Tag Archives: συγκέντρωση αλληλεγγύης

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κατάληψη ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΟΚΤΑΓΩΝΟ

Standard

sigkentrosi-724x1024

 

http://oktagwno.squat.gr/

Advertisements

Αλληλεγγύη στους αγώνες των φυλακισμένων – Ενάντια στις νέες ειδικές συνθήκες κράτησης

Standard

fulakesporeia

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΤΡΙΤΗ 1 ΙΟΥΛΗ 6.30 μ.μ. – πλατεία 3 συμμάχων

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΙΟΥΛΗ 11 π.μ. – Φυλακές Αγ. Στεφάνου

(Προσυγκέντρωση στην πλατεία 3 συμμάχων στις 10 π.μ.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΛΗ 12 μ. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού

Συγκέντρωση αλληλεγγύης Τετάρτη 19/3 στις 11πμ στο Παράρτημα για την επίθεση στο στέκι Αντίπνοια

Standard

Τετάρτη 19/3 στις 11 το πρωί θα πραγματοποιηθεί μικροφωνική και μοίρασμα έξω από το Παράρτημα για τη φασιστική επίθεση στο στέκι Αντίπνοια το 2008, την ίδια ώρα που θα εκδικάζεται η υπόθεση στην Αθήνα.

Περισσότερα για την υπόθεση μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αφίσες για την υπόθεση μπορείτε να δείτε εδώ.

antipnoia

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Ενημέρωση από τη δίκη των συλληφθέντων της Πάτρας (Δεκέμβρης 2008)

Standard

To δικαστήριο ξεκίνησε κανονικά στις 9 το πρωί. Κατέθεσαν οι 2 πρώτοι ασφαλίτες-μάρτυρες κατηγορίας.

Στη συνέχεια έγινε διακοπή για 10 λεπτά και όταν ξαναξεκίνησε, η έδρα έκρινε πως το συγκεκριμένο δικαστήριο είναι αναρμόδιο να δικάσει τη συγκεκριμένη υπόθεση και την παρέπεμψε στο μονομελές πλημμελειοδικείο. Ημερομηνία δεν ορίστηκε καθώς θα υπάρξει νέα κλήτευση.

To κείμενο που μοιράζαμε έξω από τα δικαστήρια:

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα

Το ντόμινο των εξεγέρσεων

Ο «Δεκέμβρης του 2008» ήταν η πρώτη εξέγερση τέτοιας έντασης στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Το ντόμινο εξελίξεων στις ΗΠΑ, με πτωχεύσεις κολοσσών όπως η Lehman Brothers, προκάλεσε μια διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που πολύ σύντομα τάραξε τα νερά στο νότο της γηραιάς ηπείρου. Τα ευρωπαϊκά «προεόρτια» (π.χ. αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης στη Γαλλία, αύξηση της ανεργίας και μείωση του βασικού μισθού –κυρίως σε νέους– στην Ελλάδα ) έδειξαν ήδη από το 2008 τη σκληρή πολιτική λιτότητας που θα ακολουθούσε (αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα) για να σωθούν οι τράπεζες, για να επιβιώσει ο καπιταλισμός.

Κι ενώ η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει, με κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και των περικοπών στις χώρες που αποτελούν αδύναμους κρίκους παύλα πειραματόζωα, η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου άρχισε να βράζει με τη μία εξέγερση να εκδηλώνεται μετά την άλλη στη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή και πρόσφατα στη γειτονική Τουρκία και την Ουκρανία.

Και μετά τα οδοφράγματα, τι;

Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν μπορούν να βγουν καθολικά συμπεράσματα, πέρα από το αυτονόητο: λαοί αντιδρούν ενάντια στην καταπίεση (η οποία ανάλογα με τη χώρα έχει άλλο πρόσωπο, άλλοτε ενός διεφθαρμένου ηγέτη, άλλοτε μιας  συντηρητικής θρησκευτικής κάστας, άλλοτε μιας αμείλικτης ελεύθερης αγοράς, άλλοτε ενός αυταρχικού κράτους, ή ένα ποτ πουρί των παραπάνω). Κόσμος βγαίνει στο δρόμο μαζικά με την επιθυμία της αλλαγής, οργισμένος και αποφασισμένος.

Κι εκεί μπαίνουν τα καίρια ερωτήματα. Εκεί φαίνονται τα πολιτικά κενά. Η αδυναμία να γίνει το πέρασμα από την εξέγερση (η οργή κάποτε κοπάζει) σε μια συνειδητή και καθολική αναδιάρθρωση της κοινωνίας.

  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Πολύς είναι ο κόσμος που πλήττεται, αλλά αυτοί που επιλέγουν να το παλέψουν συλλογικά και οργανωμένα ελάχιστοι. Η δε αντίληψη της οργάνωσης περιορίζεται στην προσκόλληση σε ένα κόμμα. Έτσι ο φόβος και η απάθεια γίνονται ανάθεση σε επίδοξους σωτήρες. Πόσοι είναι οργανωμένοι σε εργατικά σωματεία βάσης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από το σώμα και όχι από το ΔΣ, πόσοι σε αυτόνομα φοιτητικά σχήματα (και όχι σε κομματικά παραμάγαζα στα πανεπιστήμια), πόσοι στηρίζουν τη λαϊκή συνέλευση της γειτονιάς τους; Αν δεν οργανωθούμε σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε σχολή, όταν θα φτάνει η ώρα που το καζάνι θα ξεχειλίζει, ξανά και ξανά θα αδυνατούμε να περάσουμε από την εξέγερση στην επανάσταση, στη ριζική δηλαδή ανατροπή. Ξανά και ξανά η κρατική καταστολή θα σβήνει τις σπίθες ελπίδας και το αύριο θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό, διότι η κυριαρχία όταν νιώθει ότι απειλείται οργανώνεται και αντεπιτίθεται ακόμα πιο βίαια, ροκανίζοντας την ελευθερία μας περαιτέρω.
  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας, ο κόσμος είναι παντελώς αποπροσανατολισμένος και δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την απελπισία και το φόβο του για το μέλλον. Περιμένει εύκολες και έτοιμες λύσεις από τον ουρανό, απογοητεύεται και στρέφεται προς την ακροδεξιά. Ίδια άτομα που ήταν στα οδοφράγματα του Δεκέμβρη του 2008 συμμετείχαν αργότερα στο πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες της πειραϊκής πατραϊκής το 2012, ίδια άτομα ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών ΣΥΡΙΖΑ και στον επόμενο Χρυσή Αυγή ή τούμπαλιν. Μια σύγχυση βαθιά, που ξεκινάει από το γεγονός ότι ποτέ δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε κριτικά, μόνοι μας, παρά αναμασάμε ό,τι ακούμε στα δελτία ειδήσεων, από εδώ και από εκεί. Κόσμος που δεν καταλαβαίνει ποια είναι η αιτία των δεινών του, και ως εκ τούτου εκδηλώνει την οργή του ανορθόδοξα και στείρα, ανακατεύοντας τα συμφέροντα της τάξης του με πατριωτικά εμβατήρια και ρατσιστικά στερεότυπα, καταλήγοντας να πιστεύει ότι μια κρεμάλα για τους πολιτικούς, μια μούντζα στη βουλή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους μετανάστες θα του λύσει το πρόβλημα επιβίωσης που τον κατατρώει. Είναι αυτονόητο ότι όσο δεν ξέρουμε τι μας φταίει, απειλούμε σαν Δον Κιχώτες ανεμόμυλους και το ένα μέτρο θα πέφτει πάνω μας μετά το άλλο. Το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι καθόλου περιφρονητέοι εχθροί. Αν δεν συνταχθούμε όλοι όσοι έχουμε ταξική θέση και συμφέρον εναντίον τους, τότε θα είμαστε μια ζωή στο στρατόπεδο των ηττημένων του ταξικού πολέμου.

Παρακαταθήκη του δεκέμβρη και «αντίποινα»

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Πάτησε στην εμπειρία των κινητοποιήσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του 2001, των αντιπολεμικών διαδηλώσεων του 2003, των κινητοποιήσεων ενάντια στη Σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη το 2003, των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο άρθρο 16 του 2006-2007 κ.ο.κ. Πάνω σε μικρότερες ή μεγαλύτερες στιγμές κινηματικής ιστορίας. Όταν εκδηλώθηκε λοιπόν, με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στο δρόμο βγήκε ένα πλήθος ηλικιακά, ταξικά και πολιτικά πολύχρωμο, γεμάτο οργή. Καθώς οι μέρες περνούσαν, ο Δεκέμβρης έδωσε την πιο σημαντική κληρονομιά του: την αναβάθμιση και ευρεία υιοθέτηση κινηματικών πρακτικών και τη γέννηση πολλών νέων αυτοοργανωμένων δομών (καταλήψεων, πάρκων, ανοιχτών συνελεύσεων, συλλογικοτήτων). Ο κόσμος συλλογικοποιήθηκε και οργανώθηκε, απελευθέρωσε χώρους και χρόνο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ακολούθησε ένα τεράστιο κύμα καταστολής, κομμάτι του οποίου είναι οι εκκενώσεις των καταλήψεων (κάποιες είχαν γεννηθεί τότε), η βία των ΜΑΤ σε πορείες/απεργίες, οι εκδικητικές συλλήψεις, οι καταδίκες σε δικαστήρια-παρωδίες με ανύπαρκτα στοιχεία. Και όπου δεν μπόρεσε να φτάσει το κλομπ του μπάτσου, το εδώλιο του δικαστηρίου και τα σίδερα της φυλακής, έφτασε το μαχαίρι του φασίστα. Η ψυχολογική πίεση από την εντεινόμενη καταστολή απογειώθηκε με την τρομοκρατία της ανεργίας και των νέων μέτρων, οδηγώντας σταδιακά σε κινηματική ύφεση. Έτσι λοιπόν ο Δεκέμβρης ήταν και το προοίμιο μιας νέας σελίδας στην κρατική καταστολή. Οι δυνάμεις ασφαλείας αναβαθμίστηκαν σε εξοπλισμό, «αδικήματα» αναβαθμίστηκαν από πλημμελήματα σε κακουργήματα. Το σύστημα ετοιμάστηκε για να αντιμετωπίσει την επόμενη εξέγερση όπως καλύτερα ξέρει: με βία.

Σ’ αυτή την κοινωνία η επανάσταση δεν είναι ουτοπία

Ο ριζικός μετασχηματισμός προϋποθέτει να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια και να παλέψουμε μακροχρόνια και ισότιμα για να αλλάξουμε τα πράγματα. Με τη συμμετοχή και το μόχθο όλων, όχι καθοδηγούμενοι από ηγέτες-σωτήρες αλλά με οδηγό τις επιθυμίες μας, το σεβασμό προς τον διπλανό και τη διαφορετικότητά του, με αποφασιστικότητα και αλληλεγγύη.

Το θέμα δεν είναι απλά να βγαίνουμε στο δρόμο ή τις πλατείες και να διαμαρτυρόμαστε, αλλά να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες. Ο αγώνας να δίνει προοπτική για ένα καλύτερο αύριο, να είναι ρηξικέλευθος, να ανοίγει δηλαδή δρόμους με συγκεκριμένες προτάσεις για μια ζωή με περισσότερο φως. Μόνο τότε μπορεί να μείνει ζωντανός χωρίς να τον κάμψει η κούραση και η απογοήτευση, το αίσθημα ματαιότητας «κατεβήκαμε τόσες φορές στο δρόμο, και τι έγινε;». Μόνο όταν έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε, από την παραγωγή, την προσφορά και την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για τη ζωή όλων μας με ισότιμο τρόπο, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Και ο αγώνας αυτός δεν σηκώνει αναβολή, αλλά συλλογικοποίηση και προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας εδώ και τώρα.

Γιατί ο κάθε Δεκέμβρης δεν είναι μια ανάμνηση, αλλά κομμάτι της κινηματικής μνήμης

Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες και την αυτοοργάνωση, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση Δευτέρα 17/2 στις 9 π.μ. στα δικαστήρια

αναρχική ομάδα dinamitera

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα

Standard

sxv

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα 

Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες και την αυτοοργάνωση, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση Δευτέρα 17/2 στις 9 π.μ. στα δικαστήρια

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Τετάρτη 22/1 στις 9:00 στα δικαστήρια

Standard

Στις 5 Αυγούστου 2013 εκκενώθηκαν τρεις καταλήψεις στην Πάτρα: η κατάληψη Παραρτήματος, το Μαραγκοπούλειο και το στέκι Ν. Γκύζη στο ΤΕΙ. Στην κατάληψη του Μαραγκοπουλείου συλλαμβάνονται 5 σύντροφοι/ισσες και προσάγονται 11 αλληλέγγυοι/ες. Τις επόμενες μέρες, παρουσία ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, οι καταλήψεις αδειάζονται και σφραγίζονται. Οι πόρτες και τα παράθυρα των καταλήψεων χτίζονται από εργάτες του δήμου πατρέων και, αφού πρώτα ορισμένοι εξ αυτών πλιατσικολογήσουν, πετάγονται στα σκουπίδια υλικό και υποδομές του  κινήματος (βιβλία, μπροσούρες, έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, φωτοτυπικό κ.ά.).

Την Τετάρτη 22 Φλεβάρη δικάζονται οι 5 συλληφθέντες κατά την εκκένωση του Μαραγκοπούλειου. Θα είμαστε όλοι στα δικαστήρια για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους και για να στηρίξουμε την πολιτική επιλογή της κατάληψης, επίκαιρης σήμερα όσο ποτέ.

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΚΟΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΓΕΝΑΡΗ ΣΤΙΣ 9:00  ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Σχεδόν 6 μήνες μετά το χτύπημα της τριπλής εκκένωσης στην πάτρα και μετά από σειρά εκκενώσεων σε άλλες πόλεις, θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα δεδομένων και των πρόσφατων πολιτικών εξελίξεων.

Οι καταλήψεις αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία του κινήματος, μιας και στεγάζουν σημαντικές δομές, δράσεις και εκδηλώσεις για την ύπαρξη και τη συνέχειά του. Είναι σταθερές εστίες αντίστασης, σημεία ζύμωσης αντικρατικού, αντικαπιταλιστικού και αντιφασιστικού λόγου και δράσης, βιωματικοί τόποι της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της κοινοκτημοσύνης και της ισότητας στην πράξη. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, ήταν και θα είναι πάντα εχθρικές προς το υπάρχον, οπότε και κάθε προηγούμενη κυβέρνηση θα είχε συμφέρον να τις κλείσει. Γιατί όμως η εκκένωσή καταλήψεων πανελλαδικά έγινε τώρα κεντρική πολιτική επιλογή και εφαρμόστηκε με τόσο θεαματικούς όρους. Κάποιες από τις καταλήψεις που εκκενώθηκαν άλλωστε είχαν πολυετή δραστηριότητα (π.χ. η Villa Amalias επί 23 χρόνια). Μια πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι η εξής: ώστε να μην αποτελέσουν σημεία σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα χρόνια αμέσως μετά τον Δεκέμβρη του 2008 όπου οι καταλήψεις άνθισαν και πολλαπλασιάστηκαν, η καρδιά της (όποιας) κινηματικής παρουσίας και δράσης τα τελευταία χρόνια –κυρίως ως αντίδραση στις μνημονιακές πολιτικές, συχνά με κοντόφθαλμες και ρηχές αναλύσεις που μπλέκουν ταξικά συμφέροντα και εθνικά ιδεώδη σε έναν επικίνδυνο πολιτικό αχταρμά– φάνηκε να συγκεντρώνεται σε πλατείες, γειτονιές, δίπλα σε απεργούς (Χαλυβουργία, ΒΙΟΜΕ κτλ), έξω από τη ΔΕΗ, τις εφορίες, το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, πάντως όχι μέσα στις καταλήψεις.

Ακόμα και το Παράρτημα (ένας ιστορικός χώρος στο κέντρο της Πάτρας, άρρηκτα συνδεδεμένος με κοινωνικούς αγώνες τεσσάρων δεκαετιών, ο οποίος μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρξε ζωντανό κύτταρο αντιπληροφόρησης, αυτομόρφωσης, αυτοοργάνωσης και αντιεμπορευματικής τέχνης, στέγαζε πολυάριθμες πολιτικές ομάδες, ανοιχτές συνελεύσεις και δραστηριότητες, αποτελούσε σημείο αφετηρίας για όλες σχεδόν τις πορείες και τις διαδηλώσεις στην πόλη), σίγουρα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι τον Αύγουστο του 2013 απειλούσε την τοπική ελίτ με το λόγο και τη δράση του περισσότερο ή λιγότερο απ’ ότι σε άλλες στιγμές της πολυετούς ιστορίας του.

Ερμηνεύουμε λοιπόν τη μαζική εκκένωση καταλήψεων ως άλλο ένα μπούλετ στην ατζέντα του κράτους, καθώς αυτό γίνεται ολοκληρωτικό (δηλαδή καθώς η σφαίρα της πολιτικής και της οικονομίας συγκλίνουν και τα πάντα που αφορούν τη ζωή μας αποφασίζονται από μια ολοένα και πιο ολιγομελή και ισχυρή άρχουσα τάξη). Αυτή όμως η συγκέντρωση εξουσίας στο σκληρό πυρήνα του κράτους δεν είναι απλά μια επίδειξη δύναμης, είναι μια νέα τάξη πραγμάτων. Η πιο χαρακτηριστική απόδειξη αυτής της νέας τάξης πραγμάτων ήταν ο Ξένιος Δίας, όταν σαρωτικές σκούπες και στρατόπεδα συγκέντρωσης που στήθηκαν χωρίς να κουνηθεί φύλλο, εξαφάνισαν εν ριπή οφθαλμού τους μετανάστες από τις πόλεις. Στο ίδιο μοτίβο, το κυνήγι μαγισσών ενάντια σε οροθετικές γυναίκες και η διαπόμπευσή τους. Παράλληλα εντάθηκαν οι διώξεις των «αγαπημένων» των διωκτικών αρχών, των αναρχικών, αλλά και αριστερών αγωνιστών με εκδικητικές συλλήψεις, στημένα κατηγορητήρια και δίκες. Στη λίστα των «κακών τρομοκρατών» και οι κάτοικοι της Χαλκιδικής που αγωνίζονται ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, οι απεργοί που διεκδικούν ανακλήσεις απολύσεων και δεδουλευμένα, κάθε πρωτοβουλία βάσης που ξεφεύγει από την κρατική/κομματική κηδεμονία, όπως τα κοινωνικά ιατρεία και οι λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Έως εδώ, ήταν αρκετά προφανές ότι το κράτος θέλει να τσακίσει οποιαδήποτε αγωνιστική διάθεση εν τη γενέσει της, εξού και εξοπλίζει ανάλογα τις δυνάμεις ασφαλείας και προμοτάρει την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Οι δε «παρείσακτοι» του συστήματος, όσοι δηλαδή περισσεύουν σύμφωνα με την νέα αναπτυξιακή πολιτική (όπως οι μετανάστες, οι τοξικοεξαρτημένοι, οι ψυχικά πάσχοντες, οι φτωχοί), στον Καιάδα…

Ωστόσο, από τη δολοφονία του αντιφασίσα Π. Φύσσα και στο εξής, βλέπουμε να «ξηλώνονται» και να φυλακίζονται με βαριές κατηγορίες μεγαλοστελέχη της Χρυσής Αυγής, μεγαλοεπιχειρηματίες και πρωτοκλασάτα πολιτικά κεφάλια. Το ένα σκάνδαλο βγαίνει στο φως μετά το άλλο, αλλά (ανήκουστο!) πλέον καταλήγει σε δικαστήρια και φυλακές κομμάτι της ελίτ που μέχρι χθες ήταν στο απυρόβλητο. Για όσους βιάστηκαν να αναφωνήσουν «επιτέλους δικαιοσύνη» ή πείστηκαν ότι η κυβέρνηση και το κράτος μετατράπηκε εν μια νυκτί σε «δίκαιο κριτή» μεταξύ δύο άκρων, ανταπαντάμε με μία ερώτηση: τελικά, πόσο ορίζει ο καθένας μας την ίδια του την ύπαρξη, την ίδια του τη ζωή;

Παρατηρούμε το παγκόσμιο κεφάλαιο να μοιράζει εκ νέου την πίτα που μικραίνει στις ασθμαίνουσες δυτικές οικονομίες και να στρώνει το δρόμο της «ανάπτυξης» με σκληρά μέτρα λιτότητας: νέους φόρους, αναδρομικά, λεηλασία μισθών/συντάξεων/επιδομάτων, μαζικές απολύσεις, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών (τα κεκτημένα δηλαδή που έκαναν τη μισθωτή σκλαβιά να φαντάζει ως δικαίωμα). Οι δε επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα της υγείας, της παιδείας και υπηρεσιών που εξυπηρετούν βασικές μας ανάγκες, προοιωνίζουν ότι το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση (ήδη είδος πολυτελείας) θα είναι προσβάσιμα σε ακόμα λιγότερους. Στον κάδο των αχρήστων λοιπόν οι μη έχοντες. Ομοίως στον κάδο των αχρήστων και η παλιά πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας, που τόσο πιστά εξυπηρέτησε τις επιταγές του κεφαλαίου μέχρι χθες, με μίζες, εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις, και πάνω απ’ όλα κρατώντας την εργατική τάξη σε νιρβάνα, σε συνεργασία με συνδικαλιστές-κεφάλια. Ας μην απορούμε, μόνο μέλημα του καπιταλιστικού συστήματος είναι η κερδοφορία, και δεν δίστασε ποτέ να πατήσει επί πτωμάτων –ακόμα και να θυσιάσει συμμάχους του χθες– για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αυτό που βλέπουμε σε καμία περίπτωση δεν είναι απόδειξη ότι η κυριαρχία υποχωρεί υπό το λαϊκό αίτημα για δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων, τη λαϊκή αγανάκτηση, το φόβο των αντιδράσεων ή ό,τι άλλο. Είναι απόδειξη ότι η ζωή των υπηκόων είναι στα χέρια της από γεννήσεως μέχρι θανάτου, και ότι κανένας δεν είναι υπεράνω αυτής. Υπογραμμίζει την παντοδυναμία της, τη δύναμή της να ξηλώσει ακόμα και τους μέχρι χθες συμμάχους της (φασίστες και διεφθαρμένη πολιτική ελίτ) και να ορίσει νέους (ή να ξαναβγάλει τους ίδιους από το ψυγείο, την κατάλληλη στιγμή, αφού τους ξεπλύνουν τα μμε) όποτε αυτή κρίνει.

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ!

Ως αναρχικοί, πιστεύουμε ότι στη νέα αυτή τάξη πραγμάτων, όπου ο έλεγχος, ο φόβος, η καταστολή και ο θάνατος είναι στην ημερήσια διάταξη, οι καταλήψεις είναι ένα μόνιμο και καίριο πρόταγμα. Θυμίζουμε μαζικά κινήματα σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία του ’70, όταν οι καταλήψεις στέγης έγιναν ταξική επιλογή για όσους δεν είχαν να πληρώσουν ενοίκιο. Γιατί να επιτρέψουμε χαράτσια, ειδικούς φόρους και πλειστηριασμούς να μας στερήσουν την κάλυψη μίας από τις σημαντικότερες ανάγκες μας; Γιατί συνεχίζουμε να παραμυθιαζόμαστε ότι πρέπει να πληρώσουμε για να ζήσουμε; Ούτε δικαίωμα, ούτε ανθρωπισμός, ούτε τίποτα. Τα κοινωνικά αγαθά είναι βασικά συστατικά της ζωής μας και η πρόσβαση σε αυτά πρέπει να είναι ελεύθερη σε όλους. Αυτό που μας κάνει να ανεχόμαστε την κυριαρχία στο κεφάλι μας είναι ακριβώς το ότι διαχειρίζεται τις βασικές μας ανάγκες. Καιρός να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας! Καιρός να μπούμε στα άδεια σπίτια!

Πέρα από την επιβίωση και βλέποντας αισιόδοξα μπροστά, πώς μπορεί να μετεξελιχθεί η κοινωνία με γνώμονα την αλληλεγγύη, την ισότητα, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ως αναρχικοί προτάσσουμε και υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις διότι αποτελούν εστίες αγώνα, αντίστασης και αμφισβήτησης του υπάρχοντος. Οι ιδέες και οι πρακτικές που κυοφορούν, μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην αναζωπύρωση της ταξικής συνείδησης και στην επίθεση ενάντια στην κυριαρχία. Ο αγώνας ενάντια στην κυριαρχία είναι καθημερινός και ακατάπαυστος, από τη γειτονιά, τα σχολεία, τις σχολές, τους χώρους εργασίας, τους δρόμους. Σε κάθε περίπτωση, ένα ζωντανό κίνημα δεν ξεριζώνεται με εκκενώσεις. Γεννιέται ξανά και ξανά, διότι απαντά σε πραγματικές ανάγκες. Ως κομμάτι αυτού του αγώνα, θα παλεύουμε πάντα για την ανατροπή αυτού του σάπιου οικοδομήματος, θα δημιουργούμε νέους χώρους, θα ξαναπαίρνουμε τους παλιούς, θα βρισκόμαστε στους δρόμους και στις γειτονιές, στα χαλάσματα και θα δημιουργούμε. Γιατί όσο αυτοί θα καταστρέφουν, εμείς θα δημιουργούμε δομές αντίστασης και ελευθερίας, όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟΥ 

ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

αναρχική ομάδα dinamitera

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Δευτέρα 13/1/14 – 9.00 πμ στα Δικαστήρια

Standard

απελευθερωση (2)

Τα ξημερώματα της Πέμπτης 11 Οκτώβρη 2012 συγκεντρώθηκε ομάδα χρυσαυγιτών στην περιοχή των Υψηλών Αλωνίων, και συγκεκριμένα στo  ψητοπωλείο Psitalonia, με σκοπό να επιτεθεί σε αντιφασίστες που βρίσκονταν στην περιοχή αλλά και στο κατειλημμένο Mαραγκοπούλειο που βρισκόταν ένα δρόμο πιο κάτω. Άμεσα κινητοποιήθηκε κόσμος για να υπερασπιστεί τους συντρόφους αλλά και την κατάληψη. Οι φασίστες κυνηγήθηκαν και διώχθηκαν από τον ολοένα και αυξανόμενο κόσμο που έσπευδε να στηρίξει.

Η εκδίκηση του κράτους ήταν άμεση, με την προσαγωγή 9 ατόμων στα τυφλά σε διαφορετικό τόπο και χρόνο από τα γεγονότα το ίδιο κιόλας βράδυ. Οι 4 από τους προσαχθέντες εντέλει συνελήφθησαν και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος για απόπειρα ανθρωποκτονίας, αφού υποτίθεται πως αναγνωρίστηκαν από μέλη της Χ.Α. (οι οποίοι δεν δίστασαν να δηλώσουν ως μόνιμες κατοικίες τους τα γραφεία της χρυσής αυγής). Η διαδικασία της αναγνώρισης των προσαχθέντων από τους φασίστες, που οδήγησε στη σύλληψη των 4, ήταν στημένη και παράτυπη: δεν προηγήθηκε περιγραφή των υπόπτων και επίσης οι χρυσαυγίτες κλήθηκαν να “αναγνωρίσουν” μεταξύ των 9 προσαχθέντων και μόνο αυτών. Το δε κατηγορητήριο βασίζεται σε κατηγορίες μαγειρεμένες από χρυσαυγίτες, μπάτσους και δικαστικούς. Πρόκειται για άλλη μία υπόθεση στενής συνεργασίας κράτους και παρακράτους.

Αμέσως ένα δυναμικό κύμα αλληλεγγύης δημιουργήθηκε στην πόλη. Καθημερινή παρουσία στο μπατσομέγαρο όπου κρατούνταν οι σύντροφοι, πορείες, καταλήψεις σε τοπικά κανάλια με κορύφωση τη μέρα που περνούσαν οι 4 σύντροφοι από εισαγγελέα, όπου παρά την καταρρακτώδη βροχή 300 και πλέον αλληλέγγυοι έκλεισαν τη Γούναρη για ώρες και δεν σταμάτησαν στιγμή να φωνάζουν συνθήματα, έως ότου αφέθηκαν οι σύντροφοι.

Σήμερα, μετά από ενάμιση χρόνο θα βρεθούμε και πάλι στο δρόμο, έξω από τις δικαστικές αίθουσες όπου θα δικαστούν οι σύντροφοί μας. Κανένας δεν είναι μόνος του απέναντι στις επιθέσεις της εξουσίας. Η αντίσταση είναι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή απέναντι σε αυτό που επιτάσσει η κυριαρχία. Όσο υπάρχει σύστημα εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας, ο κόσμος του αγώνα θα βροντοφωνάζει και θα παλεύει για την ελευθερία, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΔΕΥΤΕΡΑ 13/1/14 – 9.00 πμ στα Δικαστήρια

αναρχική ομάδα dinamitera