρθρωση στις φυλακές και η δημιουργία λευκών κελιών τύπου Γ’, ορίζει πως η ραχοκοκκαλιά του κοινωνικού συμβολαίου, που ήδη βρίσκεται σε ισχύ, είναι η επίδειξη μηδενικής ανοχής ενάντια σε όσους δε δέχονται να υποκύψουν στη λεηλασία της ζωής τους. Μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια ενός  καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, η μηδενική ανοχή εκφράστηκε και συνεχίζει να εκφράζεται τόσο με τη λειτουργία και τη δράση της αστυνομίας ως στρατός κατοχής ενόψει κινητοποιήσεων, την καταστολή διαδηλώσεων, απεργιών και αγώνων αλλά και την επιστράτευση απεργών. Η σύλληψη των 4 σε μέρα απεργίας με την κατηγορία της οπλοκατοχής για τις σημαίες που κουβαλούσαν μετά την πορεία, αποτελεί μία μόνο περίπτωση ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες για το πώς το κράτος προσπαθεί να τρομοκρατήσει όσους  δε συμμορφώνονται με τις επιταγές των κυρίαρχων. Ταυτόχρονα, ποινικοποιεί τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις των από τα κάτω αλλά και τη ίδια την απεργία ως εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων. Φανερώνει επίσης τη θέλησή του κράτους να ποινικοποιήσει το λόγο και τη δράση των αναρχικών, δηλαδή του πιο ριζοσπαστικού κομματιού του κινήματος και να αποκόψει τους αναρχικούς από το φυσικό χώρο παρέμβασής τους, δηλαδή το δρόμο, τις απεργίες και τις πορείες, εκεί όπου σπάει η επιβαλλόμενη από την κυριαρχία κανονικότητα και πλάθονται συνειδήσεις.

   Συνάμα, η σύλληψη και η κατηγορία για οπλοκατοχή με την οποία βαρύνονται οι 4, αποτέλεσε σε τοπικό επίπεδο εφαρμογή της κατασκευασμένης από τους κυρίαρχους θεωρίας των ‘’2 ιδεολογικών άκρων’’, τα οποία συγκρούονται και πρέπει να παταχθούν. Με τον τρόπο αυτό η κυριαρχία, αποκρύπτοντας το θεσμικό ρόλο της Χ.Α και αποπολιτικοποιώντας τις ρατσιστικές δολοφονίες των παρακρατικών ταγμάτων εφόδου, εξισώνει τη βία των φασιστών με την κοινωνική απελευθερωτική αντιβία των αντιστεκόμενων. Το κράτος μπορεί να έχει διαμηνύσει πως καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρχεται και εδώ και ένα χρόνο και τη βία της Χ.Α, αυτό όμως που δεν θέλει ούτε μπορεί να αποκυρήξει είναι το πολιτικό περιεχόμενο πίσω από τη δολοφονία του Π. Φύσσα και του Σ. Λουκμάν, τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και ομοφυλόφιλων, την επίθεση στους συνδικαλιστές του Πάμε αλλά επίσης και την αμέριστη συμπαράσταση της Χ.Α όλο το προηγούμενο διάστημα σε εφοπλιστές κι βιομήχανους. Μόνο τυχαίο δεν είναι πως η συγκεκριμένη σύλληψη των 4 σε απεργιακή μέρα στην Πάτρα έγινε μια βδομάδα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Ούτε τυχαίο είναι  επίσης το ότι τις μέρες εκείνες οι φωτογραφίες με τις αναρχικές σημαίες δημοσιεύονταν σε τοπικά site δίπλα σε αυτές των χρυσαυγιτών. Η προσπάθεια του κράτους να φανεί ως ο παντοδύναμος ρυθμιστής που καταστέλλει οτιδήποτε ξεφεύγει από τα όρια που το ίδιο θέτει αποτυπώθηκε στα λόγια των ίδιων των μπάτσων στην ασφάλεια της Πάτρας πως η σύλληψη των 4 πήγαινε μαζί με τη διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του κράτους προς τη Χ.Α.  Ήταν φανερό πως στις μέρες που ακολούθησαν της δολοφονίας Φύσσα ο κρατικός μηχανισμός (με τα μιντιακά φερέφωνά του να ακολουθούν), επιδιώκοντας να προλάβει τους κοινωνικούς και πολιτικούς κραδασμούς, που ήταν απόρροια της δολοφονικής φασιστικής βίας, άλλαξε στάση απέναντι στη Χ.Α. και μεθόδευσε τη διαδικασία διώξεως εναντίον μελών της. Τα δικά τους παιδιά, οι φασίστες της Χ.Α, σάρκα από τη σάρκα τους, όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν προφανώς το ελεύθερο να χτυπούν ή και να σκοτώνουν μετανάστες ατιμωρητί αλλά, όταν έφτασαν να δημιουργούν πρόβλημα στο πολιτικοοικονομικό καθεστώς, βαφτίστηκαν ιδεολογικό άκρο μόνο και μόνο για να οριστεί επίσης και ο αγώνας και η αντίσταση ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους-κεφαλαίου ως το απέναντι ιδεολογικό άκρο και να παταχθούν και τα δύο, προκειμένου να φανεί η κρατική πολιτική ως το μέσο, η μέση λύση, που επιβάλλει την τάξη, την ομαλότητα και την ασφάλεια, ρυθμιστής και εγγυητής της οποίας αυτοπροβάλλεται το κράτος. Εμείς ξεκαθαρίζουμε πως δεν αναγνωρίζουμε το κυρίαρχο αυτό ιδεολόγημα-επικοινωνιακό παιχνίδι των ‘’δύο άκρων’’. Για μας, από τη μια πλευρά είναι ο κόσμος του αγώνα, της αντίστασης ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης…

…και από την άλλη πλευρά –και όχι στο άλλο άκρο- είναι το σάπιο και χρεωκοπημένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα, ο καπιταλισμός, δηλαδή το κεφάλαιο, ντόπιο και υπερεθνικό μαζί με το κράτος του και  τους φασίστες ακόλουθούς του.

   Δεν μπορούμε εξίσου να μην αντιληφθούμε πως η σύλληψη των 4 στην Πάτρα το Σεπτέμβρη του ΄13,  συνέβη εκείνη την περίοδο κατά την οποία είχαν απομαζικοποιηθεί οι αγώνες και που οι απεργίες στην πράξη είχαν απονοηματοδοτηθεί από τη συνδικαλιστική νομενκλατούρα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που τις είχε χρησιμοποίησε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής ενάντια στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Δεν ξεχνάμε πως ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός λειτουργεί θεσμικά ως μεσάζοντας μεταξύ εργατών και εργοδοσίας μόνο και μόνο, για να διαπραγματεύεται προς όφελος των αφεντικών την αξία της μισθωτής εργασίας και να τραβά χειρόφρενο στους εργατικούς αγώνες.

   Επειδή όμως η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν τα αφεντικά, είναι αυτή της απώλειας κέρδους, αναγνωρίζουμε τις απεργίες ως ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων μέσα στον ευρύτερο ταξικό αγώνα, που μπορεί να μπλοκάρει την παραγωγή, να σταματήσει την κατανάλωση και να θέσει τους όρους εκείνους, ώστε να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Ταυτόχρονα, ο αγωνιζόμενος κόσμος έχει τη δυνατότητα να συνεβρεθεί, να επικοινωνήσει και να ζυμωθεί πολιτικά στέλνοντας το μήνυμα πως συλλογικά και αγωνιστικά μπορούμε να αντισταθούμε στην υποτίμηση της εργασίας μας. Συν τοις άλλοις, οι απεργίες μπορούν από τη μια να προωθήσουν τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος με την κοινωνικοποίησή τους, με τη σύνδεσή τους και με άλλα μέτωπα στον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο αποκτώντας έτσι μια διευρυμένη από τα κάτω κοινωνική δυναμική. Απ’ την άλλη, μπορούν να οδηγήσουν σε ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, την κρατική καταστολή και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Μπορούν να συμβάλλουν δηλαδή στη συνολικοποίηση της κριτικής και της πάλης ενάντια στο υπάρχον ολοκληρωτικό καθεστώς, με εργαλείο τη γενική απεργία διαρκείας, που ξεπερνά τα στενά συνδικαλιστικά αιτήματα.

   Αυτή είναι η ουσία της απεργίας και αυτός ήταν επίσης ένας λόγος που έγιναν οι συλλήψεις των 4 μετά από την απεργιακή πορεία στις 25 Σεπτέμβρη του ΄13. Ήταν επί της ουσίας επίθεση στην ίδια την απεργία με σκοπό να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους, να κρατήσει τους από κάτω της κοινωνίας μακριά  από την αντίσταση και ταυτόχρονα με την απομαζικοποίηση των αγώνων να απονοηματοδοτήσει και να ποινικοποιήσει το λόγο και τη δράση των αναρχικών κρατώντας τους μακρυά από το κοινωνικό-ταξικό γίγνεσθαι.

Ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, που με το πρόσχημα την ανάκαμψης και της στροφής στην ανάπτυξη κάνουν τα πάντα για να βασιστεί η συνέχιση του σάπιου και χρεωκοπημένου καπιταλιστικού καθεστώτος πάνω στην εξαθλίωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας, υπερασπιζόμαστε τα μέσα και τα εργαλεία πάλης που διαθέτουμε ως αναρχικοί κομμουνιστές μέσα στον κοινωνικό-ταξικό αγώνα. Είτε τα μέσα αυτά είναι οι σημαίες, οι συνελεύσεις, οι δράσεις, είτε οι συγκρούσεις και οι απεργίες. Ακόμα περισσότερο, τέτοιες πρακτικές δεν μας τρομοκρατούν ούτε μας πτοούν, αντιθέτως δηλώνουμε ξεκάθαρα πως θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες προπαγανδίζοντας τη συλλογικοποίηση και την αντίσταση ενάντια στο σάπιο και χρεωκοπημένο υπάρχον καθεστώς.

   Προτάσσουμε λοιπόν τη συμμετοχή στα σωματεία βάσης (εργαζομένων ή ανέργων), σε φοιτητικούς συλλόγους και σχήματα, τη δημιουργία τέτοιων δομών, όπου δεν υπάρχουν, τη συμμετοχή σε λαικές συνελεύσεις γειτονιών, που είναι χώροι στους οποίους το πρόταγμα για κοινωνική αυτοοργάνωση μπορεί να γειωθεί σε πραγματικό κοινωνικό χρόνο. Η αυτοοργάνωση σε κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές δομές με χαρακτηριστικά αντιιεραρχικά, οριζόντια και αντιθεσμικά καθώς και η δημιουργία ενός πλατιού ριζοσπαστικού κινήματος που θα κινείται στο δρόμο της συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους,  μπορεί να πείσει για τη διεξοδικότητά του τόσο στο επίπεδο των συλλογικών μας αντιστάσεων ενάντια στην κυριαρχία, όσο και στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, τον αγώνα  για την Κοινωνική Επανάσταση και τη δημιουργία μιας αναρχικής-κομμουνιστικής κοινωνίας ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ 25ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2013 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ, ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΓΕΝΑΡΗ, 9 πμ

                                                                                                                Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

                                                                                                                                                                          https://saktapatra.wordpress.com/

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα

Standard

sxv

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα 

Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες και την αυτοοργάνωση, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση Δευτέρα 17/2 στις 9 π.μ. στα δικαστήρια

Σχετικά με τι νέες τρομοκρατικές επιχειρήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες.

Standard

 

Τις τελευταίες μέρες πραγματοποιείται μια νέα κατασταλτική μεθόδευση από την ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με δεκάδες εφόδους σε σπίτια και συλλήψεις ατόμων ανάμεσα τους και συντρόφων μας.

Θεαματικές εισβολές που έχουν πολλαπλούς αποδέκτες:

  • Μια κοινωνία που ήταν και πρέπει να μείνει θεατής μπροστά στην επέλαση του κράτους και του κεφαλαίου.
  • Ένα ανταγωνιστικό κίνημα που πρέπει να αναστείλει τις αντιστάσεις του στο νέο ολοκληρωτισμό.
  • Κάθε εγχείρημα και πρωτοβουλία που πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά προς αποφυγή συλλογικοποίησης των αντιστάσεων.

Τόσο σύντροφοι (μέλη και μη) της κατάληψης  όσο και η ίδια η δομή έχουμε αποτελέσει και παλαιότερα στόχο των διωκτικών μηχανισμών με παρακολουθήσεις, υποκλοπές, ενέδρες και συλλήψεις. Γι’ αυτό εξαρχής προειδοποιούμε πως οποιαδήποτε απειλητική προσέγγιση σε κάποιον από εμάς ή τους συντρόφους μας, θα μας βρεί στους δρόμους πιο δυνατούς, πιο αποφασισμένους.

Γιατί πάντα στα δύσκολα ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο και όλοι μαζί απέναντί σας.

Ούτε βήμα πίσω απέναντι στην κρατική τρομοκρατία.

27-01-2014

Κατάληψη Terra Incognita

Θεσσαλονίκη

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Τετάρτη 22/1 στις 9:00 στα δικαστήρια

Standard

Στις 5 Αυγούστου 2013 εκκενώθηκαν τρεις καταλήψεις στην Πάτρα: η κατάληψη Παραρτήματος, το Μαραγκοπούλειο και το στέκι Ν. Γκύζη στο ΤΕΙ. Στην κατάληψη του Μαραγκοπουλείου συλλαμβάνονται 5 σύντροφοι/ισσες και προσάγονται 11 αλληλέγγυοι/ες. Τις επόμενες μέρες, παρουσία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, οι καταλήψεις αδειάζονται και σφραγίζονται. Οι πόρτες και τα παράθυρα των καταλήψεων χτίζονται από εργάτες του δήμου πατρέων και, αφού πρώτα ορισμένοι εξ αυτών πλιατσικολογήσουν, πετάγονται στα σκουπίδια υλικό και υποδομές του  κινήματος (βιβλία, μπροσούρες, έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, φωτοτυπικό κ.ά.).

Την Τετάρτη 22 Φλεβάρη δικάζονται οι 5 συλληφθέντες κατά την εκκένωση του Μαραγκοπούλειου. Θα είμαστε όλοι στα δικαστήρια για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους και για να στηρίξουμε την πολιτική επιλογή της κατάληψης, επίκαιρης σήμερα όσο ποτέ.

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΚΟΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΓΕΝΑΡΗ ΣΤΙΣ 9:00  ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Σχεδόν 6 μήνες μετά το χτύπημα της τριπλής εκκένωσης στην πάτρα και μετά από σειρά εκκενώσεων σε άλλες πόλεις, θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα δεδομένων και των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων.

Οι καταλήψεις αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία του κινήματος, μιας και στεγάζουν σημαντικές δομές, δράσεις και εκδηλώσεις για την ύπαρξη και τη συνέχειά του. Είναι σταθερές εστίες αντίστασης, σημεία ζύμωσης αντικρατικού, αντικαπιταλιστικού και αντιφασιστικού λόγου και δράσης, βιωματικοί τόποι της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της κοινοκτημοσύνης και της ισότητας στην πράξη. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, ήταν και θα είναι πάντα εχθρικές προς το υπάρχον, οπότε και κάθε προηγούμενη κυβέρνηση θα είχε συμφέρον να τις κλείσει. Γιατί όμως η εκκένωσή καταλήψεων πανελλαδικά έγινε τώρα κεντρική πολιτική επιλογή και εφαρμόστηκε με τόσο θεαματικούς όρους. Κάποιες από τις καταλήψεις που εκκενώθηκαν άλλωστε είχαν πολυετή δραστηριότητα (π.χ. η Villa Amalias επί 23 χρόνια). Μια πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι η εξής: ώστε να μην αποτελέσουν σημεία σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα χρόνια αμέσως μετά τον Δεκέμβρη του 2008 όπου οι καταλήψεις άνθισαν και πολλαπλασιάστηκαν, η καρδιά της (όποιας) κινηματικής παρουσίας και δράσης τα τελευταία χρόνια –κυρίως ως αντίδραση στις μνημονιακές πολιτικές, συχνά με κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις που μπλέκουν ταξικά συμφέροντα και εθνικά ιδεώδη σε έναν επικίνδυνο πολιτικό αχταρμά– φάνηκε να συγκεντρώνεται σε πλατείες, γειτονιές, δίπλα σε απεργούς (Χαλυβουργία, ΒΙΟΜΕ κτλ), έξω από τη ΔΕΗ, τις εφορίες, το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, πάντως όχι μέσα στις καταλήψεις.

Ακόμα και το Παράρτημα (ένας ιστορικός χώρος στο κέντρο της Πάτρας, άρρηκτα συνδεδεμένος με κοινωνικούς αγώνες τεσσάρων δεκαετιών, ο οποίος μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρξε ζωντανό κύτταρο αντιπληροφόρησης, αυτομόρφωσης, αυτοοργάνωσης και αντιεμπορευματικής τέχνης, στέγαζε πολυάριθμες πολιτικές ομάδες, ανοιχτές συνελεύσεις και δραστηριότητες, αποτελούσε σημείο αφετηρίας για όλες σχεδόν τις πορείες και τις διαδηλώσεις στην πόλη), σίγουρα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τον Αύγουστο του 2013 απειλούσε την τοπική ελίτ με το λόγο και τη δράση του περισσότερο ή λιγότερο απ’ ότι σε άλλες στιγμές της πολυετούς ιστορίας του.

Ερμηνεύουμε λοιπόν τη μαζική εκκένωση καταλήψεων ως άλλο ένα μπούλετ στην ατζέντα του κράτους, καθώς αυτό γίνεται ολοκληρωτικό (δηλαδή καθώς η σφαίρα της πολιτικής και της οικονομίας συγκλίνουν και τα πάντα που αφορούν τη ζωή μας αποφασίζονται από μια ολοένα και πιο ολιγομελή και ισχυρή άρχουσα τάξη). Αυτή όμως η συγκέντρωση εξουσίας στο σκληρό πυρήνα του κράτους δεν είναι απλά μια επίδειξη δύναμης, είναι μια νέα τάξη πραγμάτων. Η πιο χαρακτηριστική απόδειξη αυτής της νέας τάξης πραγμάτων ήταν ο Ξένιος Δίας, όταν σαρωτικές σκούπες και στρατόπεδα συγκέντρωσης που στήθηκαν χωρίς να κουνηθεί φύλλο, εξαφάνισαν εν ριπή οφθαλμού τους μετανάστες από τις πόλεις. Στο ίδιο μοτίβο, το κυνήγι μαγισσών ενάντια σε οροθετικές γυναίκες και η διαπόμπευσή τους. Παράλληλα εντάθηκαν οι διώξεις των «αγαπημένων» των διωκτικών αρχών, των αναρχικών, αλλά και αριστερών αγωνιστών με εκδικητικές συλλήψεις, στημένα κατηγορητήρια και δίκες. Στη λίστα των «κακών τρομοκρατών» και οι κάτοικοι της Χαλκιδικής που αγωνίζονται ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, οι απεργοί που διεκδικούν ανακλήσεις απολύσεων και δεδουλευμένα, κάθε πρωτοβουλία βάσης που ξεφεύγει από την κρατική/κομματική κηδεμονία, όπως τα κοινωνικά ιατρεία και οι λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Έως εδώ, ήταν αρκετά προφανές ότι το κράτος θέλει να τσακίσει οποιαδήποτε αγωνιστική διάθεση εν τη γενέσει της, εξού και εξοπλίζει ανάλογα τις δυνάμεις ασφαλείας και προμοτάρει την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Οι δε «παρείσακτοι» του συστήματος, όσοι δηλαδή περισσεύουν σύμφωνα με την νέα αναπτυξιακή πολιτική (όπως οι μετανάστες, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι ψυχικά πάσχοντες, οι φτωχοί), στον Καιάδα…

Ωστόσο, από τη δολοφονία του αντιφασίσα Π. Φύσσα και στο εξής, βλέπουμε να «ξηλώνονται» και να φυλακίζονται με βαριές κατηγορίες μεγαλοστελέχη της Χρυσής Αυγής, μεγαλοεπιχειρηματίες και πρωτοκλασάτα πολιτικά κεφάλια. Το ένα σκάνδαλο βγαίνει στο φως μετά το άλλο, αλλά (ανήκουστο!) πλέον καταλήγει σε δικαστήρια και φυλακές κομμάτι της ελίτ που μέχρι χθες ήταν στο απυρόβλητο. Για όσους βιάστηκαν να αναφωνήσουν «επιτέλους δικαιοσύνη» ή πείστηκαν ότι η κυβέρνηση και το κράτος μετατράπηκε εν μια νυκτί σε «δίκαιο κριτή» μεταξύ δύο άκρων, ανταπαντάμε με μία ερώτηση: τελικά, πόσο ορίζει ο καθένας μας την ίδια του την ύπαρξη, την ίδια του τη ζωή;

Παρατηρούμε το παγκόσμιο κεφάλαιο να μοιράζει εκ νέου την πίτα που μικραίνει στις ασθμαίνουσες δυτικές οικονομίες και να στρώνει το δρόμο της «ανάπτυξης» με σκληρά μέτρα λιτότητας: νέους φόρους, αναδρομικά, λεηλασία μισθών/συντάξεων/επιδομάτων, μαζικές απολύσεις, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών (τα κεκτημένα δηλαδή που έκαναν τη μισθωτή σκλαβιά να φαντάζει ως δικαίωμα). Οι δε επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας και υπηρεσιών που εξυπηρετούν βασικές μας ανάγκες, προοιωνίζουν ότι το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση (ήδη είδος πολυτελείας) θα είναι προσβάσιμα σε ακόμα λιγότερους. Στον κάδο των αχρήστων λοιπόν οι μη έχοντες. Ομοίως στον κάδο των αχρήστων και η παλιά πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας, που τόσο πιστά εξυπηρέτησε τις επιταγές του κεφαλαίου μέχρι χθες, με μίζες, εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις, και πάνω απ’ όλα κρατώντας την εργατική τάξη σε νιρβάνα, σε συνεργασία με συνδικαλιστές-κεφάλια. Ας μην απορούμε, μόνο μέλημα του καπιταλιστικού συστήματος είναι η κερδοφορία, και δεν δίστασε ποτέ να πατήσει επί πτωμάτων –ακόμα και να θυσιάσει συμμάχους του χθες– για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αυτό που βλέπουμε σε καμία περίπτωση δεν είναι απόδειξη ότι η κυριαρχία υποχωρεί υπό το λαϊκό αίτημα για δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων, τη λαϊκή αγανάκτηση, το φόβο των αντιδράσεων ή ό,τι άλλο. Είναι απόδειξη ότι η ζωή των υπηκόων είναι στα χέρια της από γεννήσεως μέχρι θανάτου, και ότι κανένας δεν είναι υπεράνω αυτής. Υπογραμμίζει την παντοδυναμία της, τη δύναμή της να ξηλώσει ακόμα και τους μέχρι χθες συμμάχους της (φασίστες και διεφθαρμένη πολιτική ελίτ) και να ορίσει νέους (ή να ξαναβγάλει τους ίδιους από το ψυγείο, την κατάλληλη στιγμή, αφού τους ξεπλύνουν τα μμε) όποτε αυτή κρίνει.

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ!

Ως αναρχικοί, πιστεύουμε ότι στη νέα αυτή τάξη πραγμάτων, όπου ο έλεγχος, ο φόβος, η καταστολή και ο θάνατος είναι στην ημερήσια διάταξη, οι καταλήψεις είναι ένα μόνιμο και καίριο πρόταγμα. Θυμίζουμε μαζικά κινήματα σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία του ’70, όταν οι καταλήψεις στέγης έγιναν ταξική επιλογή για όσους δεν είχαν να πληρώσουν ενοίκιο. Γιατί να επιτρέψουμε χαράτσια, ειδικούς φόρους και πλειστηριασμούς να μας στερήσουν την κάλυψη μίας από τις σημαντικότερες ανάγκες μας; Γιατί συνεχίζουμε να παραμυθιαζόμαστε ότι πρέπει να πληρώσουμε για να ζήσουμε; Ούτε δικαίωμα, ούτε ανθρωπισμός, ούτε τίποτα. Τα κοινωνικά αγαθά είναι βασικά συστατικά της ζωής μας και η πρόσβαση σε αυτά πρέπει να είναι ελεύθερη σε όλους. Αυτό που μας κάνει να ανεχόμαστε την κυριαρχία στο κεφάλι μας είναι ακριβώς το ότι διαχειρίζεται τις βασικές μας ανάγκες. Καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας! Καιρός να μπούμε στα άδεια σπίτια!

Πέρα από την επιβίωση και βλέποντας αισιόδοξα μπροστά, πώς μπορεί να μετεξελιχθεί η κοινωνία με γνώμονα την αλληλεγγύη, την ισότητα, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ως αναρχικοί προτάσσουμε και υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις διότι αποτελούν εστίες αγώνα, αντίστασης και αμφισβήτησης του υπάρχοντος. Οι ιδέες και οι πρακτικές που κυοφορούν, μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην αναζωπύρωση της ταξικής συνείδησης και στην επίθεση ενάντια στην κυριαρχία. Ο αγώνας ενάντια στην κυριαρχία είναι καθημερινός και ακατάπαυστος, από τη γειτονιά, τα σχολεία, τις σχολές, τους χώρους εργασίας, τους δρόμους. Σε κάθε περίπτωση, ένα ζωντανό κίνημα δεν ξεριζώνεται με εκκενώσεις. Γεννιέται ξανά και ξανά, διότι απαντά σε πραγματικές ανάγκες. Ως κομμάτι αυτού του αγώνα, θα παλεύουμε πάντα για την ανατροπή αυτού του σάπιου οικοδομήματος, θα δημιουργούμε νέους χώρους, θα ξαναπαίρνουμε τους παλιούς, θα βρισκόμαστε στους δρόμους και στις γειτονιές, στα χαλάσματα και θα δημιουργούμε. Γιατί όσο αυτοί θα καταστρέφουν, εμείς θα δημιουργούμε δομές αντίστασης και ελευθερίας, όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟΥ 

ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

αναρχική ομάδα dinamitera

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Δευτέρα 13/1/14 – 9.00 πμ στα Δικαστήρια

Standard

απελευθερωση (2)

Τα ξημερώματα της Πέμπτης 11 Οκτώβρη 2012 συγκεντρώθηκε ομάδα χρυσαυγιτών στην περιοχή των Υψηλών Αλωνίων, και συγκεκριμένα στo  ψητοπωλείο Psitalonia, με σκοπό να επιτεθεί σε αντιφασίστες που βρίσκονταν στην περιοχή αλλά και στο κατειλημμένο Mαραγκοπούλειο που βρισκόταν ένα δρόμο πιο κάτω. Άμεσα κινητοποιήθηκε κόσμος για να υπερασπιστεί τους συντρόφους αλλά και την κατάληψη. Οι φασίστες κυνηγήθηκαν και διώχθηκαν από τον ολοένα και αυξανόμενο κόσμο που έσπευδε να στηρίξει.

Η εκδίκηση του κράτους ήταν άμεση, με την προσαγωγή 9 ατόμων στα τυφλά σε διαφορετικό τόπο και χρόνο από τα γεγονότα το ίδιο κιόλας βράδυ. Οι 4 από τους προσαχθέντες εντέλει συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για απόπειρα ανθρωποκτονίας, αφού υποτίθεται πως αναγνωρίστηκαν από μέλη της Χ.Α. (οι οποίοι δεν δίστασαν να δηλώσουν ως μόνιμες κατοικίες τους τα γραφεία της χρυσής αυγής). Η διαδικασία της αναγνώρισης των προσαχθέντων από τους φασίστες, που οδήγησε στη σύλληψη των 4, ήταν στημένη και παράτυπη: δεν προηγήθηκε περιγραφή των υπόπτων και επίσης οι χρυσαυγίτες κλήθηκαν να “αναγνωρίσουν” μεταξύ των 9 προσαχθέντων και μόνο αυτών. Το δε κατηγορητήριο βασίζεται σε κατηγορίες μαγειρεμένες από χρυσαυγίτες, μπάτσους και δικαστικούς. Πρόκειται για άλλη μία υπόθεση στενής συνεργασίας κράτους και παρακράτους.

Αμέσως ένα δυναμικό κύμα αλληλεγγύης δημιουργήθηκε στην πόλη. Καθημερινή παρουσία στο μπατσομέγαρο όπου κρατούνταν οι σύντροφοι, πορείες, καταλήψεις σε τοπικά κανάλια με κορύφωση τη μέρα που περνούσαν οι 4 σύντροφοι από εισαγγελέα, όπου παρά την καταρρακτώδη βροχή 300 και πλέον αλληλέγγυοι έκλεισαν τη Γούναρη για ώρες και δεν σταμάτησαν στιγμή να φωνάζουν συνθήματα, έως ότου αφέθηκαν οι σύντροφοι.

Σήμερα, μετά από ενάμιση χρόνο θα βρεθούμε και πάλι στο δρόμο, έξω από τις δικαστικές αίθουσες όπου θα δικαστούν οι σύντροφοί μας. Κανένας δεν είναι μόνος του απέναντι στις επιθέσεις της εξουσίας. Η αντίσταση είναι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή απέναντι σε αυτό που επιτάσσει η κυριαρχία. Όσο υπάρχει σύστημα εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας, ο κόσμος του αγώνα θα βροντοφωνάζει και θα παλεύει για την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΔΕΥΤΕΡΑ 13/1/14 – 9.00 πμ στα Δικαστήρια

αναρχική ομάδα dinamitera