Tag Archives: στρατόπεδα συγκέντρωσης

Ούτε στρατόπεδα συγκέντρωσης ούτε «κέντρα φιλοξενίας»

Standard

Laurent-10

«Ο Πόλεμος είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας, είναι μια απλή συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».

Καρλ φον Κλαούζεβιτς “Περί Πολέμου”

Ο πόλεμος που διεξάγουν οι παγκόσμιοι κυρίαρχοι για την καθυπόταξη και την λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας, επιφέρει ανυπολόγιστες κοινωνικές και περιβαλλοντικές καταστροφές, γεγονός που δημιουργεί τεράστιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, καθώς ολόκληροι πληθυσμοί εξαναγκάζονται στο να ζουν σε συνθήκες φτώχειας, εξαθλίωσης, ασθενειών και θανάτου, ενώ σημαντικό κομμάτι τους υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τον τόπο του αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο εσωτερικό του «καπιταλιστικού παράδεισου» των δυτικών κοινωνιών. Γεννιούνται έτσι ολόκληρες στρατιές εξαθλιωμένων ανθρώπων με κατεύθυνση τη δυτική και βόρεια Ευρώπη, πολλοί από τους οποίους δεν καταφέρνουν ποτέ να περάσουν στο εσωτερικό της, επειδή είτε δολοφονούνται στα σιδερόφρακτα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο είτε πνίγονται με σαπιοκάραβα προσπαθώντας να διασχίσουν τη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου. Όσοι φυσικά από αυτούς τα καταφέρνουν γρήγορα συνειδητοποιούν πως ο παράδεισος που ονειρεύονταν δεν είναι τίποτα άλλο από μια κόλαση άγριας εκμετάλλευσης, καταστολής, ρατσισμού και θανάτου.

Το ελληνικό κράτος, ως νοτιοανατολικό άκρο-σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λειτουργεί ως ένα είδος στρόφιγγας μέσω της οποίας τα ευρωπαϊκά κράτη ρυθμίζουν τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές σύμφωνα με τις ανάγκες των αφεντικών, αλλά και με γνώμονα ευρύτερες πολιτικές σκοπιμότητες. Ανάλογα με τους πολιτικούς και οικονομικούς συσχετισμούς, είτε χρησιμοποιούν τους μετανάστες ως φθηνό και εύκολα αναλώσιμο εργατικό δυναμικό όταν τους χρειάζονται είτε τους εγκλωβίζουν στο εσωτερικό του κράτους εισόδου -του ελληνικού στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων- στο οποίο δημιουργείται μια αποθήκη εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατασταλτική μανία του κράτους και υφίστανται το ρατσιστικό μένος των φασιστικών και παρακρατικών συμμοριών. Αρκετοί από αυτούς στοιβάζονται για μήνες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν διαπράξει κανένα συγκεκριμένο αδίκημα, παρά μόνο επειδή δεν διαθέτουν νόμιμη άδεια διαμονής στη χώρα, επιβεβαιώνοντας πως το στρατόπεδο αποτελεί τον πραγματικό τόπο εντός του οποίου λαμβάνει σάρκα και οστά η κατάσταση εξαίρεσης. Για τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα, το ελληνικό κράτος επιδοτείται με μια σειρά από ευρωπαϊκά κονδύλια με τα οποία πλουτίζουν διάφοροι πολιτικοί, κατασκευαστικοί και οικονομικοί κύκλοι.

«Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός μπορεί να οριστεί ως η θέσμιση, μέσω της κατάστασης εξαίρεσης, ενός κατά νόμον εμφυλίου πολέμου που επιτρέπει την φυσική εξόντωση όχι μόνο των πολιτικών αντιπάλων, αλλά και ολόκληρων κατηγοριών πολιτών που για κάποιο λόγο δίνουν την εντύπωση ότι δεν μπορούν να ενσωματωθούν στο πολιτικό σύστημα. […]Το στρατόπεδο είναι ο χώρος που ανοίγεται, όταν η κατάσταση εξαίρεσης αρχίζει να καθίσταται ο κανόνας».

Giorgio Agamben, “Κατάσταση εξαίρεσης”, “Το στρατόπεδο ως νόμος της νεωτερικότητας”

Πριν λίγο καιρό, ο Sayed Mahdi Akbare, 23 χρονών από το Αφγανιστάν, ο οποίος ήταν έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, υπέκυψε στις ασθένειές του λόγω άθλιων συνθηκών κράτησης και μη χορήγησης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Ο Fatal Abdul από την Υεμένη αυτοκτόνησε στα κρατητήρια της διεύθυνσης Αλλοδαπών Θεσ/νικης λόγω άρνησης των γιατρών για νοσηλεία. Λίγες μέρες μετά, ο Muhammad Nadim, 22 χρονών από το Πακιστάν, αυτοκτόνησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Είχε προηγηθεί ο για 23 μήνες εγκλεισμός του, η εκ νέου σύλληψη και κράτηση του σε κρατητήρια για ακόμα 3 μήνες μετά την πρώτη απελευθέρωση του και τέλος, ο εγκλεισμός του για δεύτερη φορά στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας.

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούν βασικό κομμάτι της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών σε περίοδο κρίσης, προς όφελος των αφεντικών, ενώ ιστορικά έχουν αποτελέσει, σε διαφορετικές περιόδους, τα πιο αποκρουστικά σημεία εξόντωσης των πληθυσμών που βρίσκονταν σε συνθήκη εξαίρεσης. Στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, έρχονται να ελέγξουν την κινητικότητα της εργατικής δύναμης των μεταναστών στερώντας τους το δικαίωμα στη μετακίνηση εντός και μεταξύ συνόρων. Συνθέτουν έτσι μεγάλο μέρος του Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια με στόχο να αποκλειστούν από τη μια τα κομμάτια του πληθυσμού που “περισσεύουν” εξαιτίας της διαρκούς οικονομικής ύφεσης, αλλά και για να πειθαρχήσουν στη νέα ασφυκτική συνθήκη ζωής και εργασίας όλοι οι υπόλοιποι, αναγνωρίζοντας στους έγκλειστους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το μέλλον που επιφυλάσσουν το κράτος και τα αφεντικά και για τους ίδιους, εάν προκύψει ανάγκη.

«Θα εφαρμόσουμε τη λεγόμενη εποπτευόμενη ελευθερία. […] Σταδιακά (σ.σ. θα αφήνονται ελεύθεροι), μετά από ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη, αφού θα δώσουν διευθύνσεις διαμονής και θα έχουν και περιοριστικούς όρους».

Γιάννης Πανούσης, Υπουργός Προστασίας του Πολίτη

Σήμερα, η νέα πολιτική διαχείριση μπορεί φαινομενικά να υπόσχεται κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και την αντικατάστασή τους από “κέντρα φιλοξενίας”, δεν παύει όμως να διαπνέεται από το ίδιο πνεύμα αναγκαιότητας περιορισμού των μεταναστών και να ξεκινά από την ίδια αφετηρία με αυτή των υποστηρικτών των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που δεν είναι άλλη από την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ως “προβλήματος” που πρέπει να λυθεί μέσω του αποκλεισμού και της παρανομοποίησης της ύπαρξης τους. Έτσι κι αλλιώς, η σύγχρονη μετανάστευση είναι σε μεγάλο βαθμό, απόρροια του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και των ιμπεριαλιστικών επιλογών του, ώστε κανένας πολιτικός διαχειριστής του, όσες καλές προθέσεις κι αν είχε, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει πραγματικά φιλομεταναστευτική πολιτική (και φυσικά δεν εννοούμε τη -για επικοινωνιακούς λόγους- σταδιακή απελευθέρωση έγκλειστων μεταναστών από το στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας).

Στην ουσία, η νέα διαχείριση του ζητήματος που εξαγγέλλεται από τη νέα κυβέρνηση συνεχίζει να λαμβάνει αντιμεταναστευτικά χαρακτηριστικά καθως επιβάλλει περιοριστικούς όρους για τους μετανάστες μέσω της διαρκούς παρουσίας τους σε αστυνομικά τμήματα, του γεωγραφικού περιορισμού τους σε συγκεκριμένες περιοχές ή της υποχρεωτικής δήλωσης μόνιμου τόπου κατοικίας. Σε κάθε περίπτωση, το νέο πλαίσιο άσκησης της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής δεν σταματάει να συνεισφέρει στην εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, αφού η διαιώνιση της συνθήκης παρανομοποίησης των ματαναστών ευνοεί τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των αφεντικών, ενώ παράλληλα τους αφήνει έκθετους απέναντι στην κρατική καταστολή, τις φασιστικές συμμορίες που καραδοκούν έχοντας τους από καιρό στοχοποιήσει και σε κάθε είδους δουλεμπορικές μαφίες,καθώς και στην πιθανότητα εγκλεισμού τους σε ένα άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης από τα εκατοντάδες που υπάρχουν στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής επικράτειας.

Άλλωστε, κοινός παρανομαστής του εγκλεισμού των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, της σχεδόν μηδαμινής παροχής ασύλου στους πρόσφυγες, της άγριας εκμετάλλευσης τους στα εργασιακά κάτεργα, της σεξουαλικής τους κακοποίησης στα σκλαβοπάζαρα του trafficking, των ρατσιστικών εγκλημάτων σε βάρος τους στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων, των δολοφονιών τους σύνορα της Ευρώπης-φρούριο είναι η κατάσταση παρανομίας που τους επιβάλλει το κράτος και αυτή δεν θίγεται σε καμία περίπτωση από τη νέα «εναλλακτική» πολιτική διαχείριση.

Από την πλευρά μας, στεκόμαστε ενάντια στην ποινικοποίηση των ανθρώπων και στην απαγόρευση της ελεύθερης μετακίνησής τους. Δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα κράτος το δικαίωμα επιβολής κάθε είδους διαχωριστικών ορίων και επίπλαστων διαχωρισμών μεταξύ των ανθρώπων στη βάση του φύλου, της φυλής, της καταγωγής, της θρησκείας κ.ο.κ. Μακριά και ενάντια σε αυταπάτες περί εξωραϊσμού του υπάρχοντος συστήματος και πραγματικής βελτίωσης των όρων ζωής για τη συντριπτική πλειοψηφία της άγρια πληττόμενης κοινωνικής βάσης, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την επαναστατική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, έχοντας την πεποίθηση πως η πραγματική ελευθερία, ισότητα και αυτάρκεια θα έρθει μόνο μέσα από τον αγώνα όλων, ντόπιων και μεταναστών, ενάντια στους κοινούς μας δυνάστες. Η απάντησή μας στο κράτος και τα αφεντικά πρέπει να είναι η συλλογικοποίηση των αντιστάσεων μας, η συνειδητοποίηση της κοινής μας θέσης -ντόπιων και μεταναστών- η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός, χωρίς πλαστούς διαχωρισμούς (έθνος-φυλή, νόμιμος-παράνομος). Απέναντι στην προσπάθεια κατακερματισμού των καταπιεσμένων, να απαντήσουμε με ταξική αλληλεγγύη.

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ 

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Πάτρα, Μάρτης 2015 | saktapatra.wordpress.com

• email: saktapatra@gmail.com
• Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο, 20.00 με 23.00
στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87

Advertisements

Μικροφωνική-Συγκέντρωση, Πέμπτη 30/10 στις 11 π.μ. στο Παράρτημα

Standard

afisastratopeda

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Μεταναστευτική πολιτική και στρατόπεδα συγκέντρωσης

Standard
η μπροσούρα  εκδόθηκε για το πολιτικό καφενείο που διοργάνωσε το ''σπασμένο γρανάζι'' στην Κατάληψη κυλικείο Οκτάγωνο στις 10/4/14.

η μπροσούρα εκδόθηκε για το πολιτικό καφενείο που διοργανώσε το σπασμένο γρανάζι στην Κατάληψη κυλικείο Οκτάγωνο στις 10/4/14.

Συνδέοντας την ποινικοποίηση της ασθένειας με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών

Standard

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί προϊόν συλλογικών προσβληματισμών και συζητήσεων στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας Αναρχικών», μιας διαδικασίας που ασχολήθηκε με τον Ξένιο Δία και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην πάτρα την προηγούμενη χρονιά. Αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης προσέγγισης που έγινε γύρω από το θέμα, που εκτείνεται από την ανάλυση της καπιταλιστικής κρίσης, την εσωτερίκευση ταυτοτήτων όπως η εθνική ταυτότητα, τη διάκριση μεταξύ νόμιμου-παράνομου με βάση την κατάσταση εξαίρεσης, την ιστορία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, την τρέχουσα κρατική διαχείριση.

Το συγκεκριμένο κομμάτι, το οποίο αντλεί στοιχεία από το άρθρο «Πολιτικές της αρρώστιας και του φόβου: Σημειώσεις για την πολιτική και ιδεολογική διαχείριση της πανδημίας γρίπης Η1Ν1» του Παν. Σωτήρη, αποτελεί τη συμβολή της ομάδας μας στην προσπάθεια να καταγραφούν τα συμπεράσματα που έβγαλε η συνέλευση. Προσπαθεί να περιγράψει το ρατσισμό που καλλιεργείται γύρω από την ταυτότητα του αρρώστου και να ερμηνεύσει τις πολιτικές σκοπιμότητες-κινδύνους που εγκυμονεί η ποινικοποίηση της ασθένειας στο σήμερα.

Σχόλια/διορθώσεις/επικαιροποιήσεις από συντρόφους/ισσες είναι ευπρόσδεκτα: dinamitera36@gmail.com

Φόβος, τάξη και ασφάλεια: κατασκευάζοντας τον εσωτερικό εχθρό

Καλλιεργώντας το ρατσισμό γύρω από την ταυτότητα του «αρρώστου»[1]

Υπάρχει μια σειρά εσωτερικευμένων ταυτοτήτων, οι οποίες κατασκευάζονται και αναπαράγονται προκειμένου να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένους σκοπούς της κυριαρχίας. Σε αυτή την ενότητα θα εστιάσουμε στους διαχωρισμούς με βάση την υγεία και στη διάκριση μεταξύ «υγιών» και «αρρώστων», ως εργαλείο διαχωρισμού και ελέγχου πληθυσμών. Στο σήμερα θα δούμε ότι αξιοποιείται και αυτός ο διαχωρισμός για την νομιμοποίηση της ύπαρξης στρατοπέδων συγκέντρωσης για μετανάστες στην ελλάδα. Πριν ανακοινωθεί επίσημα η λειτουργία τους (Μάρτιος 2012) αλλά και παράλληλα με τις διαβουλεύσεις για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ΜΜΕ έβριθαν από ρεπορτάζ για τον μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει η δημόσια υγεία εξαιτίας των μεταναστών και αλληλοσυμπληρούμενες δηλώσεις των τότε υπουργών υγείας και προστασίας του πολίτη (sic) περί «υγειονομικής βόμβας»[2] στο κέντρο της Αθήνας. Η συστηματική τρομοκρατία περί λοιμωδών νοσημάτων και πανδημιών προφανώς αποσκοπεί στον αυτόματο συνειρμό: μετανάστες=άρρωστοι=επικίνδυνοι, ώστε να νομιμοποιηθεί η απομόνωσή τους από το κοινωνικό σύνολο. Μόνο που ο παραπάνω συνειρμός, υπονοεί την ίδια στιγμή ότι στον αντίποδα υπάρχει μια άλλη κοινωνική ομάδα, αυτή των υγειών-φιλήσυχων ελλήνων. Έτσι δίπλα στο διαχωρισμό ντόπιος-ξένος με βάση το «έθνος» προστίθεται συμπληρωματικά ο διαχωρισμός υγιής-άρρωστος.

Η διαχείριση του φόβου ως πολιτική στρατηγική

Το στοιχείο του φόβου και η διαχείρισή του αποτελεί κομβική στρατηγική της κυριαρχίας. Στις μέρες μας, πρακτικά αποτελεί καθοριστικό εργαλείο άσκησης πολιτικής. Και αυτό διότι καθώς η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει, ο νεοφιλελευθερισμός δεν μπορεί πλέον να αποσπά τη συναίνεση με (κάποια έστω) υλικά ανταλλάγματα. Οπότε το σύστημα στρέφεται προς τον ολοκληρωτισμό για να εξασφαλίσει την ίδια του την επιβίωση. Αυτό πρακτικά σημαίνει μια ολοένα και πιο αυταρχική θωράκιση των συμφερόντων του κεφαλαίου, αποσπώντας την πειθάρχηση δια της βίας όταν χρειάζεται.

Η πειθάρχηση προϋποθέτει την απομόνωση και την παθητικοποίηση, κάτι που επιτυγχάνεται θαυμάσια και πολύ επιδέξια μέσα από το φόβο. Δια στόματος πολιτικών, οικονομικών αναλυτών και κάθε είδους ειδικών (στη χειραγώγηση) παρουσιάζονται σωρεία ανυπέρβλητων προβλημάτων και απειλών. Μοναδικός εγγυητής για την τάξη και την ασφάλεια του ανυπεράσπιστου λαουτζίκου προπαγανδίζεται ότι δεν μπορεί παρά να είναι το κράτος. Κλεισμένοι στα σπίτια τους, οι τηλεθεατές ξεφυσούν με ανακούφιση καθώς οι δρόμοι γεμίζουνε με κάμερες παρακολούθησης, οπλισμένους μπάτσους κάθε είδους και ιδιωτικές εταιρείες σεκιούριτι[3]. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: από τη μία η διαχείριση του φόβου οδηγεί στην πειθαρχία, από την άλλη στην αναγνώριση του κράτους ως φορέα αναγκαίου για την εγγύηση της ασφάλειας. Διαιωνίζοντας μέσα από το φόβο την εξουσία του, το κράτος δε φτάνει ποτέ στον απόλυτο καθησυχασμό, αλλά ξανά και ξανά γεννάει φόβους για να αποσπά τη συναίνεση. Ο φόβος πρέπει να μένει πάντοτε ζωντανός μέσα μας. Όχι ο πανικός, αλλά ο ελεγχόμενος φόβος που οδηγεί σε (αυτο)περιορισμό, στην προσαρμογή της καθημερινότητας, στη συμμόρφωση, στην αποδοχή έκτακτων μέτρων και περιορισμών της ελευθερίας.

Ο φόβος των λοιμωδών νοσημάτων και η αποδοχή έκτακτων μέτρων

Η διαχείριση του φόβου σε σχέση με επιδημίες ή ευρύτερους κινδύνους για τη δημόσια υγεία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια (και) στην ελλάδα (από την υστερία με τη γρίπη των πτηνών και τη γρίπη των χοίρων (H1N1), μέχρι την «υγειονομική βόμβα» στο κέντρο της Αθήνας λόγω «της έξαρσης λοιμωδών νοσημάτων εκεί που συγκεντρώνονται πολλοί μετανάστες»[4]). Καλλιεργείται συστηματικά ένα κλίμα φόβου ότι απειλείται η δημόσια υγεία (στα πρότυπα της αντικομμουνιστικής υστερίας του ‘50 ή του σύγχρονου πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία), που αντανακλάται τόσο στο λόγο των επίσημων φορέων όσο και στο παπαγάλισμα των ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του υπουργείου υγείας, που δανείζονται ορολογία από τις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες με διάφορες παραλλαγές (βλ. ενδεικτικά τις υποσημειώσεις 10,11). Τέκνο αυτού του ανίερου δεσμού μεταξύ των υπουργείων υγείας και προστασίας του πολίτη είναι η ταύτιση της ασθένειας με το έγκλημα (και κατά συνέπεια την ποινική δίωξη). Ο δικός τους ορισμός για το «υγειονομικό έγκλημα» τυλίγει μια σειρά κατατρεγμένων ομάδων (μετανάστες/τριες, τοξικοεξαρτημένους/ες, εκδιδόμενους/ες και αστέγους/ες) κυριολεκτικά σε μια κόλλα χαρτί: την Υγειονομική Διάταξη με τίτλο «Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» (ΓΥ/39A, ΦΕΚ 1002/Β/2.4.2012)[5].

Συνδυαστικά με όσα προαναφέρθηκαν, είναι σημαντικό να αναδείξουμε πώς η ιδεολογική διαχείριση του φόβου αξιοποιείται ώστε να συσχετιστούν οι μεταδοτικές ασθένειες με ρατσιστικές αντιλήψεις. Αυτό ουσιαστικά γίνεται αποδίδοντας ιδιαίτερους επιδημιολογικούς κινδύνους σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Ο στιγματισμός της ομοφυλοφιλίας και των μαύρων για τη μετάδοση του AIDS είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Υπάρχουν όμως και άλλα ιστορικά παραδείγματα ρατσιστικής αντιμετώπισης πληθυσμών στη βάση της μετάδοσης συγκεκριμένων νόσων (βλ. καραντίνες τον 19ο αιώνα, το διαχωρισμό Ευρωπαίων και ιθαγενών στις αποικίες, την απόδοση της έξαρσης κρουσμάτων πανώλης στα τέλη του 19ου αιώνα-αρχές 20ού στους Κινέζους συλλήβδην).

Στην Ελλάδα του σήμερα, εκδιδόμενοι/ες, τοξικοεξαρτημένοι/ες και μετανάστες/τριες αντιμετωπίζονται ρατσιστικά ως δυνητικοί φορείς του ιού HIV και άλλων λοιμωδών νοσημάτων[6] και υποβάλλονται σε ιατρικές εξετάσεις που δεν είναι υποχρεωτικές για όλους. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα Υγειονομική Διάταξη, η είσοδος μεταναστών από χώρες του «τρίτου κόσμου» προϋποθέτει λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις που δεν είναι υποχρεωτικές για πολίτες δυτικών χωρών[7]. Στη διάταξη δίνεται μια λίστα νοσημάτων[8], και εφόσον κάποιος νοσεί απαγορεύεται να εισέλθει στη χώρα ή αν έχει εισέλθει ήδη θα τίθεται υπό περιορισμό-καραντίνα ούτως ώστε να προστατευτεί η «δημόσια υγεία». Τα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας όλης της χώρας υποχρεούνται να δημιουργήσουν χώρους απομόνωσης που να πληρούν τις ιατρικές προδιαγραφές νοσηλείας. Βάσει αυτής της διάταξης (ΓΥ/39A) συνελήφθησαν και διαπομπεύτηκαν χυδαία οι οροθετικές γυναίκες τον Απρίλη 2012[9].

Αυτό πρακτικά υπονοεί ότι όσοι προέρχονται από «υποανάπτυκτες» χώρες αποτελούν εν δυνάμει κίνδυνο για τη υγεία του «έθνους». Βίαιες εκδιώξεις μεταναστών (από κτίρια στο κέντρο της Αθήνας το καλοκαίρι του 2009, των απεργών πείνας από το μέγαρο Υπατία το 2011[10], των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών[11], συλλήψεις σε σκούπες και στις επιχειρήσεις «Ξένιος Δίας») δικαιολογούνται με πρόφαση την ανάγκη προστασίας της «δημόσιας υγείας». Προσοχή: όχι της υγείας των ασθενών, αλλά της δημόσιας υγείας, της υγείας του υπόλοιπου πληθυσμού, αυτής της υπονοούμενης ομαδοποίησης υγιών-ελλήνων.

Καθώς το κράτος τείνει προς ολοκληρωτικές πρακτικές, προκειμένου να συνεχίσει να κρατάει τα ινία σε μια μεταβατική περίοδο στην ιστορία του καπιταλισμού, μια σειρά από εξειδικευμένους φορείς (βλ. ρόλο του Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ))[12] και μηχανισμούς έρχονται να προτείνουν και να υλοποιήσουν «σχέδια έκτακτης ανάγκης». Και όταν μια περίσταση παρουσιάζεται και γίνεται αποδεκτή ως έκτακτη, τότε ανοίγει η κερκόπορτα για να εφαρμοστούν σχέδια μαζικής καταστολής, όπως ο Ξένιος Δίας, και να νομιμοποιηθούν απάνθρωπες πρακτικές πειθάρχησης και επιτήρησης, όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι πρακτικές αυτές σκοπεύουν όχι απλά στο στιγματισμό και στην κοινωνική απομόνωση, αλλά ακόμα και στη φυσική εξόντωση συγκεκριμένων πληθυσμών που είναι πλέον περιττοί στο σύστημα. Όσο οι μετανάστες ήταν ένα φτηνό εργατικό δυναμικό στην ελλάδα, που με τη μαύρη, ανασφάλιστη, κακοπληρωμένη εργασία τους εξυπηρετούσαν το ντόπιο κεφάλαιο, η παρουσία τους ήταν ανεκτή. Τις «χρυσές δεκαετίες» της ανάπτυξης του ελληνικού κεφαλαίου ’90-’00 καλλιεργείτο τόσος ρατσισμός όσος χρειαζόταν για να παραμένουν διαχωρισμένοι από την ντόπια εργατική τάξη (και τα δικαιώματα που αυτή απολάμβανε). Όταν όμως η καπιταλιστική κρίση εκδηλώθηκε σε όλη της την έκταση, από το 2008 και εξής, η ελληνική κοινωνία άρχισε να συντηρητικοποιείται σε βαθμό που να ανέχεται χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση ακραία ρατσιστικά φαινόμενα (από το λόγο και τα έργα των κυβερνήσεων μέχρι τις φασιστικές επιθέσεις στο δρόμο, που έχουν οδηγήσει σε δολοφονίες και σοβαρούς τραυματισμούς). Οι μετανάστες, και κυρίως όσοι δεν έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα, κατέληξαν να θεωρούνται ένα σώμα ξένο από γεννήσεως μέχρι θανάτου, ένας «εσωτερικός εχθρός» απέναντι στον οποίο το κράτος (ασφαλείας) θα υπερασπιστεί τους υπηκόους του με νύχια και με δόντια.

Για να φτάσουμε έως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες υπήρξε μια συστηματική προπαγάνδα επί σειρά ετών, που επιδίωξε να τους περιθωριοποιήσει στη βάση του ξένου, του παράνομου, του εγκληματία, του μιαρού, του αρρώστου. Οι όποιες παραβατικές συμπεριφορές και εγκλήματα με δράστες μετανάστες παρουσιάζονταν με όρους χολιγουντιανού θεάματος, σε απόλυτη δυσαναλογία με αντίστοιχες περιπτώσεις με δράστες έλληνες. Και εκεί που η κατάφορα ρατσιστική ρητορεία της Χρυσής Αυγής και οι παρακρατικές επιθέσεις που ενορχηστρώνει θα προσέκρουαν ενδεχομένως σε κοινωνικές αντιστάσεις, ήρθε να κουμπώσει η ρητορεία «μετριοπαθών» πολιτικών περί δημόσιας υγείας. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για άλλες περιθωριοποιημένες (ή σε διαδικασία περιθωριοποίησης) κοινωνικές ομάδες.

Είναι αποκαλυπτικό ότι λίγες μόνο εβδομάδες μετά την επίσημη ανακοίνωση για τη λειτουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για μετανάστες χωρίς χαρτιά, ψηφίστηκε τροπολογία ώστε να μπορούν να φυλακίζονται στα στρατόπεδα και μετανάστες με λοιμώδη νοσήματα, όπως επίσης ότι τοξικοεξαρτημένοι συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας για «εξετάσεις και καταγραφή»[13] τον Απρίλη 2013. Η συγκεκριμένη κατασταλτική επιχείρηση ονομάστηκε Θέτις, στο πρότυπο του Ξένιου Δία (προφανώς κάποιοι σπάνε πλάκα ξεσκονίζοντας την ελληνική μυθολογία και αντιστρέφοντας το νόημα των λέξεων). Όπως επίσης δεν είναι τυχαίο που το Πόρισμα της ΚΕΕΛΠΝΟ για το κέντρο της Αθήνας, η ψήφιση της Υγειονομικής Διάταξης, η επίσημη ανακοίνωση λειτουργίας στρατοπέδων συγκέντρωσης και η τροπολογία για τον εγκλεισμό ασθενών με λοιμώδη συνέπεσαν χρονικά, και δη τον Απρίλιο 2012, ένα μήνα πριν τις εκλογές του Μαΐου. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η έξαρση ενδιαφέροντος γύρω από τη δημόσια υγεία ήταν ωφελιμοθηρική και σχετιζόταν με κομματικά παιχνίδια και συμφέροντα. Η ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής οδήγησε με φυσικό τρόπο την πολιτική ατζέντα στο σύνολό της προς τα (ακρο)δεξιά, όπως επίσης η συντηρητική πολιτική ατζέντα έθρεψε (σκόπιμα) τη Χρυσή Αυγή (η κότα έκανε το αυγό και το αυγό την κότα, για να συνεχίσουν κράτος και παρακράτος να εξυπηρετούν πιστά το κεφάλαιο, αποσοβώντας κρίσεις και τριγμούς). Η επαναφορά της υγειονομικής διάταξης ΓΥ/39Α τον Ιούλιο 2013, μετά την ολιγόμηνη κατάργησή της[14], δείχνουν ότι προβλέπεται συνέχιση και μάλιστα με νομική κατοχύρωση των επιχειρήσεων-σκούπα σε αλλοδαπούς, τοξικομανείς και άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες. Πέρα από τις κομματικές σκοπιμότητες (στραπατσάροντας την ιατρική δεοντολογία και κλείνοντας το μάτι στην ακροδεξιά), βλέπουμε ότι το κράτος, με πρόσχημα τον περιορισμό της μετάδοσης λοιμωδών νοσημάτων και τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας, καθιερώνει την αντιμετώπιση της ασθένειας ως έγκλημα και, κατά συνέπεια, την παρέμβαση της αστυνομίας και άλλων κατασταλτικών μηχανισμών στην κοινωνική ζωή.

Για όσους έχουν περιορισμένη φαντασία για το τι σημαίνει να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης γύρω μας, και δη χωρίς να έχει εκδηλωθεί κάποια σοβαρή αντίδραση για τη δημιουργία τους, να πούμε μόνο ότι το υπουργείο δικαιοσύνης έχει ήδη ανακοινώσει τη λειτουργία κέντρων κράτησης για οφειλέτες. Διαβάζουμε επίσης ότι στη Ν. Αφρική υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για ομοφυλόφιλους[15], γνωρίζουμε ότι οι κρατούμενοι στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν οι εργάτες που επάνδρωσαν με τη βία τη γερμανική βιομηχανία πριν και κατά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο[16], ότι χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα για ιατρικά πειράματα-βασανιστήρια (ευγονικής, αντοχής ανθρώπου σε ακραίες συνθήκες, νέων φαρμάκων κτλ) και ότι σε κάποια στρατόπεδα μοναδικός σκοπός ήταν η εξόντωση (π.χ. ρομά). Με άξονα τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, έχουν θεσπιστεί ιστορικά νόμοι-τερατουργήματα και έχουν ακολουθηθεί απάνθρωπες πρακτικές, όπως για παράδειγμα η μαζική θανάτωση ατόμων με αναπηρία και η απαγόρευση τεκνοποίησης συγκεκριμένων ομάδων στο Γ’ Ράιχ. Και ο νοών νοείτω για τη δύναμη κράτους και κεφαλαίου να βαφτίζουν κοινωνικές ομάδες ως ανεπιθύμητες και να τις ρίχνουν στο πυρ το εξώτερον. Οι κοινωνικές προεκτάσεις από τη στέρηση της ελευθερίας, τον εγκλεισμό και το βασανισμό είναι πραγματικά νοσηρές.

Περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και άλλα επικίνδυνα καπιταλιστικά παιχνίδια

Το πρόβλημα στον καπιταλισμό δεν είναι ότι εκκολάπτονται «ιοί-τέρατα», ούτε περιορίζεται μόνο στο ότι πεθαίνουν ασθενείς επειδή περικόπτονται κοινωνικές δαπάνες και διατίθενται πόροι σε κοινωνικά άχρηστες και επιζήμιες δραστηριότητες (βλ. στρατιωτικό εξοπλισμό). Ο καπιταλισμός όντως σκοτώνει, όμως πολύ περισσότερο με την καθημερινότητα της εκμετάλλευσης, της κοινωνικής ανισότητας, της ολοένα μεγαλύτερης ανασφάλειας που αυξάνουν τόσο τη νοσηρότητα όσο και τη θνησιμότητα. Η ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε, η οποία οδηγεί σε ταχύτατη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, καταδικάζει τους από κάτω σε ελλιπή ή κακή διατροφή (τα βιολογικά προϊόντα είναι είδος πολυτελείας για τους έχοντες, σύμφωνα με τη βιομηχανία τροφίμων στους υπόλοιπους αναλογούν προϊόντα δηλητηριασμένα από τα φυτοφάρμακα και προτηγανισμένες μπούρδες), σε νοσήματα που σχετίζονται με την ψυχολογική πίεση και συχνά οδηγούν σε κατάρρευση ή καταχρήσεις, σε σωματική καταπόνηση από εργασία σε συνθήκες δουλείας, σε χρόνιες παθήσεις λόγω του υψηλού κόστους της ιατρικής περίθαλψης, προληπτικών εξετάσεων κ.ο.κ.

Το δημόσιο (κρατικό) σύστημα υγείας υποβαθμίζεται σταθερά εδώ και δεκαετίες μέσα από νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ευνοούν το πέρασμα αυτών των υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα. Πέρα από το προφανές, ότι έτσι θησαυρίζουν πολυεθνικές εταιρείες κάθε είδους (ιατρικού εξοπλισμού, υλικών, φαρμάκων κτλ) αξίζει να σημειωθεί ότι έτσι οδηγούμαστε παράλληλα σε ένα ξεσκαρτάρισμα πληθυσμών που «περισσεύουν»: Όσοι δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν ιδιωτική ασφάλιση και περίθαλψη, δηλαδή όλοι όσοι δεν μπορούν να καταναλώσουν αυτές τις παρεχόμενες από το ιδιωτικό κεφάλαιο υπηρεσίες, θα πεθαίνουν. Τόσο απλά. Αυτό παίρνει σβάρνα άνεργους (πλεονάζον εργατικό δυναμικό), μετανάστες (δεν αναγνωρίζονται ως πολίτες, άρα δεν έχουν κανένα δικαίωμα), περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες (τοξικοεξαρτημένους, ρομά κτλ), συνταξιούχους (το κόστος συντήρησής τους στη ζωή δεν συμφέρει αφότου έχουν σταματήσει να παράγουν) κτλ.

Γιατί όμως η επιστροφή στο κράτος πρόνοιας είναι μια ουτοπία; Διότι αυτό το σύστημα δοκιμάστηκε και απέτυχε. Το κράτος πρόνοιας ήταν ένα καπιταλιστικό πείραμα που έβαζε το δυνατόν περισσότερους παίκτες στο χορό της ροής του κεφαλαίου, όχι μόνο στην παραγωγή αλλά και στην κατανάλωση. Το κεφάλαιο έβγαινε κερδισμένο διότι πέρα από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης επί 8 ώρες τη μέρα, όλο το υπόλοιπο 24ωρο οι εργαζόμενοι κατανάλωναν μανιωδώς από είδη διατροφής μέχρι διασκέδασης (μιλάμε πάντα για ένα μοντέλο ζωής στο δυτικό κόσμο, το οποίο ήταν εφικτό χάρη στις άθλιες συνθήκες εργασίας πληθυσμών σε άλλα σημεία του πλανήτη). Κάθε έκφανση της ζωής είχε μπει στο παιχνίδι και το κεφάλαιο είχε συμφέρον να είναι οι παίκτες υγιείς και να ζουν πολλά χρόνια ώστε να είναι πιο παραγωγικοί και να καταναλώνουν το δυνατόν περισσότερα για το δυνατόν περισσότερο καιρό (ακόμα και πανάκριβες θεραπείες σε προχωρημένη ηλικία). Όμως το σύστημα φράκαρε, και πλέον δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το να αμβλύνονται ταξικές ανισότητες μέσα από κοινωνικές παροχές. Με απλά λόγια δεν είναι προσοδοφόρο να συντηρούνται πλέον κάποιοι πληθυσμοί στη ζωή, η ύπαρξή τους δεν ωφελεί σε κανένα επίπεδο το κεφάλαιο, εξού και το κράτος πρόνοιας αποσύρεται ανεπιστρεπτί.

Αποκρύπτοντας την κοινωνική διάσταση της υγείας: από την ασθένεια στον αποκλεισμό

Η υγεία προφανώς και σχετίζεται με  κοινωνικές και οικονομικές παραμέτρους. Τόσο η υγεία όσο και η ασθένεια δεν μπορούν να ορίζονται μονοσήμαντα ως επαφή με μια νόσο, αλλά ως άμεση συνάρτηση διάφορων κοινωνικών παραγόντων. Όσο καλύτερα ζει κάποιος τόσο λιγότερες πιθανότητες έχει να πληγεί από νοσήματα που ευδοκιμούν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Παρατηρείται όμως ότι αυτή η προφανής σύνδεση της υγείας με τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες σκόπιμα αποκρύπτεται, έως και αντιστρέφεται, με σκοπό οι υπηρεσίες υγείας να συνδεθούν με δομές δημόσιας ασφάλειας. Αυτό πιάνει ένα πολύ ευρύ φάσμα, από τον εγκλεισμό (βλ. στρατόπεδα συγκέντρωσης) έως πρακτικές βιο-επιτήρησης (βλ. καταγραφή βιομετρικών στοιχείων). Στο ίδιο πλαίσιο, δίνεται ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στους κινδύνους από λοιμώδη και μεταδοτικά νοσήματα. Το αποτέλεσμα είναι να διαμορφώνεται μια νέα αντίληψη για την ιατρική περίθαλψη: μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό επιτήρησης και άμυνας απέναντι σε κάποια απειλή. Εφόσον η ασθένεια δεν νοείται ως απότοκο κοινωνικών συνθηκών, οι φορείς της ασθένειας στιγματίζονται και απομονώνονται. Το πρόβλημα περιορίζεται απλώς στο εάν και σε ποια κλίμακα θα υπάρξει επαφή του υπόλοιπου πληθυσμού με τη νόσο: έτσι καταλήγει ο άρρωστος να πρέπει να απομακρυνθεί, και όχι να ιαθεί. Περνάμε στην «προστατευτική απομόνωση» που περιλαμβάνει την προσπάθεια απομόνωσης των υγιών προσώπων, μέτρα καραντίνας για τους νοσούντες και όσους έρθουν σε επαφή με αυτούς.

Η εφαρμογή μέτρων κοινωνικής απομόνωσης όμως δεν είναι μια «αυτόματη» επιλογή στη βάση κλινικών και επιδημιολογικών δεδομένων, αλλά μια καθαρά πολιτική επιλογή. Έχει φανεί ιστορικά ότι η καραντίνα σχετίζεται με πολιτικά και ιδεολογικά ερωτήματα όπως είναι η κατοχύρωση της κεντρικής εξουσίας, η ταξική ιεραρχία και η διατήρηση αυστηρών ταξικών ορίων, η απομόνωση των «επικίνδυνων τάξεων», ο ρατσισμός και η διαχείριση των μειονοτήτων. Η καραντίνα εγκαταλείφθηκε ιστορικά ως μέτρο πρόληψης περισσότερο επειδή σταμάτησε να είναι κοινωνικά αποδεκτή παρά στη βάση της αποτελεσματικότητάς της. Ομοίως και στο σήμερα η ρητορική γύρω από τη φυλάκιση μεταναστών με λοιμώδη νοσήματα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών με σκοπό δήθεν την προστασία του υπόλοιπου υγιούς (ελληνικού) πληθυσμού, έχει ξεκάθαρα πολιτική σκοπιμότητα και προεκτάσεις.

Σε οδηγίες προς το κοινό για την αντιμετώπιση πανδημιών είναι κεντρική η προσταγή να μείνουν στο σπίτι οι άρρωστοι ή να λαμβάνουν προληπτικά μέσα (όπως να φορούν μάσκες) «για να μη μεταδώσουν τη νόσο σε άλλους», ενώ απουσιάζει μια άλλη παράμετρος, που υπό κανονικές συνθήκες θα περίμενε κανείς να είναι κυρίαρχη: η ανάγκη κάποιος/α να μείνει σπίτι του για να γίνει καλά. Παρατηρούμε μια ιδιότυπη αντιμετώπιση του ασθενούς ως ενόχου. Ο ασθενής, αντί να αντιμετωπίζεται ως θύμα μιας άτυχης περίστασης που τον καθιστά πρώτα και κύρια δικαιούχο περίθαλψης και φροντίδας, τιμωρείται ουσιαστικά επειδή είναι άρρωστος.

Θέλοντας να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει ξεκάθαρη σκοπιμότητα πίσω από την άποψη ότι πρόληψη=απομόνωση. Στο να διαχέεται δηλαδή η άποψη ότι η λύση βρίσκεται στην αποφυγή των χώρων συνάθροισης (από τους χώρους διασκέδασης, τους δημόσιους χώρους έως και τις πολιτικές συγκεντρώσεις), στον περιορισμό των κοινωνικών επαφών (επισκέψεις σε σπίτια κλπ.) και στη διατήρηση μιας απόστασης από τους άλλους. Το οποίο επεκτείνεται στο ότι γενικά οι άνθρωποι θα πρέπει να ασχολούνται περισσότερο με τη δουλειά τους, να μένουν περισσότερο στο σπίτι τους, να διασκεδάζουν μόνοι μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, να ενημερώνονται για τα πάντα από την τηλεόραση, να θεωρούν ότι η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων στον ίδιο χώρο ενέχει κινδύνους (βλ. πορείες, συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια). Κατ’ αυτόν τον τρόπο βιοπολιτικές προσταγές εσωτερικεύονται ως ατομικές στάσεις. Και προφανώς όσοι αναγνωρίζουν στην κρατική εξουσία τη δυνατότητα μαζικής επιβολής μέτρων αυστηρού περιορισμού και καταστολής (όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης) έχουν μια αντίστοιχη αντίληψη για την ισχύ και τα όρια παρέμβασης της κρατικής εξουσίας στην κοινωνική ζωή γενικότερα.

αναρχική ομάδα Dinamitera


[1] Το συγκεκριμένο υποκεφάλαιο αντλεί στοιχεία σε δομή και περιεχόμενο από το άρθρο «Πολιτικές της αρρώστιας και του φόβου: Σημειώσεις για την πολιτική και ιδεολογική διαχείριση της πανδημίας γρίπης Η1Ν1» του Παν. Σωτήρη (http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=1090&Itemid=29)

[2] Η πατρότητα του εν λόγω χαρακτηρισμού για το κέντρο της Αθήνας, που τόσο αγαπήθηκε από τα ΜΜΕ, ανήκει στον πρώην υπ. υγείας Α. Λοβέρδο

[3] Οι εξαγγελίες για τη λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης ανέφεραν μεταξύ άλλων την ίδρυση επιπλέον αστυνομικών τμημάτων (με 150 αστυνομικούς το καθένα) στις περιοχές όπου θα λειτουργήσουν στρατόπεδα συγκέντρωση, καθώς και ότι κάθε στρατόπεδο θα φυλάσσεται από 300 φύλακες εταιρειών σεκιούριτι (http://www.hxonews.gr/index.php/genika/3582-30-10-httpnewskozaninetgrp25142ixzz1qj3f1lzk). Για καρότο προς τις τοπικές κοινωνίες χρησιμοποιήθηκε το γνωστό επιχείρημα περί νέων θέσεων εργασίας: «Θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τον κόσμο που θα ασχοληθεί με την τροφοδοσία των κρατούμενων αλλά και την εσωτερική ασφάλεια του χώρου, καθώς αυτό θα ανατεθεί σε ιδιωτική εταιρεία φύλαξης» (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63635400). Ο τότε υφυπουργός προστασίας του πολίτη Λ. Οικονόμου το έθεσε και πιο «άκομψα»: «η τοπική οικονομία θα τονωθεί από τη δημιουργία του κέντρου κατά 600.000 ευρώ κάθε μήνα δεδομένου ότι το κόστος «συντήρησης» κάθε κρατούμενου είναι περίπου 20 ευρώ ημερησίως» (http://www.inews.gr/87/30-kentra-lathrometanaston-se-oli-tin-ellada-proaningeile-o-chrysochodis.htm).

[4] βλ. πόρισμα-παρουσίαση επιδημιολογικού χάρτη της πρωτεύουσας από το ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων) (http://www.tovima.gr/society/article/?aid=476727) Απόσπασμα: «…Τα ευρήματα των ιατρικών ελέγχων σε γειτονιές της Αθήνας που συγκεντρώνουν πολλούς μετανάστες ανέδειξαν εξαιρετικά ανησυχητικά φαινόμενα όπως αυτό της επανεμφάνισης νοσημάτων που είχαν εκριζωθεί, το φαινόμενο νεοεμφανιζόμενων νοσημάτων όπως και της ραγδαίας εξάπλωσης λοιμωδών νοσημάτων και του κινδύνου εκδήλωσης επιδημιών» (http://iatropedia.gr/articles/read/2799).

[6] Για παράδειγμα, δηλώσεις πρώην υπ. υγείας Λοβέρδου: «Αποτελεί μεγάλο πρόβλημα της πόλης η αδήλωτη παράνομη πορνεία και η σχέση της με το πρόβλημα της διάδοσης του AIDS […] (Η μετάδοση γίνεται) από την παράνομη μετανάστρια στον έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια […] Να φύγουν από τη χώρα οι γυναίκες φορείς». Σε συνεργασία με το υπ. προστασίας του πολίτη, δόθηκαν από το υπουργείο υγείας στοιχεία για την παράνομη εκπόρνευση καθώς «εγείρεται θέμα δημόσιας υγείας» (http://news.radiobubble.gr/2011/12/hiv.html).

[7] Ειδικά για τους μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, η προαναφερθείσα υγειονομική διάταξη προβλέπει ιατρικό έλεγχο και χορήγηση «ειδικού πιστοποιητικού υγείας», το οποίο περιλαμβάνει και δακτυλικά αποτυπώματα (!).

[8] Πανδημική γρίπη, SARS, ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί χολέρα, διφθερίτιδα, ενεργός φυματίωση, πανώλη, ευλογιά, κίτρινος πυρετός, ενεργός φυματίωση, ελονοσία πολιομυελίτιδα από φυσικού τύπου ιού, ενεργός σύφιλη, ενεργός λέπρα, αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα, ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί (http://www.tovima.gr/society/article/?aid=513187).

[9] Η διάταξη 39Α τέθηκε σε ισχύ υπό την υπουργία Λοβέρδου τον Απρίλιο του 2012 και είναι αυτή που επέτρεψε τη διαπόμπευση των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών, οι οποίες μετά τη σύλληψή τους υποχρεώθηκαν σε εξετάσεις για λοιμώδη νοσήματα και, επιπλέον, όταν πιστοποιήθηκαν ως φορείς HIV, τα ονόματά τους καθώς και οι φωτογραφίες τους αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της ΕΛΑΣ.

[10] «Βόμβα λοιμώξεων» στο κέντρο της Αθήνας χαρακτήρισε ο πρώην υπ. υγείας Λοβέρδος το Μέγαρο Υπατία όπου μεταφέρθηκαν οι μετανάστες απεργοί πείνας από τη Νομική τον Φεβρουάριο 2011 (www.healthview.gr/node/29226)

[11]«Απασφαλισμένη βόμβα οι μολυσμένες με HIV ιερόδουλες», ήταν η ακριβής δήλωση του πρώην υπ. υγείας Λοβέρδου (www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63651291)

[12] Το πόρισμα της ΚΕΕΛΠΝΟ προπαγανδίστηκε ευρέως σε ΜΜΕ λίγο πριν την ψήφιση τροπολογίας στη βουλή για τη δυνατότητα δημιουργίας «κέντρων φιλοξενίας» παράνομων μεταναστών με λοιμώδη νοσήματα (Απρίλιος 2012, λίγες μέρες πριν διαλυθεί η βουλή για τις εκλογές, βλ. π.χ. http://www.tovima.gr/society/article/?aid=452872). Επίσης το ΚΕΕΛΠΝΟ έκανε τον ιατρικό έλεγχο των εκδιδόμενων τοξικοεξαρτημένων γυναικών που συνελήφθησαν τέλη Απρίλη 2012 (οποία σύμπτωση, τον ίδιο μήνα), προκειμένου να διαπιστωθεί αν είναι οροθετικές, δίνοντας σάρκα και οστά σε μια ακόμα μελανή σελίδα σαθρών κατηγορητηρίων και διαπόμπευσης – τα προσωπικά στοιχεία και οι φωτογραφίες των γυναικών δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα της ελληνικής αστυνομίας και σε ΜΜΕ πανελλαδικά. Οι τελευταίες κρατούμενες αποφυλακίστηκαν ένα χρόνο μετά (http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/). Τέλος, σύμφωνα με την Υγειονομική Διάταξη «Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» (ΓΥ/39A, ΦΕΚ 1002/Β/2.4.2012) «Το ΚΕΕΛΠΝΟ αποτελεί την αρμοδία αρχή που παρέχει τεχνογνωσία και καθορίζει τη διαδικασία που αφορά την εξέταση των μεταναστών […] Εκπονούνται ολοκληρωμένα προγράμματα που αφορούν τους πληθυσμούς μεταναστών χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα με χρήση κριτηρίων αυξημένου κινδύνου για τη μετάδοση λοιμωδών νοσημάτων επικίνδυνων για τη Δημόσια Υγεία μετά από πρόταση του ΚΕΕΛΠΝΟ» κ.ά.  (http://www.dsanet.gr/Epikairothta/Nomothesia/ya39a_12.htm)

[14] Η υγειονομική διάταξη ΓΥ/39Α (ή Λοβέρδου, όπως επικράτησε να λέγεται), τέθηκε σε ισχύ τον Απρίλιο 2012, καταργήθηκε στη συνέχεια από την υφυπουργό υγείας Σκουπούλη τον Μάιο 2013 ως αντισυνταγματική (δήλωση ιδίας «..[καταργήθηκε] διότι στην πράξη λειτούργησε ως εργαλείο για την καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατοχυρωμένων συνταγματικά»), και τέθηκε και πάλι σε ισχύ από τον υπουργό υγείας Α. Γεωργιάδη τον Ιούλιο 2013. Ήταν μία από τις πρώτες πράξεις που υπέγραψε αφότου ανέλαβε το υπουργείο. Την επαναφορά στηρίζει σαν καλό φερέφωνο το ΚΕΕΛΠΝΟ λέγοντας ότι: «Η Υγειονομική Διάταξη 39Α έχει σκοπό τη θωράκιση της χώρας από απειλές δημόσιας υγείας. […] Η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας να καλύψει τη χώρα για το μεσοδιάστημα μέχρι την έκδοση νέας τροποποιημένης διατάξεως θεωρείται επιβεβλημένη».

[16] http://classwar.espiv.net/?p=3295 «Από το 1940 κιόλας οι βιομηχανίες της Κρουπ άρχισαν να προμηθεύονται με «φτηνό» εργατικό δυναμικό από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πολλών εκ των οποίων την εποπτεία και διαχείριση είχαν οι ίδιες οι εταιρείες)» […] Η εταιρεία I. G. Farben υπήρξε τόσο αποτελεσματική στην «αξιοποίηση» εργατών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ώστε αποτέλεσε πρότυπο για πολλές άλλες εταιρείες. Στελέχη της παρείχαν συμβουλευτική υποστήριξη ή μεγάλης κλίμακας εκπαίδευση στη χρήση καταναγκαστικής εργασίας σε γνωστές βιομηχανίες όπως η Volkswagen, η Messerschmitt, η Heinkel, κ.ά. Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα «Buna» της I. G. Farben κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς (γύρω από το οποίο «ξεφύτρωσαν» δεκάδες επιχειρήσεις). Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του, ενώ την περίοδο της λειτουργίας του απασχολούσε σχεδόν 85.000 κρατουμένους. Μόνο από το Μαουτχάουζεν άντλησαν εργάτες 45 ιδιωτικές εταιρείες.»

Πάτρα – κείμενο μεταναστών

Standard

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΑΠΟ ΠΑΤΡΑ

ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

αρχείο λήψης

Υπάρχει ένα κομμάτι μεταναστών στην Ελλάδα που λέγονται ξένοι, και είναι όντως ξένοι, άρα είναι λογικό να μην έχουν χαρτιά. Δεν επιθυμούν να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα, διότι έχουν δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο σε μία μόνο ευρωπαϊκή χώρα, και εδώ, όπως ξέρουμε όλοι, δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή δουλειές λόγω της κρίσης.

Οι περισσότεροι μετανάστες έχουν έρθει στην Ελλάδα, μια χώρα που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απλά για να περάσουν σε άλλη χώρα της Ευρώπης (π.χ. Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία…). Κι αυτό για να πάνε στις οικογένειές τους που είναι εκεί, αναζητώντας μια αληθινή ευκαιρία για μια καλή ζωή και ένα αισιόδοξο μέλλον, το μέλλον που τους έχουν στερήσει στη χώρα τους.

Τα τελευταία 4 χρόνια έχουν έρθει στην Ελλάδα πολλοί μετανάστες. Κάποιοι απ’ αυτούς κατάφεραν να βγουν και να πάνε εκεί που ήθελαν, και ήταν πολλοί αυτοί. Δυστυχώς τώρα πια δεν μπορούν να συνεχίσουν το δρόμο τους επειδή δεν έχουν χαρτιά να ταξιδέψουν νόμιμα ούτε χρήματα, μιας και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν καθόλου δουλειές και η κατάσταση στην Ελλάδα είναι δύσκολη.

 

Το ελληνικό κράτος ξεκίνησε το καλοκαίρι τον «Ξένιο Δία», μια επιχείρηση που μαζεύει παράνομους μετανάστες και τους βάζει χωρίς λόγο στις φυλακές που ονομάζονται «κέντρα κλειστής φιλοξενίας», κάτι που είναι περισσότερο φασιστικό παρά ανθρώπινο.

 

Τώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, υπάρχουν εκατοντάδες μετανάστες που υποφέρουν μέσα στις φυλακές από τις άθλιες συνθήκες κράτησης (κακή σίτιση, χωρίς θέρμανση, ζεστά ρούχα, ζεστό νερό κτλ).

Κάθε ένας από μας, ως άνθρωπος, έχει την υποχρέωση να είναι αλληλέγγυος με τους έγκλειστους μετανάστες, αν όχι έμπρακτα, με το μυαλό και την καρδιά του. Αν κάποιος φύγει από την πατρίδα του σαν μετανάστης και πάει σε άλλη χώρα, με όνειρα και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή, και μετά βρεθεί στη φυλακή μόνος του, μόνο και μόνο διότι δεν έχει ένα κομμάτι χαρτί, τότε αυτό αποτελεί τεράστιο σοκ για όλους όσους θέλουν να μεταναστεύσουν, για οποιονδήποτε λόγο.

Ακόμα και αν υπάρχουν διαφορετικές εθνικότητες, κουλτούρες, γλώσσες, θρησκείες και χρώματα, όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι έχουμε μυαλό και καρδιά. Και γι’ αυτό υπάρχει μια φράση που πρέπει να πούμε όλοι μαζί με δυνατή φωνή:

 

ΚΑΤΩ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ, ΟΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ

 

*Το κείμενο γράφτηκε από μετανάστες στην Πάτρα, σε αλληλεγγύη με τους έγκλειστους φίλους τους