ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Standard

«Ματαιοδοξία, μιλιταρισμός, πόλεμος-αυτός είναι ο φασισμός.

Σύντριψέ τον ενώνοντας τη δύναμη σου με τη δύναμη των υπολοίπων»

Αφίσα των CNTFAI από την Ισπανική Επανάσταση του 1936

Στις 30 Ιουνίου του 2008, το αναρχικό στέκι «Αντίπνοια» (στα Κάτω Πετράλωνα, Αθήνα) δέχθηκε οργανωμένη επίθεση από 15-20 παρακρατικούς της χρυσής αυγής ενώ μέσα γινόταν μάθημα αυτομόρφωσης Ισπανικών με τη συμμετοχή τεσσάρων ατόμων. Οι δύο από αυτούς μαχαιρώθηκαν, ο ένας αρκετά σοβαρά. Λίγες ώρες αργότερα προσήχθησαν σε κοντινή απόσταση δύο άτομα (ο Βασίλης Σιατούνης, υποψήφιος της χρυσής αυγής στις νομαρχιακές εκλογές, και ο Αθανάσιος Στράτος). Πάνω τους βρέθηκαν μαχαίρια και τσεκούρι. Ομολόγησαν ότι είναι μέλη της χρυσής αυγής και ότι συμμετείχαν στην επίθεση στο στέκι. Την ίδια χρονική περίοδο δέχονται επιθέσεις και άλλοι αντίστοιχοι χώροι στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα(πχ. είχαν πραγματοποιηθεί επιθέσεις στο Θερσίτη στο Ίλιον με εκρηκτικό μηχανισμό, εμπρησμοί στη Βίλα Αμαλίας στην Αχαρνών και στην κατάληψη Πραπόπουλου στο Χαλάνδρι κ.α.)

Τα ξημερώματα της 9ης Ιουνίου 2015, 2 μήνες περίπου από την έναρξη της δίκης των δολοφόνων της χρυσής αυγής και 7 χρόνια από την πρώτη επίθεση, παρακρατικοί φασίστες έβαλαν εμπρηστικό μηχανισμό στην είσοδο του στεκιού Αντίπνοια. Προκλήθηκαν  ασήμαντες υλικές ζημιές και η μικρής έκτασης φωτιά σβήστηκε άμεσα από γείτονες.

Η κίνηση αυτή δεν έρχεται σε μια τυχαία χρονική στιγμή, αλλά έχει ένα ακόμα ειδικό βάρος. Συνδέεται άμεσα με την κατάθεση πολιτικού λόγου, τις δράσεις και την παρέμβασή του στεκιού Αντίπνοια στο κοινωνικό πεδίο, με αφορμή τόσο τη δίκη Στράτου-Σιατούνη που έγινε το Σεπτέμβρη του ’14 και οδήγησε στην καταδίκη τους, όσο και αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτό το διάστημα στον Κορυδαλλό για την υπόθεση της χρυσής αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, κομμάτι της οποίας είναι και η υπόθεση της δολοφονικής επίθεσης στην Αντίπνοια το 2008. Ακόμη, το στέκι Αντίπνοια, εδώ και αρκετά χρόνια συμμετέχει στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, πιδεικνύει έντονη παρουσία στη γειτονιά μέσα από τη διεξαγωγη μαθημάτων αυτομόρφωσης και πολλών άλλων πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Η παραπάνω επίθεση δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός αλλά έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παρακρατικών επιθέσεων που πραγματοποιούν οι φασίστες τον τελευταίο καιρό, επιθυμώντας να αυξήσουν το κλίμα έντασης από τη μεριά τους, σε μια περίοδο συνολικής πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης του συστήματος, όπου όλα φαντάζουν ρευστά.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα εξής:

Στις 19/05/15 τα ξημερώματα, το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «Πυλαρινός» στην Κόρινθο, δέχτηκε εμπρηστική επίθεση από παρακρατικούς. Στο στέκι εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν άτομα και προκλήθηκαν μόνο υλικές ζημίες.

Στις 11/06/15 τα ξημερώματα, ο χώρος της κατάληψης Apertus στο Αγρίνιο, δέχτηκε θρασύδειλη επίθεση από τα καθάρματα της χρυσής αυγής(εμφανίστηκαν μετά από χρόνια αδράνειας στην πόλη του Αγρινίου). Συγκεκριμένα, πέταξαν τρικάκια, έγραψαν σύνθημα στο εξωτερικό τοίχο της κατάληψης και έκαψαν την μαυροκόκκινη σημαία που βρίσκονταν στην αυλή του χώρου. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος χώρος δέχτηκε τέτοιου είδους θρασύδειλή επίθεση από τους παρακρατικούς νεοναζί. Παρόμοιου τύπου επίθεση δέχτηκε στις 21/04/13, καθώς και στις 11/07/12.

Το Σάββατο 13/06/15 και ενώ σύντροφοι κατευθύνονταν προς την μοτοπορεία (καλεσμένη για τη δολοφονία 4 εργαζομένων στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ), συνεπλάκησαν με φασίστες που βρισκόντουσαν στην περιοχή των Πατησίων στην Αθήνα. Ένα από τα φασιστοειδή, μόλις αντιλήφθηκε τους αντιφασίστες πυροβόλησε στον αέρα για να τους εκφοβίσει. Αμέσως εμφανίστηκαν ΜΑΤ που περικύκλωσαν και προσήγαγαν τους συντρόφους στο αστυνομικό τμήμα Αγίου Παντελεήμονα (στη συνέχεια 2 προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις), ενώ οι φασίστες έφυγαν ανενόχλητοι. Αξιοσημείωτο είναι, ότι ο χρυσαυγίτης που πυροβόλησε είναι αποσπασμένος υπάλληλος του υπουργείου Μεταφορών που εκτελεί χρέη φύλακα των γραφείων της Χρυσής Αυγής στην οδό Δεληγιάννη. O ίδιος τύπος είχε καταθέσει στο παρελθόν σαν μάρτυρας κατηγορίας σε υπόθεση επίθεσης κατά των συγκεκριμένων γραφείων της Χρυσής Αυγής. Στη συνέχεια και ενώ σύσσωμη η μοτοπορεία κατευθύνονταν προς τα ΕΛΠΕ, δέχθηκε συντεταγμένη επίθεση από φασίστες και μπάτσους, οι οποίοι βρισκόντουσαν στα γραφεία της χρυσής αυγής. Μέσα από τα ΜΑΤ οι φασίστες επιτέθηκαν στην μοτοπορεία με λοστούς και κράνη, ενώ η επίθεση ολοκληρώθηκε με τη ρίψη δακρυγόνων προς την πορεία, τον τραυματισμό συντρόφων και την ανατροπή κάποιων οχημάτων.

Οι παραπάνω επιθέσεις εντάσσονται σε ένα μακρύ κατάλογο δολοφονικών και τραμπούκικων επιθέσεων της Χ.Α. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από μαχαιριές που δέχτηκε στην καρδιά, σε ενέδρα που έστησαν σε αυτόν και την παρέα του οι παρακρατικοί φονιάδες της χρυσής αυγής, ενώ το γεγονός παρακολουθούσαν μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ. Τότε, το κράτος σε μια προσπάθειά του να αναχαιτίσει την έκφραση της κοινωνικής οργής, να κατευνάσει τις αντιδράσεις, αλλά και να αποδείξει ότι αυτό είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική ομαλότητα, επέλεξε να φορέσει τον “αντιφασιστικό” του μανδύα, προφυλακίζοντας κάποια από τα μέλη της χρυσής αυγής. Επίσης, τον κατάλογο συμπληρώνουν η δολοφονίας του Σαχτζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, ο βάναυσος ξυλοδαρμός των αιγύπτιων ψαράδων στο Πέραμα, οι δεκάδες θρασύδειλες επιθέσεις σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και στέκια, οι πολυάριθμες επιθέσεις με μαχαίρια σε αναρχικούς, αριστερούς και αντιφασίστες αγωνιστές, οι δράσεις των νεοναζιστών στο πλευρό των ΜΑΤ σε διαδηλώσεις, η ενέδρα σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη(οι νεοναζί προσπαθούν να φτιάξουν και ‘’σωματείο’’ στο Πέραμα για να σταθούν οργανωμένα στο πλάι των εργοδοτών και των μεγαλοεργολάβων) και οι απειλές που έχουν εκτοξεύσει οι νεοναζί για λογαριασμό των εφοπλιστών, όπως και για λογαριασμό της καναδικής πολυεθνικής Eldorado και του μεγαλοεργολάβου Μπόμπολα στα μεταλλεία της Χαλκιδικής.

Ειδικά η επίθεση των ταγμάτων εφόδου στην πορεία για τους τέσσερις νεκρούς στα ΕΛΠΕ, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι η αναβάθμιση της βίας από την πλευρά των παρακρατικών της Χ.Α. είναι μόνο ένα κομμάτι της αναβαθμισμένης κατασταλτικής βίας του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον των εκμεταλλευόμενων αλλά και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.  Άλλωστε, είναι ολοφάνερο ότι η εγκληματική αποτελεσματικότητα της χρυσής αυγής δεν οφείλεται ούτε στην κίβδηλη γενναιότητα των θρασύδειλων μπράβων της ούτε σε καμιά οργανωτική ανωτερότητα των ταγμάτων εφόδου της, και ακόμα λιγότερο στην ηθική δύναμη της εκλογής τους, αλλά στη βεβαιότητα του ακαταδίωκτου. Τη σιγουριά, δηλαδή, ότι δρουν στη σκιά ενός ολόκληρου κρατικού μηχανισμού που επιβραβεύει σιωπηρώς τις πράξεις τους, ότι έχουν την αμέριστη συμπαράσταση των δυνάμεων καταστολής με τις οποίες είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Για ακόμη μια φορά η χρυσή αυγή, κρατικό ενεργούμενο και υποχείριο από τη στιγμή της ίδρυσης της και πολιτικό εγγόνι των χιτών και των ταγματασφαλιτών, αποδεικνύει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ντόπιου και υπερεθνικού, κάνοντας επίθεση σε μια πορεία καλεσμένη για 4 νεκρούς εργάτες στα κάτεργα του Λάτση. Άλλωστε, η χρυσή αυγή δεν είναι τίποτα άλλο από μια παρακρατική οργάνωση φασιστικού προσανατολισμού αποτελούμενη κατά βάση από μπράβους, συνεργάτες της αστυνομίας, νοσταλγούς των οργανωμένων εγκλημάτων των ναζί, που επιδιώκει κυρίως να αναπτύξει τα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά ένστικτα μιας κοινωνίας σε κρίση, διαλύοντας τους όποιους συλλογικούς δεσμούς είχε, και προωθώντας τον σταδιακό εκφασισμό της.

Ενάμιση χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την δίωξη της χρυσής αυγής, μπορεί να έχει αλλάξει η πολιτική διαχείριση, η στρατηγική του κράτους, όμως, παραμένει η ίδια. Ούτως ή άλλως, και τα δύο μοντέλα κρατικής-καπιταλιστικής διαχείρισης έχουν ως σκοπό την διατήρηση (ή την επαναφορά) της θεσμικής και κοινωνικής «κανονικότητας», δηλαδή την εμπέδωση των σχέσεων εξουσίας και την παύση κάθε πιθανότητας κοινωνικής αναταραχής. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τις πρώτες κιόλας μέρες της εκλογής του, έχει αρχίσει την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, διαταξική συνεργασία .

Η νέα διαχείριση του συστήματος προσπαθεί να προβάλλει ένα πιο κοινωνικό προσωπείο, μόνο που η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Από τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση, την αναμενόμενη νέα συμφωνία με τους «θεσμούς» του ΕΚΤ-ΔΝΤ (δηλαδή η υπογραφή τρίτου μνημονίου, προφανώς στην ίδια κατεύθυνση με τα προηγούμενα), τον «έντιμο συμβιβασμό», τον νέο γύρο αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να καταβληθεί η τελευταία δόση του τρέχοντος μνημονίου, τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης (η νέα πολιτική διαχείριση συνεχίζει να διαπνέεται από το πνεύμα της θεώρησης του μεταναστευτικού ως προβλήματος) και της αστυνομίας, τις εκκενώσεις και την καταστολή καταλήψεων (κατάληψη ντουγρού, acta et verba, ΕΚΧ «Σχολείο»),τις εισβολές σε σπίτια αγωνιστών, τον αστυνομικό αποκλεισμό και την εκκένωση της κατειλημμένης πρυτανείας, τις εξοντωτικές ποινές σε όσους συνελήφθησαν σε αυτή, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, συνέχιση των προγραμμάτων διαιώνισης της ανεργίας και ενίσχυσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας voucher, συνέχιση του ΕΝΦΙΑ) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους(συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ και των έμμισθων μπράβων της Eldoraldo Gold στους κατοίκους των Σκουριών που πραγματοποιούσαν πορεία), τις αντιδραστικές παρεμβάσεις στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3, τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, αλλά και το θάνατο των τεσσάρων εργατών στα ΕΛΠΕ είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο φασισμός δεν παύει να αποτελεί αναφαίρετο συστατικό του κράτους και του κεφαλαίου, έτοιμο να ανασυρθεί όποτε το Καθεστώς δεν μπορεί να καθυποτάξει τις ταξικές και κοινωνικές αντιστάσεις. Ο φασισμός αντιπροσωπεύει ένα βαθύ και μοιραίο τραύμα στην ίδια τη ρίζα της ζωής και για αυτό είναι επιτακτικό στις μέρες μας να κατανοήσουμε την πραγματική φύση του, την ιστορική του συνέχεια, τις πολιτικές, οικονομικές και ιδεολογικές του σημαίες. Είναι επιτακτικό να οικοδομήσουμε ένα σύγχρονο σχέδιο αφανισμού του φασισμού από την κοινωνία. Ο κόσμος του αγώνα πρέπει να είναι ανυποχώρητος απέναντι στους εχθρούς της ελευθερίας, αγωνιζόμενοι με πυξίδα τη ζωή, ενάντια στο θάνατο.

Άλλωστε, είναι δεδομένο πως το φασισμό δεν θα τον αντιμετωπίσει το κράτος, γιατί αποτελεί οργανικό του κομμάτι. Απέναντι στη δήθεν αντιμετώπιση του φασισμού μέσω της δικαστικής δίωξης των παρακρατικών νεοναζί της χρυσής αυγής («Ξέρουμε ότι καμιά κυβέρνηση δεν πολεμάει τον φασισμό, για να τον καταστρέψει»), καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους να επαγρυπνούν, έχοντας τη βαθιά πεποίθηση πως το μοναδικό προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης με τους φασίστες (όπως και επίλυσης όλων των κοινωνικών και ταξικών προβλημάτων) είναι οι δρόμοι του αγώνα και της αντίστασης. Η συντριβή του φασισμού θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών, χειραφετημένων και ριζοσπαστικών αγώνων.  Τον φασισμό θα τον συντρίψουμε στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στους δρόμους, στις γειτονιές, στις πλατείες, και στα οδοφράγματα.

Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνο η οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας  μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, όλου του κόσμου. Στον κόσμο αυτό θα φτάσουμε με τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και εφαρμόζοντας την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει να λάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί, όχι μόνο ως εργάτες αλλά και ως κοινότητα ανθρώπων που δεν μετράμε τις αξίες μας με το χρήμα και τον ανταγωνισμό. Μην εναποθέτοντας τη ζωή μας σε κανέναν κρατικό-καπιταλιστικό διαχειριστή -όσο προοδευτικό προσωπείο μπορεί να παρουσιάζει αυτός- να δράσουμε από κοινού και συλλογικά για τα κοινά μας προβλήματα μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων, φοιτητικά σχήματα, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.

«Απέναντι στην καθολική χρεοκοπία των ιδεών, των κομμάτων και των συστημάτων, παραμένει όρθιο μόνο το επαναστατικό προλεταριάτο, με το πρόγραμμα της αλληλεγγύης και της αναδιοργάνωσης της βάσης της εργασίας και της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας»
Τοπική επιτροπή επαναστατικής προετοιμασίας στη Βαρκελώνη(CLPR) 

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

https://saktapatra.wordpress.com/ | saktapatra@gmail.com

Τρίτη-Πέμπτη 19.00 με 23.00 και Σάββατο 11.00 με 14.00 στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87 (λίγο κάτω από τις σκάλες)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Standard

enhmerwsh1 enhmerwsh2 enhmerwsh3 enhmerwsh 4

Την Πέμπτη 18 Ιούνη πραγματοποιήθηκε από τη συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση συγκέντρωση-πορεία στην Πάτρα ενάντια σε κεφάλαιο και κράτος και την νέα αριστερή διαχείριση που επιχειρεί να δημιουργήσει ψεύτικες ελπίδες στους εκμεταλλευόμενους εκβιάζοντας για άλλη μια φορά τη συναίνεση τους στο νέο γύρο αντικοινωνικών μέτρων που προετοιμάζεται από την ελληνική κυβέρνηση και τους διεθνείς μηχανισμούς.

Από τις 6.30 το απόγευμα στήθηκε μικροφωνική στην πλατεία Όλγας, όπου διαβάζονταν και μοιράζονταν το κείμενο της συνέλευσης, ενώ γύρω στις 8 παρά τέταρτο ξεκίνησε πορεία που διέσχισε κεντρικούς δρόμους της πόλης (Μαιζώνος-Γούναρη-Κορίνθου). Στην πορεία συμμετείχαν περίπου 100 άτομα.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΙΖΕΤΑΙ- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Επί τα πρόσω–ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ//LILYA 4EVER

Standard

mik

Προβολή της ταινίας “LILYA 4EVER” (2002)
με πρωτοβουλία του αυτοοργανωμένου περιοδικού “Μικρό μου Πιόνι” . Θα ακολουθήσει συζήτηση και bar.

ΠΕΜΠΤΗ 25 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 20.00

στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”

Πατρέως 87 στις σκάλες

Επί τα πρόσω — Βιβλιοπαρουσίαση, Γυναίκα φυλή και τάξη

Standard

11062255_1460234500955140_1398613637275359450_o

-παρουσίαση του βιβλίου
θα ακολουθήσει κουβέντα εμφυλοι και φυλετικοι διαχωρισμοί, τα κινήματα ου δημιουργούνται και πως η συνδεση τους θα δωσει επαναστατική προοπτική

-bar με μαύρη μουσική

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ»…Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΑΛΛΑΞΕ-Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΙΔΙΑ

Standard

«Δεν μας τρομάζει η ιδέα να παραλάβουμε μια χώρα γεμάτη ερείπια. Πάντοτε σε τρώγλες ζούσαμε άλλωστε, θα αντέξουμε για λίγο καιρό ακόμη. Μην ξεχνάτε όμως, ότι οι εργάτες ξέρουμε και να χτίζουμε. Εμείς φτιάξαμε όλα τα παλάτια και τα μέγαρα, εδώ, στην Αμερική και παντού, και θα τα ξαναφτιάξουμε ακόμα πιο όμορφα. Γιατί εμείς θα κληρονομήσουμε τη Γη, μην έχετε καμία αμφιβολία για αυτό.

          Η αστική τάξη ας γκρεμίσει λοιπόν τον κόσμο της, πριν αποχωρήσει από το προσκήνιο της ιστορίας.

Εμείς κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τούτη τη στιγμή ακόμα που σας μιλάω»

 Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Κηρύσσεται πλέον και στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τους εφαρμοστικούς νόμους, τα πολυνομοσχέδια και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, παρατηρούμε την εδραίωση ενός νέου κοινωνικού πλαισίου κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής κατάστασης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών μας και της εργατικής μας δύναμης. Ακόμη, επιχειρείται η περαιτέρω εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και το νερό μέσω της επιβολής χαρατσιών και της ιδιωτικοποίησης λιμνών και ποταμών, ενώ οι περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες που παρέχονταν μέσω του κρατικού μηχανισμού έχουν περάσει πλέον στη διαχείριση της αγοράς μέσω μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Ακρογωνιαίος λίθος της επέλασης αυτής, είναι η καθυπόταξη και η καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς, όσων προσπαθούν να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι σε ότι τους ρημάζει τη ζωή, όσων διεκδικούν κάτι διαφορετικό από τον θάνατο  που μοιράζει απλόχερα η σύγχρονη κυριαρχία.

Εντός της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας που περιγράφηκε παραπάνω και μέσα σε μια περίοδο κινηματικής ύφεσης (η οποία ακολούθησε μετά από μια περίοδο μαζικών και πολύμορφων κινητοποιήσεων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο με απεργίες, διαδηλώσεις και μαχητικές συγκεντρώσεις, κυρίως μετά το 2010 και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου), προκηρύσσονται εκλογές στις  25 Γενάρη, οι οποίες έρχονται να λειτουργήσουν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών κοινωνικής ειρήνης. Επίσης, βλέπουμε μια προσπάθεια κεφαλαιοποίησης από την καθεστωτική – ρεφορμιστική αριστερά(ΣΥΡΙΖΑ) των αγώνων που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, στήνοντας αναχώματα στην ανάπτυξη ενός μαχητικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος και αναθέτοντας την επίλυση των προβλημάτων στην επερχόμενη, για πρώτη φορά, “αριστερή και αντιμνημονιακη” κυβέρνηση.

Έτσι λοιπόν, ύστερα από τη δημιουργία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το μότο «πρώτη φορά αριστερά» πήρε σάρκα και οστά. Από τις πρώτες κιόλας μέρες άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με δημιουργική ασάφεια το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της: εθνική ενότητα, κοινωνική ειρήνευση, ταξική συνεργασία .

Το διάστημα των 5 μηνών που μεσολάβησε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετό για να διαψεύσει όλους εκείνους που περίμεναν μια περίοδο κυβερνητικής συγκαταβατικότητας και βαθιάς συναίνεσης ως προς τις λαϊκές διεκδικήσεις, ήταν ένα διάστημα ικανό για να αποδειχθεί η συνέχιση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ των ίδιων πολιτικών με τους προκατόχους του. Οι αγώνες που δόθηκαν μέσα σε αυτό (απεργία πείνας πολιτικών κρατουμένων, κινητοποιήσεις και συγκρούσεις  στα μεταλλεία των Σκουριών), η στρατηγική και οι επιλογές της κυβέρνησης συνείσεφεραν στο να αποκαλυφθεί βίαια το προσωπείο της νέας κυβέρνησης  και  της  πολλά “υποσχόμενης” εναλλακτικής-σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης.

Η συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση ήταν και είναι δεδομένη. Από την αναγνώριση του χρέους, την επαίσχυντη συμφωνία στο Eurogroup που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, την πράξη νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων,  την αναμενόμενη νέα συμφωνία με τους «θεσμούς» του ΕΚΤ-ΔΝΤ (δηλαδή η υπογραφή τρίτου μνημονίου, προφανώς στην ίδια κατεύθυνση με τα προηγούμενα), τον «έντιμο συμβιβασμό», τον νέο γύρο αντικοινωνικών μεταρρυθμίσεων για να καταβληθεί η τελευταία δόση του τρέχοντος μνημονίου, είναι ολοφάνερο ότι βρισκόμαστε μόλις στις αρχές ενός νέου γύρου φτωχοποίησης και εξαθλίωσης που στόχο έχει τη στήριξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Αξιοσημείωτη είναι η στάση της νέας πολιτικής διαχείρισης στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα η θέση  που παίρνει στον πόλεμο μου μαίνεται στην Ουκρανία. Το ελληνικό κράτος και η άρχουσα τάξη αποτελούν κομμάτι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών και συμμετέχουν στη λεηλασία της λεγόμενη καπιταλιστικής περιφέρειας με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των φυσικών πόρων της. Βλέπουμε λοιπόν, την συμφωνία με το υπουργείο εξωτερικών της Ουκρανίας(δηλαδή τους φασίστες εγκληματίες πολέμου) για περίθαλψη όσων μακέλεψαν και θα μακελέψουν χωριά και πόλεις στο Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Την προστασία του ειδικoύ σώματος στρατού, φασιστικού προσανατολισμού (αποτελείται από οργανώσεις όπως ο δεξιός τομέας, το λευκό σφυρί) που υπακούει στο υπουργείο εσωτερικών της Ουκρανίας και στο ΝΑΤΟ και δημιουργήθηκε μετά το πραξικόπημα του Μαϊντάν.

Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης (η νέα πολιτική διαχείριση συνεχίζει να διαπνέεται από το πνεύμα της θεώρησης του μεταναστευτικού ως προβλήματος) και της αστυνομίας, τις εκκενώσεις και την καταστολή καταλήψεων (κατάληψη ντουγρού, acta et verba, ΕΚΧ «Σχολείο»),τις εισβολές σε σπίτια αγωνιστών, τον αστυνομικό αποκλεισμό και την εκκένωση της κατειλημμένης πρυτανείας, τις εξοντωτικές ποινές σε όσους συνελήφθησαν σε αυτή, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων (ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, τη συνέχιση των έργων στις Σκουριές, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, συνέχιση των προγραμμάτων διαιώνισης της ανεργίας και ενίσχυσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας voucher, συνέχιση του ΕΝΦΙΑ) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους(συντονισμένη επίθεση των ΜΑΤ και των έμμισθων μπράβων της Eldoraldo Gold στους κατοίκους των Σκουριών που πραγματοποιούσαν πορεία), τις αντιδραστικές παρεμβάσεις στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3  αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο.

Ο θάνατος των τεσσάρων εργατών στα ΕΛΠΕ έρχεται ως επιστέγασμα. Την ίδια στιγμή που εργάτες δολοφονούνται από τ’ αφεντικά, η νέα κρατική διαχείριση καθησυχάζει τους βιομήχανους του ΣΕΒ  πως τα προνόμια του βιομηχανικού κεφαλαίου θα συνεχίζουν να παραμένουν στο απυρόβλητο,ενώ ο ο ίδιο ο υπουργός Οικονομικών δε διστάζει να διαμηνύει πως »σήμερα εργασία και κεφαλαίο είμαστε μαζί». Δηλώσεις αλλά και στάση, όπως αυτή, δεν μεταθέτουν απλώς την αντίθεση εργασίας-κεφαλαίου στο μέλλον αλλά επιβεβαιώνουν ακόμα περισσότερο το ρόλο της κυβέρνησης ως εγγυητή της συνεχιζόμενης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης από τ’ αφεντικά. Το παραπάνω σε συνδυασμό με την εργοδοτική τρομοκρατία και τις απολύσεις στα Everest και τον Βασιλόπουλο, το trafficking στο Χωριάτικο έρχονται να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά το ρόλο του κράτους και της -οποιασδήποτε- κυβέρνησης στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ντόπιου και υπερεθνικού κεφαλαίου. Τα κέρδη των καπιταλιστών γεννιούνται από τη βίαιη και ληστρική τους τακτική. Ρουφάνε την υπεραξία που παράγει ο κάθε εργαζόμενος μέχρις εσχάτων και χτίζουν τις επιχειρήσεις τους πάνω στο αίμα των εργατών.  Τα ιδεολογήματα της εθνικής ενότητας συντρίβονται μονομιάς μπροστά στην τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς.

Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο) και την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος. Έρχονται να επιβεβαιώσουν πως ανεξάρτητα από την εκάστοτε νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική πολιτική διαχείριση της εξουσίας, η κυριαρχία κινείται σταθερά προς τη διαμόρφωση συνθηκών σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης πάνω στην κοινωνία. ‘Έρχονται να δικαιώσουν τους αναρχικούς που συνεχίζουν να κοιτούν ξεροκέφαλα την ιστορία και την αλήθεια της, επιβεβαιώνοντας ότι ο μόνος δρόμος για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης είναι αυτός της κοινωνικής χειραφέτησης και την κοινωνικής επανάστασης.

Ενάντια λοιπόν στις αυταπάτες της εναλλακτικής κοινοβουλευτικής διαχείρισης του βάρβαρου καπιταλισμού και μακριά από οποιαδήποτε αυταπάτη διακριτικής στήριξης-κριτικής στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου πιεζόμενη να εξαναγκαστεί να υπαναχωρήσει σε μια πιο φιλολαϊκή πολιτική, προτάσσουμε τον ανυποχώρητο και αδιαμεσολάβητο αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, ντόπιο και υπερεθνικό, ενάντια στο κράτος αλλά και ενάντια στους διεθνείς καπιταλιστικούς μηχανισμούς. Έχουμε τη βαθιά πεποίθηση πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μακριά από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την κρατική βαρβαρότητα για τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεζόμενους ανθρώπους. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνοη οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και η οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας  μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων, όλου του κόσμου. Στον κόσμο αυτό θα φτάσουμε με τον επαναστατικό μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων εκμετάλλευσης και εφαρμόζοντας την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Όλοι εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει να λάβουμε τη θέση μάχης που μας αναλογεί, όχι μόνο ως εργάτες αλλά και ως κοινότητα ανθρώπων που δεν μετράμε τις αξίες μας με το χρήμα και τον ανταγωνισμό. Μην εναποθέτοντας τη ζωή μας σε κανέναν κρατικό-καπιταλιστικό διαχειριστή -όσο προοδευτικό προσωπείο μπορεί να παρουσιάζει αυτός- να δράσουμε από κοινού και συλλογικά για τα κοινά μας προβλήματα μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης εργαζομένων και ανέργων, φοιτητικά σχήματα, πολιτικές ομάδες και συνελεύσεις.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

 Αυτός ο καινούργιος  κόσμος που κάθε φορά οι επαναστάτες κουβαλάν στις καρδιές τους είναι o πολύτιμoς άνθρακας που απομένει ακόμα κι όταν σβήνει η επαναστατική φλόγα, εκείνη η αποφασισμένη και αποφασιστική, μαχητική αισιοδοξία που γνωρίζει ότι παρά τις ήττες, τις προδοσίες, τις απογοητεύσεις, παρά τη βαρβαρότητα και την κτηνωδία που μας περιβάλλει και κάνει την ιστορία να μοιάζει με μια κοιλάδα σπαρμένη με κόκαλα, κουβαλάμε έναν καινούργιο κόσμο στις καρδιές μας. Τώρα και για πάντα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΞΩΡΑΙΖΕΤΑΙ- Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

Τρίτη-Πέμπτη 19.00 με 23.00 και Σάββατο 11.00 με 14.00 στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87 (λίγο κάτω από τις σκάλες)