Tag Archives: συλληφθέντες

Θα βάλουμε μπροστά τη μαύρη και την κόκκινη σημαία. Για μας, για μια ζωή πιο λεύτερη, πιο νέα

Standard

800px-black-red-flag-1

Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη 2013, ημέρα απεργίας, στην οποία συμμετείχαν εργαζόμενοι στο δημόσιο καθώς και διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου Πατρών, 4 μέλη της συνέλευσης αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά | ο εργαλειοφόρος προσήχθησαν μετά το τέλος της απεργιακής πορείας στην ασφάλεια Πατρών. Η προσαγωγή των τεσσάρων μετατράπηκε μετά από λίγη ώρα σε σύλληψη, με την κατηγορία της οπλοκατοχής για τις 10 σημαίες που κουβαλούσαν. Μετά την αναβολή που πήρε η εκδίκαση της υπόθεσης, έχει οριστεί δικαστήριο για τις 14 Γενάρη 2015. Η σύλληψη των τεσσάρων δεν έγινε διόλου σε τυχαίο χρόνο, αντιθέτως ήταν μέρος της κρατικής καταστολής που δέχθηκαν και συνεχίζουν να δέχονται οι από κάτω της κοινωνίας και ιδιαίτερα όσοι αντιστέκονται ενάντια στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στη ζωή μας.

   Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, οι μαζικές απολύσεις, η ανασφάλιστη ή επινοικιαζόμενη εργασία, η ανεργία, είναι μερικοί τρόποι μέσω των οποίων το κράτος φορτώνει στους από κάτω της κοινωνικής πυραμίδας το βάρος της διάσωσης του καπιταλισμού και με τον τρόπο αυτό επιδιώκει να βρει τον δρόμο για τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Συν τοις άλλοις, η άγρια επίθεση που εξαπολύουν κράτος και κεφάλαιο ενάντια στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, ο αποκλεισμός από την πρόσβαση στην υγεία και την περίθαλψη, τη στέγαση και την παιδεία, η φτώχεια και η εξαθλίωση, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για μετανάστες, η αναδιάρθρωση στις φυλακές και η δημιουργία λευκών κελιών τύπου Γ’, ορίζει πως η ραχοκοκκαλιά του κοινωνικού συμβολαίου, που ήδη βρίσκεται σε ισχύ, είναι η επίδειξη μηδενικής ανοχής ενάντια σε όσους δε δέχονται να υποκύψουν στη λεηλασία της ζωής τους. Μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια ενός  καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, η μηδενική ανοχή εκφράστηκε και συνεχίζει να εκφράζεται τόσο με τη λειτουργία και τη δράση της αστυνομίας ως στρατός κατοχής ενόψει κινητοποιήσεων, την καταστολή διαδηλώσεων, απεργιών και αγώνων αλλά και την επιστράτευση απεργών. Η σύλληψη των 4 σε μέρα απεργίας με την κατηγορία της οπλοκατοχής για τις σημαίες που κουβαλούσαν μετά την πορεία, αποτελεί μία μόνο περίπτωση ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες για το πώς το κράτος προσπαθεί να τρομοκρατήσει όσους  δε συμμορφώνονται με τις επιταγές των κυρίαρχων. Ταυτόχρονα, ποινικοποιεί τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις των από τα κάτω αλλά και τη ίδια την απεργία ως εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων. Φανερώνει επίσης τη θέλησή του κράτους να ποινικοποιήσει το λόγο και τη δράση των αναρχικών, δηλαδή του πιο ριζοσπαστικού κομματιού του κινήματος και να αποκόψει τους αναρχικούς από το φυσικό χώρο παρέμβασής τους, δηλαδή το δρόμο, τις απεργίες και τις πορείες, εκεί όπου σπάει η επιβαλλόμενη από την κυριαρχία κανονικότητα και πλάθονται συνειδήσεις.

   Συνάμα, η σύλληψη και η κατηγορία για οπλοκατοχή με την οποία βαρύνονται οι 4, αποτέλεσε σε τοπικό επίπεδο εφαρμογή της κατασκευασμένης από τους κυρίαρχους θεωρίας των ‘’2 ιδεολογικών άκρων’’, τα οποία συγκρούονται και πρέπει να παταχθούν. Με τον τρόπο αυτό η κυριαρχία, αποκρύπτοντας το θεσμικό ρόλο της Χ.Α και αποπολιτικοποιώντας τις ρατσιστικές δολοφονίες των παρακρατικών ταγμάτων εφόδου, εξισώνει τη βία των φασιστών με την κοινωνική απελευθερωτική αντιβία των αντιστεκόμενων. Το κράτος μπορεί να έχει διαμηνύσει πως καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρχεται και εδώ και ένα χρόνο και τη βία της Χ.Α, αυτό όμως που δεν θέλει ούτε μπορεί να αποκυρήξει είναι το πολιτικό περιεχόμενο πίσω από τη δολοφονία του Π. Φύσσα και του Σ. Λουκμάν, τις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον μεταναστών και ομοφυλόφιλων, την επίθεση στους συνδικαλιστές του Πάμε αλλά επίσης και την αμέριστη συμπαράσταση της Χ.Α όλο το προηγούμενο διάστημα σε εφοπλιστές κι βιομήχανους. Μόνο τυχαίο δεν είναι πως η συγκεκριμένη σύλληψη των 4 σε απεργιακή μέρα στην Πάτρα έγινε μια βδομάδα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Ούτε τυχαίο είναι  επίσης το ότι τις μέρες εκείνες οι φωτογραφίες με τις αναρχικές σημαίες δημοσιεύονταν σε τοπικά site δίπλα σε αυτές των χρυσαυγιτών. Η προσπάθεια του κράτους να φανεί ως ο παντοδύναμος ρυθμιστής που καταστέλλει οτιδήποτε ξεφεύγει από τα όρια που το ίδιο θέτει αποτυπώθηκε στα λόγια των ίδιων των μπάτσων στην ασφάλεια της Πάτρας πως η σύλληψη των 4 πήγαινε μαζί με τη διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του κράτους προς τη Χ.Α.  Ήταν φανερό πως στις μέρες που ακολούθησαν της δολοφονίας Φύσσα ο κρατικός μηχανισμός (με τα μιντιακά φερέφωνά του να ακολουθούν), επιδιώκοντας να προλάβει τους κοινωνικούς και πολιτικούς κραδασμούς, που ήταν απόρροια της δολοφονικής φασιστικής βίας, άλλαξε στάση απέναντι στη Χ.Α. και μεθόδευσε τη διαδικασία διώξεως εναντίον μελών της. Τα δικά τους παιδιά, οι φασίστες της Χ.Α, σάρκα από τη σάρκα τους, όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν προφανώς το ελεύθερο να χτυπούν ή και να σκοτώνουν μετανάστες ατιμωρητί αλλά, όταν έφτασαν να δημιουργούν πρόβλημα στο πολιτικοοικονομικό καθεστώς, βαφτίστηκαν ιδεολογικό άκρο μόνο και μόνο για να οριστεί επίσης και ο αγώνας και η αντίσταση ενάντια στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους-κεφαλαίου ως το απέναντι ιδεολογικό άκρο και να παταχθούν και τα δύο, προκειμένου να φανεί η κρατική πολιτική ως το μέσο, η μέση λύση, που επιβάλλει την τάξη, την ομαλότητα και την ασφάλεια, ρυθμιστής και εγγυητής της οποίας αυτοπροβάλλεται το κράτος. Εμείς ξεκαθαρίζουμε πως δεν αναγνωρίζουμε το κυρίαρχο αυτό ιδεολόγημα-επικοινωνιακό παιχνίδι των ‘’δύο άκρων’’. Για μας, από τη μια πλευρά είναι ο κόσμος του αγώνα, της αντίστασης ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης…

…και από την άλλη πλευρά –και όχι στο άλλο άκρο- είναι το σάπιο και χρεωκοπημένο πολιτικό-οικονομικό σύστημα, ο καπιταλισμός, δηλαδή το κεφάλαιο, ντόπιο και υπερεθνικό μαζί με το κράτος του και  τους φασίστες ακόλουθούς του.

   Δεν μπορούμε εξίσου να μην αντιληφθούμε πως η σύλληψη των 4 στην Πάτρα το Σεπτέμβρη του ΄13,  συνέβη εκείνη την περίοδο κατά την οποία είχαν απομαζικοποιηθεί οι αγώνες και που οι απεργίες στην πράξη είχαν απονοηματοδοτηθεί από τη συνδικαλιστική νομενκλατούρα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που τις είχε χρησιμοποίησε ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής ενάντια στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Δεν ξεχνάμε πως ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός λειτουργεί θεσμικά ως μεσάζοντας μεταξύ εργατών και εργοδοσίας μόνο και μόνο, για να διαπραγματεύεται προς όφελος των αφεντικών την αξία της μισθωτής εργασίας και να τραβά χειρόφρενο στους εργατικούς αγώνες.

   Επειδή όμως η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν τα αφεντικά, είναι αυτή της απώλειας κέρδους, αναγνωρίζουμε τις απεργίες ως ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των εργαζομένων μέσα στον ευρύτερο ταξικό αγώνα, που μπορεί να μπλοκάρει την παραγωγή, να σταματήσει την κατανάλωση και να θέσει τους όρους εκείνους, ώστε να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Ταυτόχρονα, ο αγωνιζόμενος κόσμος έχει τη δυνατότητα να συνεβρεθεί, να επικοινωνήσει και να ζυμωθεί πολιτικά στέλνοντας το μήνυμα πως συλλογικά και αγωνιστικά μπορούμε να αντισταθούμε στην υποτίμηση της εργασίας μας. Συν τοις άλλοις, οι απεργίες μπορούν από τη μια να προωθήσουν τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος με την κοινωνικοποίησή τους, με τη σύνδεσή τους και με άλλα μέτωπα στον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο αποκτώντας έτσι μια διευρυμένη από τα κάτω κοινωνική δυναμική. Απ’ την άλλη, μπορούν να οδηγήσουν σε ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, την κρατική καταστολή και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Μπορούν να συμβάλλουν δηλαδή στη συνολικοποίηση της κριτικής και της πάλης ενάντια στο υπάρχον ολοκληρωτικό καθεστώς, με εργαλείο τη γενική απεργία διαρκείας, που ξεπερνά τα στενά συνδικαλιστικά αιτήματα.

   Αυτή είναι η ουσία της απεργίας και αυτός ήταν επίσης ένας λόγος που έγιναν οι συλλήψεις των 4 μετά από την απεργιακή πορεία στις 25 Σεπτέμβρη του ΄13. Ήταν επί της ουσίας επίθεση στην ίδια την απεργία με σκοπό να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους, να κρατήσει τους από κάτω της κοινωνίας μακριά  από την αντίσταση και ταυτόχρονα με την απομαζικοποίηση των αγώνων να απονοηματοδοτήσει και να ποινικοποιήσει το λόγο και τη δράση των αναρχικών κρατώντας τους μακρυά από το κοινωνικό-ταξικό γίγνεσθαι.

Ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, που με το πρόσχημα την ανάκαμψης και της στροφής στην ανάπτυξη κάνουν τα πάντα για να βασιστεί η συνέχιση του σάπιου και χρεωκοπημένου καπιταλιστικού καθεστώτος πάνω στην εξαθλίωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας, υπερασπιζόμαστε τα μέσα και τα εργαλεία πάλης που διαθέτουμε ως αναρχικοί κομμουνιστές μέσα στον κοινωνικό-ταξικό αγώνα. Είτε τα μέσα αυτά είναι οι σημαίες, οι συνελεύσεις, οι δράσεις, είτε οι συγκρούσεις και οι απεργίες. Ακόμα περισσότερο, τέτοιες πρακτικές δεν μας τρομοκρατούν ούτε μας πτοούν, αντιθέτως δηλώνουμε ξεκάθαρα πως θα συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες προπαγανδίζοντας τη συλλογικοποίηση και την αντίσταση ενάντια στο σάπιο και χρεωκοπημένο υπάρχον καθεστώς.

   Προτάσσουμε λοιπόν τη συμμετοχή στα σωματεία βάσης (εργαζομένων ή ανέργων), σε φοιτητικούς συλλόγους και σχήματα, τη δημιουργία τέτοιων δομών, όπου δεν υπάρχουν, τη συμμετοχή σε λαικές συνελεύσεις γειτονιών, που είναι χώροι στους οποίους το πρόταγμα για κοινωνική αυτοοργάνωση μπορεί να γειωθεί σε πραγματικό κοινωνικό χρόνο. Η αυτοοργάνωση σε κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές δομές με χαρακτηριστικά αντιιεραρχικά, οριζόντια και αντιθεσμικά καθώς και η δημιουργία ενός πλατιού ριζοσπαστικού κινήματος που θα κινείται στο δρόμο της συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του κεφαλαίου και του κράτους,  μπορεί να πείσει για τη διεξοδικότητά του τόσο στο επίπεδο των συλλογικών μας αντιστάσεων ενάντια στην κυριαρχία, όσο και στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, τον αγώνα  για την Κοινωνική Επανάσταση και τη δημιουργία μιας αναρχικής-κομμουνιστικής κοινωνίας ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ 25ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2013 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ, ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΓΕΝΑΡΗ, 9 πμ

                                                                                                                Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

                                                                                                                                                                          https://saktapatra.wordpress.com/

Advertisements

Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές

Standard

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ 6ης ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

ΤΡΙΤΗ 8/12

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 9.30 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΤΡΑΣ 

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους της εξέγερσης του 2008 στην Πάτρα

Standard

af_dek08_sakta

Συγκέντρωση Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου, 9:00 πμ. στα δικαστήρια Πάτρας

Συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

saktapatra.wordpress.com

Εκδήλωση-ενημέρωση για τους 5 συλληφθέντες του Δεκεμβρίου 2008 στην Πάτρα

Standard

dec08_

Σάββατο 29 Νοέμβρη στις 19.30 μ.μ. στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω«, θα πραγματοποιηθεί ενημερωτική εκδήλωση για την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 και για την υπόθεση της δίωξης των 5 συλληφθέντων διαδηλωτών. Θα ακολουθήσει προβολή του βίντεο «η οργή αντικαθιστά τα δάκρυα» σχετικού με τα γεγονότα εκείνων των ημερών και δημιουργημένου  από το εργαστήρι παραγωγής αυτοοργανωμένων video VISUAL VOID.

Διοργάνωση: αναρχική ομάδα «δυσήνιος ίππος»

Αφίσα αλληλεγγύης στον αναρχικό αγωνιστή Θ. Σίψα

Standard

sipsascrd

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Το κράτος εξαπολύει μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική επίθεση στοχοποιώντας αγωνιστές και ειδικότερα τους αναρχικούς, οξύνοντας έτσι την αντιεξεγερτική εκστρατεία που είχε ήδη ξεκινήσει από το Δεκέμβρη του 2008 και αποσκοπεί στην εγκληματοποίση, την πολιτική απομόνωση και την ιδεολογική κατασυκοφάντηση του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού κινήματος στο σύνολό του.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΚΡΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ

Σήμερα, που η επίθεση του κράτους και των αφεντικών σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας είναι σε πλήρη εξέλιξη και στοχεύει στο χτύπημα των κοινωνικων και ταξικών αντιστάσεων ώστε να εδραιωθεί ευκολότερα το νέο καθεστώς εξαθλίωσης και ολοκληρωτισμού, ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές θα σταθούμε αλληλέγγυοι στο σύντροφο Θ. Σίψα αναγνωρίζοντας στη δίωξη του την προσπάθεια εγκληματοποίησης των αναρχικών και των αγωνιζόμενων ανθρώπων και την απόπειρα ποινικοποίησης της συμμετοχής σε μια μαχητική διαδήλωση. Απέναντι στην εγκληματική και αντικοινωνική βία του κράτους, του κεφαλαίου και των μηχανισμών τους, η κοινωνική και ταξική αντιβία είναι δίκαιη.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ Θ. ΣΙΨΑ
που διώκεται χωρίς κανένα στοιχείο για την υπόθεση της τράπεζας marfin.
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙA

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Ενημέρωση από τη δίκη των συλληφθέντων της Πάτρας (Δεκέμβρης 2008)

Standard

To δικαστήριο ξεκίνησε κανονικά στις 9 το πρωί. Κατέθεσαν οι 2 πρώτοι ασφαλίτες-μάρτυρες κατηγορίας.

Στη συνέχεια έγινε διακοπή για 10 λεπτά και όταν ξαναξεκίνησε, η έδρα έκρινε πως το συγκεκριμένο δικαστήριο είναι αναρμόδιο να δικάσει τη συγκεκριμένη υπόθεση και την παρέπεμψε στο μονομελές πλημμελειοδικείο. Ημερομηνία δεν ορίστηκε καθώς θα υπάρξει νέα κλήτευση.

To κείμενο που μοιράζαμε έξω από τα δικαστήρια:

Αλληλεγγύη στους 5 διωκόμενους διαδηλωτές της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα

Το ντόμινο των εξεγέρσεων

Ο «Δεκέμβρης του 2008» ήταν η πρώτη εξέγερση τέτοιας έντασης στην Ευρώπη μετά το ξέσπασμα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης. Το ντόμινο εξελίξεων στις ΗΠΑ, με πτωχεύσεις κολοσσών όπως η Lehman Brothers, προκάλεσε μια διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που πολύ σύντομα τάραξε τα νερά στο νότο της γηραιάς ηπείρου. Τα ευρωπαϊκά «προεόρτια» (π.χ. αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης στη Γαλλία, αύξηση της ανεργίας και μείωση του βασικού μισθού –κυρίως σε νέους– στην Ελλάδα ) έδειξαν ήδη από το 2008 τη σκληρή πολιτική λιτότητας που θα ακολουθούσε (αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα) για να σωθούν οι τράπεζες, για να επιβιώσει ο καπιταλισμός.

Κι ενώ η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει, με κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και των περικοπών στις χώρες που αποτελούν αδύναμους κρίκους παύλα πειραματόζωα, η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου άρχισε να βράζει με τη μία εξέγερση να εκδηλώνεται μετά την άλλη στη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή και πρόσφατα στη γειτονική Τουρκία και την Ουκρανία.

Και μετά τα οδοφράγματα, τι;

Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και δεν μπορούν να βγουν καθολικά συμπεράσματα, πέρα από το αυτονόητο: λαοί αντιδρούν ενάντια στην καταπίεση (η οποία ανάλογα με τη χώρα έχει άλλο πρόσωπο, άλλοτε ενός διεφθαρμένου ηγέτη, άλλοτε μιας  συντηρητικής θρησκευτικής κάστας, άλλοτε μιας αμείλικτης ελεύθερης αγοράς, άλλοτε ενός αυταρχικού κράτους, ή ένα ποτ πουρί των παραπάνω). Κόσμος βγαίνει στο δρόμο μαζικά με την επιθυμία της αλλαγής, οργισμένος και αποφασισμένος.

Κι εκεί μπαίνουν τα καίρια ερωτήματα. Εκεί φαίνονται τα πολιτικά κενά. Η αδυναμία να γίνει το πέρασμα από την εξέγερση (η οργή κάποτε κοπάζει) σε μια συνειδητή και καθολική αναδιάρθρωση της κοινωνίας.

  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Πολύς είναι ο κόσμος που πλήττεται, αλλά αυτοί που επιλέγουν να το παλέψουν συλλογικά και οργανωμένα ελάχιστοι. Η δε αντίληψη της οργάνωσης περιορίζεται στην προσκόλληση σε ένα κόμμα. Έτσι ο φόβος και η απάθεια γίνονται ανάθεση σε επίδοξους σωτήρες. Πόσοι είναι οργανωμένοι σε εργατικά σωματεία βάσης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από το σώμα και όχι από το ΔΣ, πόσοι σε αυτόνομα φοιτητικά σχήματα (και όχι σε κομματικά παραμάγαζα στα πανεπιστήμια), πόσοι στηρίζουν τη λαϊκή συνέλευση της γειτονιάς τους; Αν δεν οργανωθούμε σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σχολείο, σε κάθε σχολή, όταν θα φτάνει η ώρα που το καζάνι θα ξεχειλίζει, ξανά και ξανά θα αδυνατούμε να περάσουμε από την εξέγερση στην επανάσταση, στη ριζική δηλαδή ανατροπή. Ξανά και ξανά η κρατική καταστολή θα σβήνει τις σπίθες ελπίδας και το αύριο θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό, διότι η κυριαρχία όταν νιώθει ότι απειλείται οργανώνεται και αντεπιτίθεται ακόμα πιο βίαια, ροκανίζοντας την ελευθερία μας περαιτέρω.
  • Ας κοιτάξουμε γύρω μας, ο κόσμος είναι παντελώς αποπροσανατολισμένος και δεν ξέρει πώς να εκδηλώσει την απελπισία και το φόβο του για το μέλλον. Περιμένει εύκολες και έτοιμες λύσεις από τον ουρανό, απογοητεύεται και στρέφεται προς την ακροδεξιά. Ίδια άτομα που ήταν στα οδοφράγματα του Δεκέμβρη του 2008 συμμετείχαν αργότερα στο πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες της πειραϊκής πατραϊκής το 2012, ίδια άτομα ψήφισαν στον πρώτο γύρο των εκλογών ΣΥΡΙΖΑ και στον επόμενο Χρυσή Αυγή ή τούμπαλιν. Μια σύγχυση βαθιά, που ξεκινάει από το γεγονός ότι ποτέ δεν μάθαμε να σκεφτόμαστε κριτικά, μόνοι μας, παρά αναμασάμε ό,τι ακούμε στα δελτία ειδήσεων, από εδώ και από εκεί. Κόσμος που δεν καταλαβαίνει ποια είναι η αιτία των δεινών του, και ως εκ τούτου εκδηλώνει την οργή του ανορθόδοξα και στείρα, ανακατεύοντας τα συμφέροντα της τάξης του με πατριωτικά εμβατήρια και ρατσιστικά στερεότυπα, καταλήγοντας να πιστεύει ότι μια κρεμάλα για τους πολιτικούς, μια μούντζα στη βουλή ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους μετανάστες θα του λύσει το πρόβλημα επιβίωσης που τον κατατρώει. Είναι αυτονόητο ότι όσο δεν ξέρουμε τι μας φταίει, απειλούμε σαν Δον Κιχώτες ανεμόμυλους και το ένα μέτρο θα πέφτει πάνω μας μετά το άλλο. Το κράτος και το κεφάλαιο δεν είναι καθόλου περιφρονητέοι εχθροί. Αν δεν συνταχθούμε όλοι όσοι έχουμε ταξική θέση και συμφέρον εναντίον τους, τότε θα είμαστε μια ζωή στο στρατόπεδο των ηττημένων του ταξικού πολέμου.

Παρακαταθήκη του δεκέμβρη και «αντίποινα»

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Πάτησε στην εμπειρία των κινητοποιήσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του 2001, των αντιπολεμικών διαδηλώσεων του 2003, των κινητοποιήσεων ενάντια στη Σύνοδο κορυφής στη Θεσσαλονίκη το 2003, των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο άρθρο 16 του 2006-2007 κ.ο.κ. Πάνω σε μικρότερες ή μεγαλύτερες στιγμές κινηματικής ιστορίας. Όταν εκδηλώθηκε λοιπόν, με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, στο δρόμο βγήκε ένα πλήθος ηλικιακά, ταξικά και πολιτικά πολύχρωμο, γεμάτο οργή. Καθώς οι μέρες περνούσαν, ο Δεκέμβρης έδωσε την πιο σημαντική κληρονομιά του: την αναβάθμιση και ευρεία υιοθέτηση κινηματικών πρακτικών και τη γέννηση πολλών νέων αυτοοργανωμένων δομών (καταλήψεων, πάρκων, ανοιχτών συνελεύσεων, συλλογικοτήτων). Ο κόσμος συλλογικοποιήθηκε και οργανώθηκε, απελευθέρωσε χώρους και χρόνο από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ακολούθησε ένα τεράστιο κύμα καταστολής, κομμάτι του οποίου είναι οι εκκενώσεις των καταλήψεων (κάποιες είχαν γεννηθεί τότε), η βία των ΜΑΤ σε πορείες/απεργίες, οι εκδικητικές συλλήψεις, οι καταδίκες σε δικαστήρια-παρωδίες με ανύπαρκτα στοιχεία. Και όπου δεν μπόρεσε να φτάσει το κλομπ του μπάτσου, το εδώλιο του δικαστηρίου και τα σίδερα της φυλακής, έφτασε το μαχαίρι του φασίστα. Η ψυχολογική πίεση από την εντεινόμενη καταστολή απογειώθηκε με την τρομοκρατία της ανεργίας και των νέων μέτρων, οδηγώντας σταδιακά σε κινηματική ύφεση. Έτσι λοιπόν ο Δεκέμβρης ήταν και το προοίμιο μιας νέας σελίδας στην κρατική καταστολή. Οι δυνάμεις ασφαλείας αναβαθμίστηκαν σε εξοπλισμό, «αδικήματα» αναβαθμίστηκαν από πλημμελήματα σε κακουργήματα. Το σύστημα ετοιμάστηκε για να αντιμετωπίσει την επόμενη εξέγερση όπως καλύτερα ξέρει: με βία.

Σ’ αυτή την κοινωνία η επανάσταση δεν είναι ουτοπία

Ο ριζικός μετασχηματισμός προϋποθέτει να σηκώσουμε όλοι τα μανίκια και να παλέψουμε μακροχρόνια και ισότιμα για να αλλάξουμε τα πράγματα. Με τη συμμετοχή και το μόχθο όλων, όχι καθοδηγούμενοι από ηγέτες-σωτήρες αλλά με οδηγό τις επιθυμίες μας, το σεβασμό προς τον διπλανό και τη διαφορετικότητά του, με αποφασιστικότητα και αλληλεγγύη.

Το θέμα δεν είναι απλά να βγαίνουμε στο δρόμο ή τις πλατείες και να διαμαρτυρόμαστε, αλλά να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες. Ο αγώνας να δίνει προοπτική για ένα καλύτερο αύριο, να είναι ρηξικέλευθος, να ανοίγει δηλαδή δρόμους με συγκεκριμένες προτάσεις για μια ζωή με περισσότερο φως. Μόνο τότε μπορεί να μείνει ζωντανός χωρίς να τον κάμψει η κούραση και η απογοήτευση, το αίσθημα ματαιότητας «κατεβήκαμε τόσες φορές στο δρόμο, και τι έγινε;». Μόνο όταν έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα της κοινωνίας που θέλουμε να χτίσουμε, από την παραγωγή, την προσφορά και την πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που είναι αναγκαίες για τη ζωή όλων μας με ισότιμο τρόπο, μόνο τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό. Και ο αγώνας αυτός δεν σηκώνει αναβολή, αλλά συλλογικοποίηση και προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας εδώ και τώρα.

Γιατί ο κάθε Δεκέμβρης δεν είναι μια ανάμνηση, αλλά κομμάτι της κινηματικής μνήμης

Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν την κοινωνία στις καλύτερες στιγμές της. Tότε που πολλοί επιλέγουν την αντίσταση, τη συλλογικοποίηση και τη μαχητικότητα ενάντια στην καταπίεση. Οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη, όπως και κάθε εξέγερσης, θυμίζουν ότι η δυνατότητα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς απάθεια και φόβο, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, είναι πάντα ανοιχτή.

Δεν κοιτάμε πίσω αλλά μπροστά, στις δυνατότητες που ανοίγονται στο μέλλον να χτίσουμε μέσα από αδιαμεσολάβητους μαχητικούς αγώνες και την αυτοοργάνωση, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

Συγκέντρωση Δευτέρα 17/2 στις 9 π.μ. στα δικαστήρια

αναρχική ομάδα dinamitera

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 42 καταληψίες του δημαρχείου του Kερατσινίου στο Παράρτημα

Standard

1471360_177223739150787_1592257517_n

Στο παράρτημα στις 27 Νοέμβρη στις 12.00