Aυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στον Αχελώο, Μεσοχώρα Τρικάλων, 12-17 Αυγούστου 2015

Standard

axeloos15net

AYTONOMH ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ

ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ (12-17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015)

Κατασκήνωση στις όχθες του ποταμού, παρεμβάσεις, ανοιχτές
συνελεύσεις, προβολές βίντεο και εκθέσεις υλικού από αγώνες για
το φυσικό κόσμο, περιηγήσεις στο ποτάμι και πεζοπορία στην Πίνδο…

Ενάντια στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου για τη συγκεντροποίηση και
εμπορευματοποίηση των υδάτινων και γενικότερα των φυσικών πόρων, τον έλεγχο
και την χειραγώγηση των κοινωνιών και των αναγκών τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ
Ο ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΕΜΠΤΗ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ:

8 μ.μ. Προβολή της ταινίας
κινουμένων σχεδίων “The Lorax”
για μικρούς και μεγάλους

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ:

8 μ.μ. Προβολή του ντοκιμαντέρ
«Οι αγρότες του Λάξα» (60′)
πού αναφέρεται στο νικηφόρο αγώνα των κατοίκων
γύρω από τη λίμνη Μίβατν στην Ισλανδία,
ενάντια στην κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάξα

ΣΑΒΒΑΤΟ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ:

6 μ.μ. Κουκλοθέατρο
«Μια φορά κι έναν καιρό σ΄ έναν ποταμό…»
(κουκλοθεατρική ομάδα από την Αυτόνομη
Συνάντηση Αγώνα στις όχθες του Αχελώου)

ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ:
12 μ. Συγκέντρωση στο φράγμα
της Μεσοχώρας
(προσυγκέντρωση
στην πλατεία του χωριού)

σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, Πρωτοβουλία Αγώνα για τη γη και την Ελευθερία/Αθήνα,
αναρχική ομάδα dinamitera/Πάτρα, αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”/Πάτρα
website: axeloosasa.squat.gr | e -mail: axel.asa@hotmail.com

Προβολή του ντοκιμαντερ: ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΞΑ και ενημέρωση σχετικά με την αυτόνομη συνάντηση αγώνα

Standard

11709806_1474202612891662_2702195925670661563_oΟι αγρότες κάτοικοι της περιοχής γύρω από τη λίμνη Μίβατν στην Ισλανδία, που διαμαρτύρονταν για χρόνια ενάντια στην κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάξα, αποφάσισαν να καταστρέψουν το φράγμα ώστε να σώσουν τη γη, την πολύτιμη λίμνη και τον ποταμό. Τον Αύγουστο του 1970, μέσα στη νύχτα, πήραν δυναμίτη και ανατίναξαν το φράγμα που χτιζόταν. Ήταν η πρώτη φορά που κάτοικοι της περιοχής ξεκίνησαν μια μάχη ενάντια στην κατασκευή φραγμάτων και την κέρδισαν αγωνιζόμενοι ενωμένοι.

Θα ακολουθήσει ενημέρωση για την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ στις 12 – 17 Αυγούστου στον ποταμό Αχελώο,
ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του

ΤΡΙΤΗ 21 ΙΟΥΛΗ 21.00

ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΧΩΡΟ “ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ”

ΠΑΤΡΕΩΣ 87 ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ

Αγώνας που δεν δόθηκε, ποτέ δεν χάθηκε

Standard
Μετά από μήνες διαπραγμάτευσης, η κυβέρνηση επιστρέφει με ένα 3ο μνημόνιο, οι όροι του οποίου είναι απεχθέστατοι και ουδεμία σχέση έχουν όχι μόνο με τις προεκλογικές της εξαγγελίες αλλά ούτε καν με ό,τι υποσχόταν λίγες μέρες πριν, με περισσό λαϊκισμό, προκειμένου να αιτιολογήσει τη διενέργεια δημοψηφίσματος, και δη την ψήφιση ενός «ηχηρού όχι». Η αναντιστοιχία με το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ μεγάλη, κυρίως αν λάβει κανείς υπόψη ότι κόσμος ψήφισε μαζικά «όχι», παρά την μηντιακή και οικονομική τρομοκρατία. Τι πήγε λοιπόν λάθος;
Η εύκολη ερμηνεία είναι ότι το πρόβλημα ήταν στη διαχείριση, ότι δηλαδή βρέθηκε –για χιλιοστή φορά– ο λάθος πολιτικός στο τιμόνι της εξουσίας, ο οποίος παρέσυρε τον κόσμο με κάλπικες υποσχέσεις. Ομολογουμένως ο λαϊκίστικος συναισθηματισμός και το εμπόριο ελπίδας του ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα δημαγωγικό μείγμα που θύμισε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου, οδηγώντας στην ύπνωση των κινημάτων και στην παράδοση άνευ όρων στα χέρια του νέου «ηγέτη». Οπότε το ζητούμενο τώρα είναι να βρούμε έναν νέο «εθνικό σωτήρα» να μας βγάλει από τη μαύρη τρύπα που χρόνο με το χρόνο βαθαίνει. Το αίσθημα εξαπάτησης θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν διάφοροι φιλόδοξοι ηγετίσκοι, στήνοντας νέα κόμματα για να τραβήξουν τους απογοητευμένους ψηφοφόρους.
Το δικό μας συμπέρασμα είναι διαφορετικό. Οι τρέχουσες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι το  πρόβλημα βρίσκεται πολύ πιο βαθιά, στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος. Η παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση κάνει τα πράγματα πιο ευδιάκριτα: Πλέον δεν υπάρχει  κανένα αντιστάθμισμα της συσσώρευσης πλούτου και δύναμης σε λίγα χέρια με κοινωνικές παροχές. Τα χαμηλά στρώματα πιέζονται βίαια σε βαθιά φτώχεια, και στην περίπτωση των ήδη εξαθλιωμένων, όπως οι μετανάστες, στον αφανισμό. Όχι μόνο στην Ευρώπη και την αιματοβαμμένη Μεσόγειο αλλά σε όλο τον πλανήτη παίζονται χοντρά γεωπολιτικά παιχνίδια ώστε να εξασφαλιστεί η αυριανή μέρα των τραπεζών και των αγορών, καθώς η μία φούσκα σκάει μετά την άλλη, με πιο πρόσφατη αυτή στην Κίνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε, οπότε ο ρεφορμιστικός λόγος που λανσάρει εκτός των άλλων και ο ΣΥΡΙΖΑ περί ειρηνικής αλλαγής του συστήματος εκ των έσω προς όφελος των πολλών είναι όνειρο απατηλό και αποπροσανατολιστικό.
Στ’ αλήθεια περιμένανε ότι με λόγια θα κατάφερναν να πείσουν τη γερμανική κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο αυτή τη στιγμή σε πολιτικό επίπεδο, να μικρύνει οικειοθελώς τα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων; Στ’ αλήθεια πιστεύουν ότι υπάρχει δεύτερη ευκαιρία για τη σοσιαλδημοκρατία, όταν αυτό ήταν ένα μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρισης που πρόσφατα κατέρρευσε παταγωδώς; Εντελώς παράλογα πράγματα, αλλά πώς να το κάνουμε, η αυταπάτη ότι υπάρχει ένας εύκολος, ανώδυνος δρόμος είναι πολύ πιο βολική από τη λογική παραδοχή ότι μόνο με αγώνα και σφοδρή ταξική σύγκρουση υπάρχει προοπτική μιας δίκαιης κοινωνίας. Με απλά λόγια, μόνο με μια κοινωνική επανάσταση που θα ανατρέψει την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας πρόκειται να δούμε ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου με όρους ισότητας και αλληλεγγύης. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί χωρίς σκληρό αγώνα.
Άρα δεν έχουμε λόγο να είμαστε κατηφείς, διότι δεν μπορεί να χάθηκε μια μάχη που δεν δόθηκε. Τις πρόσφατες εξελίξεις τις παρακολούθησε ο κόσμος κατά βάση μέσω μιας οθόνης, είτε παραλύοντας παθητικά από τον τρόμο που ξέρναγε η τηλεόραση είτε twittάρονας μετά μανίας απόψεις και αναλύσεις. Στο δρόμο βρέθηκε ελάχιστα, κατά βάση για να στηρίξει κόμματα του ναι ή του όχι, με το βλέμμα στραμμένο ψηλά στην κεντρική πολιτική σκηνή, περιμένοντας από εκεί μια μαγική λύση για τα προβλήματα που βιώνει. Παράλυση, ανάθεση και πάλι ανάθεση.
Τέλος, την απρόσμενη μαζικότητα στις συγκεντρώσεις του όχι η «αριστερή κυβέρνηση» την προσπέρασε φοβισμένα, διότι απηχούσε μια δυναμική που δεν μπορούσε η ίδια να διαχειριστεί και σαν καλό αστικό κόμμα κοίταξε πώς να την ενσωματώσει. Το δε κίνημα βάσης κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν κατάφερε καν να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχυρα: την ταξική ανάλυση από τον εθνικιστικό πατριωτισμό (που χαϊδεύτηκε από το λόγο περί «εθνικής ενότητας» του ΣΥΡΙΖΑ, λες και είμαστε όλοι στην ίδια θέση σε αυτή τη χώρα, ο οποίος κατά τα άλλα ίδρωνε για τις χαμηλές τάξεις….).
Κοιτώντας μπροστά, αντί να κλαιγόμαστε για το 3ο μνημόνιο πρέπει να δούμε πώς δεν θα δούμε σε λίγα χρόνια και το 4ο και το 5ο, που νομοτελειακά θα έρθουν αν δεν συγκροτηθεί ένα μαζικό κίνημα.
Σε πρώτη φάση πρέπει να δώσουμε ζωή σε ένα κίνημα το οποίο θα κινείται με πυξίδα τα ταξικά μας συμφέροντα και θα κλείνει τα αυτιά σε πατριωτικές κορώνες και εθνικιστικές «σειρήνες» που το αποπροσανατολίζουν και εντέλει το αποδυναμώνουν. Ένα κίνημα αντικαπιταλιστικό δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστικό, αναγνωρίζοντας ότι οι φτωχοί σε όλες τις χώρες καταπιέζονται από τους ίδιους δυνάστες. Να δώσουμε ζωή σε συλλογικότητες βάσης (πρωτοβάθμια σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, κοινωνικές δομές), προωθώντας τη δικτύωση και τον συντονισμό μεταξύ τους με γνώμονα τη μαζική συμμετοχή σε κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Να στήσουμε αντιδομές από τα κάτω, όχι σε μια λογική φιλανθρωπίας για να αντιμετωπιστεί η «ανθρωπιστική κρίση», αλλά για να λειτουργήσουν ως σπόροι και βάση για το πέρασμα σε μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης. Μόνο αν συλλογικοποιηθούμε και οργανωθούμε σε ένα μαζικό μέτωπο θα σπάσει ο φόβος και θα μεταφερθεί πλέον στο απέναντι στρατόπεδο, μόνο τότε δεν θα αναλωνόμαστε στα κατά καιρούς ψευτοδιλήμματα, όπως για παράδειγμα το αν η λύση κρύβεται σε μια κάλπη ή στην αλλαγή νομίσματος. Σε βάθος χρόνου μόνο ουσιαστικές τομές όπως η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής, η οργάνωση της εργασίας, της παραγωγής και της διανομής των αγαθών με όρους αυτοδιεύθυνσης έχουν προοπτική. Η καπιταλιστική λεηλασία μια χαρά μπορεί να συνεχιστεί και με δραχμή.
Όλα τα παραπάνω δεν τα λέμε τώρα που υπάρχει κρίση, αποτελούν σταθερό μας πρόταγμα και πρόταση προς την κοινωνία, εμπνεόμενοι όχι από ουτοπίες αλλά από ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι πραγματικά υπάρχει άλλος δρόμος, χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς κράτος και καπιταλισμό. Εμείς οι ίδιοι μόνο μπορούμε να διαμορφώσουμε τους όρους  για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής. Και αυτή τη μάχη αξίζει να τη δώσουμε, γιατί είναι μια πραγματική μάχη, για εμάς και για τις επόμενες γενιές, για το παρόν και το μέλλον.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

15/7/2015
αναρχική ομάδα dinamitera

Να στήσουμε οδοφράγματα αντίστασης σε κάθε συμφωνία υποταγής και εξαθλίωσης

Standard

Ένα οδόφραγμα που  θα πρέπει ναι παραμείνει ισχυρό ώστε από πίσω του  να πάρουν θέση οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεζόμενοι όλου του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε σε παγκόσμιο επίπεδο μια βαθιά και διαρκήοικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση του συστήματος, το οποίο στην προσπάθειά του να επιβιώσει, λεηλατεί τόσο την κοινωνία όσο και το περιβάλλον. Εδώ και πέντε χρόνια έχει κηρυχθεί στον ελλαδικό χώρο μία κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», η οποία θεσμοθετήθηκε επίσημα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους υπερεθνικούς της συμμάχους-δανειστές (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και εφαρμόστηκε με τα πολυνομοσχέδια, τους εφαρμοστικούς νόμους και τις δανειακές συμβάσεις. Εντός αυτής της κατάστασης, εδραιώνεται από την πλευρά του κράτους ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο κανόνων, μια διαδικασία απορρύθμισης και επαναρρύθμισης των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων, με στόχο την εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνικής συνθήκης εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης. Η καπιταλιστική επέλαση των τελευταίων χρόνων είναι πρωτόγνωρη. Μαζικές απολύσεις, κατακόρυφη μείωση μισθών και συντάξεων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συρρίκνωση του όποιου συστήματος υγείας και παιδείας υπήρχε, είναι μερικά από τα παραδείγματα που μας αποδεικνύουν ότι η διαχείριση της κρίσης από τα αφεντικά σημαίνει την ολοένα και αυξανόμενη υποτίμηση των ζωών και της εργατικής μας δύναμης.

Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα(2010-2015), το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχοντας αντιληφθεί πως πνέει τα λοίσθια, οχυρώνεται διαρκώς δημιουργώντας καινούργιες άμυνες απέναντι στις  κοινωνικές εκρήξεις που αναπόφευκτα γεννήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Η χρεοκοπία του έγκειται στο ότι δεν ενδιαφέρεται πια για την απόσπαση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινωνικής συναίνεσης για την προώθηση των σχεδιασμών του, αλλά αρκείται στην βίαιη επιβολή τους στο κοινωνικό πεδίο, ενώ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις πιο βάναυσες και εγκληματικές πρακτικές απέναντι σε όσους αντιστέκονται και επιχειρούν να ορθώσουν αναχώματα στους σχεδιασμούς αυτούς.

Η επιλογή της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης του καπιταλισμού, η οποία εκφράστηκε μέσα από την πρόσφατη συγκρότηση της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης συνεργασίας Σύριζα-Ανέλ, ήρθε να λειτουργήσει ως βαλβίδα κοινωνικής αποσυμπίεσης για το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα δίνοντας του παράταση ζωής και προσμένοντας στη διαμόρφωση συνθηκών εθνικής ενότητας, κοινωνικής ειρήνης και διαταξικής συνεργασίας. Όλοι οι μαχητικοί αγώνες που δόθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από πλατιά κοινωνικά κομμάτια, επιχειρείται τώρα να κεφαλαιοποιηθούν από την κυβερνώσα ρεφορμιστική ‘’αριστερά’’ στοχεύοντας στο καναλιζάρισμα της κοινωνικής αντίστασης και στη διαμόρφωση συνθηκών κινηματικής ύφεσης που αφήνουν διάπλατα ανοιχτό το δρόμο της ανάθεσης, της ενσωμάτωσης και της διαμεσολάβησης. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, άρχισε την προσπάθεια αποκατάστασης της κοινωνικής νομιμοποίησης του καθεστώτος (μέσω της πολλά «υποσχόμενης» εναλλακτικής διαχείρισης της εξουσίας), καλύπτοντας με ‘’δημιουργική ασάφεια’’ το σκληρό τρομοκρατικό πρόσωπο του κράτους κάτω από ένα βελούδινο προσωπείο προκειμένου να συντρίψει και να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μέσα από το εμπόριο ελπίδας, την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους στο παιχνίδι της ανάθεσης στους θεσμούς και το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμά της.

Παράλληλα, οι προεκλογικές συναντήσεις με τον ΣΕΒ, τα κελεύσματα για «στήριξη του τραπεζικού συστήματος της πατρίδας μας», οι δηλώσεις προς τους εφοπλιστές ότι «δεν θα υπάρξουν αιφνιδιασμοί» και η πλήρης υποστήριξη της επένδυσης της COSCO στον Πειραιά «ως σημαντική πηγή ελπίδας για τη βελτίωση των υποδομών μας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μας» έδειξαν από νωρίς τις διαθέσεις της νέας πολιτικής διαχείρισης να συμβάλλει οσο μπορεί στην ενίσχυση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη στήριξη της επιχειρούμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.

Η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώθηκε στη ‘’σκληρή’’ διαπραγμάτευση. Αυτή η διαπραγμάτευση για έναν  “έντιμο συμβιβασμό”  ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όπως και έγινε, αφού το ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο επιχειρούν την περαιτέρω εξαθλίωση της εργατικής τάξης και του συνόλου των εκμεταλλευόμενων, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμία συμβατότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των αφεντικών και των εργαζομένων, εξαφανίζοντας παράλληλα και τις όποιες ελπίδες για σύγκλιση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση δεν είχε άλλο σκοπό από το να προσδιοριστούν νέα μέτρα αφαίμαξης των ήδη φτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ είχε ήδη συμφωνήσει στη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της λυσσαλέας επίθεσης στην ήδη πληττόμενη κοινωνική βάση, μέσω της αναγνώρισης του χρέους. Μέσω της επαίσχυντη συμφωνίας στο Eurogroup της 20ης Φλεβάρη που διέπεται στο ακέραιο από τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και την ξεκάθαρη επέκταση της εποπτευόμενης οικονομικής πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μέσω της πράξης νομοθετικού περιεχομένου που υφάρπαξε τα αποθεματικά των δήμων.

Η αποτυχία της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε ένα ‘’επαρκές’’ μνημόνιο, τόσο για την ελληνική πλευρά όσο και για τους δανειστές είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της πρότασης των ‘’θεσμών’’. Οι κοινωνικές συνθήκες που έφεραν το ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, οι προεκλογικές του υποσχέσεις και η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού που εκπροσωπεί, τον οδήγησαν αναμενόμενα σε πολιτικό αδιέξοδο. Το δημοψήφισμα αυτό ήταν αφενός μια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ναυάγιό της, αφού προσέκρουσε στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Αφετέρου, ήταν αποτέλεσμα της ίδιας της πίεσης που ασκείται από μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής βάσης για την έκφραση της άρνησης της στους σχεδιασμούς του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε εύκολα και αδιαπραγμάτευτα σε μία συμφωνία με τους δανειστές  αυτό θα σήμαινε ταυτόχρονα και το τέλος όχι μόνο της διακυβέρνησής του, αλλά αρκετά πιθανά και της ίδιας του της πολιτικής ύπαρξης. Ουσιαστικά, επιχειρήθηκε για ακόμα μια φορά η απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης για την εφαρμογή ενός νέου μνημονίου, τους όρους του οποίου ακόμα δεν τους γνωρίζουμε αλά προδιαγράφονται ιδιαίτερα σκληροί. Άλλωστε, πριν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος δεν ξέχασε να καταθέσει πρόταση για νέο μνημόνιο που συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας και των έμμεσων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, στο όνομα πάντα της παραμονής στην ευρωπαϊκή ένωση. Η «στιγμή» του δημοψηφίσματος συμπύκνωσε την τεράστια κοινωνική δυναμική και τις αντιφάσεις της ιστορικής περιόδου που διανύουμε.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ένα συντριπτικό όχι. Ένα όχι στη λιτότητα, στα μνημόνια, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, ένα όχι στους χρηματοπιστωτικούς και τοκογλυφικούς μηχανισμούς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Ένα όχι που αποτελεί μια και μόνο στιγμή της ταξικής σύγκρουσης που πρέπει να αποκτήσει συνολικά χαρακτηριστικά για να μη βρει γρήγορα τα όρια του. Και είναι στο δρόμο που παραμένει ζωντανή η ελπίδα, εκεί όπου η ταξική πάλη αποκτά υπόσταση και στην πράξη μπορεί να καταργήσει μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, τρόικες, θεσμούς , εκεί που μπορεί να καταργηθεί το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του. Στο δρόμο λοιπόν, στο προνομιακό πεδίο των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων ανθρώπων, στο προνομιακό πεδίο των αγωνιζόμενων, εκεί που οι άνθρωποι μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να διεκδικήσουν ότι τους ανήκει, δηλαδή τα πάντα.

Το όχι του δημοψηφίσματος, όπως ήταν λογικό, η κυβέρνηση το χρησιμοποίησε ως ένα διαπραγματευτικό χαρτί, ως ένα ακόμη όπλο στα χέρια της για την υλοποίηση των σχεδιασμών της. Το αποφασιστικό, ταξικό όχι, μέσα σε αυτές τις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, εργοδοτικής τρομοκρατίας και μιντιακής χούντας, αποτελεί μια νίκη της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η αξιοποίησή του για τη διαμόρφωση όρων «εθνικής ενότητας» με στόχο τη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, αποτελεί υφαρπαγή και παραχάραξη της λαϊκής βούλησης. Η οριακή συνθήκη που έχει διαμορφωθεί στρώνει το έδαφος σε μια αναπόφευκτη μνημονιακή συμφωνία ως το πιθανότερο σενάριο. Είναι αρκετά πιθανό το δημοψήφισμα να λειτουργήσει αρκετά εκτονωτικά για μεγάλη μερίδα του κόσμου κα η διαχείριση να επιτύχει την απορρόφηση σημαντικών κοινωνικών κραδασμών. Είναι μεγάλο στοίχημα , λοιπόν, να υπάρξει επαγρύπνηση, αλληλεπίδραση, διαρκής παρέμβαση, κριτική και δράση στις γειτονιές, στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, ώστε να δημιουργηθούν τα απαραίτητα αναχώματα που θα ανατρέψουν μια κατάσταση που παρουσιάζεται προδιαγεγραμμένη. Για αυτό, άμεσος πολιτικός στόχος αυτών των ημερών πρέπει να είναι η ακύρωση της ακύρωσης του όχι, η ανατροπή της πορείας υποταγής στους εκβιασμού της ΕΕ.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο: οι επιταγές του κεφαλαίου αποτελούν τον σκελετό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και βάσει τον δικών του συμφερόντων επιβάλλεται η οικονομική διάρθρωση εντός των κρατών. Καμιά ευρώπη της συναδέλφωσης και της αλληλεγγύης δεν είναι εφικτή εντός τους σημερινου πλαισίου κοινωνικής οργάνωσης που προϋποθέτει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τη λεηλασία ολόκληρων κοινωνιών και την καταστροφή του φυσικού κόσμου στο όνομα της κερδοφορίας των αφεντικών. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πρωταρχική της μορφή ως σήμερα, είναι μια αλυσίδα αντικοινωνικών και αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η άγρια ταξική επίθεση των τελευταίων ετών δεν είναι κάποιο ιστορικό ατόπημα αλλά νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, η φαινομενική αντιπαράθεση μιας κυβέρνησης με μια άλλη, δεν μπορεί να εκληφθεί ως γραμμική αντανάκλαση των καπιταλιστικών συμφερόντων των δύο εθνικών καπιταλισμών, λόγω της διεθνοποιημένης και απεδαφοποιημένης μορφής του καπιταλισμού. Οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να αποτελούν μαριονέτες των μεγάλων κεφαλαιακών ομίλων και των στρατηγικών τους συμμαχιών.

Η υιοθέτηση μιας στάσης αναμονής ή η επίκληση μιας ‘’περιόδου χάριτος’’ μπορεί να αποβεί εξαιρετικά αυτοϋπονομευτική για την κοινωνία και τους αγώνες της. Το ίδιο και η ανάλωση σε μια κριτική που καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι δεν είναι αρκετά ‘’αριστερή’’ ή σε μια θολή ‘’αντιμνημονιακή’’ και εθνικοπατριωτική συστράτευση που αναπαράγει την γενικότερη ιδεολογική θολούρα. Το κίνημα δεν ήταν και ούτε θα μπορούσε ποτέ να ταυτιστεί με το κράτος και την κυβέρνηση. Να υπερασπιστούμε την αυτονομία των κοινωνικών/ταξικών αγώνων από τις κρατικές και θεσμικές διαμεσολαβήσεις. Οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής στο εδώ και στο τώρα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αγώνων που έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει η τάξη μας. Κανένας δεν μας χάρισε ποτέ και ούτε πρόκειται να μας χαρίσει αυτά για τα οποία μαχόμαστε. Να συνδέσουμε τους μερικούς αγώνες υπό το πρίσμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις εστίες κοινωνικού/ταξικού αγώνα που είτε υπάρχουν ήδη είτε θα ανοιχτούν και να συμβάλλουμε στο μπόλιασμά τους με το σπέρμα της συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Απέναντι στον  ολοκληρωτικό καπιταλισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα κίνημα το οποίο θα πολεμά συνολικά το υπάρχον, ενσωματώνοντας στο συνολικό του αφήγημα τις επί μέρους αντιστάσεις. Έναντι της καταναγκαστικής εργασίας, να αντιπαραβάλλουμε μορφές οριζόντιας και μη καταναγκαστικής οργάνωσης της εργασίας, την αυτοοργάνωση και την εργατική διαχείριση των δομών, παράλληλα με την αμφισβήτηση των ιδεολογημάτων της προόδου και της παραγωγικότητας. Απέναντι στους θεσμούς διακρατικής πολιτικοοικονομικής ισχύος, οι οποίοι ενορχηστρώνουν τον συνεχή και αδιάκοπο πόλεμο ενάντια στην ανθρωπότητα, να αντιπαραβάλλουμε πλατιά και διεθνή δίκτυα αντίστασης στον πόλεμο, τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, τα σύνορα, τους ίδιους τους κρατικούς και διακρατικούς θεσμούς. Να οργανώσουμε δίκτυα κοινωνικών ανταλλαγών και σχέσεων στη βάση των ζωντανών κοινοτήτων, ως βασικών οντοτήτων μιας απελευθερωμένης κοινωνίας. Απέναντι στις πολυεθνικές εταιρείες που λειτουργούν ως φυσική προέκταση των κυβερνήσεων και των διακρατικών θεσμών. Απέναντι στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα που θριαμβεύει υπερδιογκώνοντας συνεχώς πλασματικές αξίες, απέναντι στην μονοπωλιακή αναδιάταξη της οικονομικής ισχύος, να προτάξουμε ένα κίνημα καθολικής χειραφέτησης, που να θέτει τους όρους μιας διαφορετικής οργάνωσης των αναγκών, με ισότητα στην πρόσβαση αγαθών και κοινωνική διεύθυνση των δικτύων ανταλλαγής. Απέναντι στην περιβαλλοντική καταστροφή και τη βιολογική υποβάθμιση.

Είναι αναγκαία η επιλογή της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, η συνειδητοποίηση πως δεν θα βρεθεί κανείς έξω από εμάς για να αγωνιστεί για τα συμφέροντα μας, η προσπάθεια σύνδεσης και ριζοσπαστικοποίησης των αγώνων για την συνολική ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος, για την εφαρμογή της επίπονης και διαρκούς διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού και της κοινωνικής επανάστασης. Μια διαδικασία που ενώ στιγματίζεται ως ουτοπική από τους εχθρούς της, αποτελεί στην πραγματικότητα τη μοναδική ρεαλιστική πρόταση οργάνωσης και διεύθυνσης των λειτουργιών της πόλης, της κοινότητας, της εργασίας και της συλλογικής δημόσιας ζωής από την ίδια την κοινωνία και τα συλλογικά της όργανα. Μέσα από τη δημιουργία οριζόντιων, συλλογικών και αντιιεραρχικών δομών αυτοθέσμισης όπως τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι ελευθεριακές κομμούνες που θα προωθούν διαρκώς την κοινωνική χειραφέτηση, τη δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη συλλογική ζωή και που θα τροφοδοτούνται από την ίδια την επανάσταση και θα την ανατροφοδοτούν εξελίσσοντας και ενδυναμώνοντας την.

Η περαιτέρω δημιουργία συλλογικών δομών και υποδομών είναι απαραίτητη. Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, οι συλλογικές κουζίνες, τα ταμεία αλληλεγγύης, οι καταλήψεις στέγης, τα μαθήματα αυτομόρφωσης, τα παιδικά στέκια και εργαστήρια, οι επανασυνδέσεις ρεύματος, οι απαλλοτριώσεις είναι λίγα από τα πολλά παραδείγματα που ήδη υπάρχουν και έχουν δοκιμαστεί από συλλογικές διαδικασίες αγωνιζόμενων ανθρώπων. Υπάρχει η ανάγκη να διαχύσουμε κοινωνικά και να ενισχύσουμε όλο αυτό το δίκτυο αντιστάσεων. Όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε συλλογικά τις ανάγκες μας αλλά και για να ‘’προβάλουμε’’ τον δικό μας κόσμο  μέσα στη ζοφερή πραγματικότητα που μας έχει επιβληθεί. Ένα μόνο κομμάτι του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας. Του κόσμου που βασίζεται στην αλληλοβοήθεια και την ισότιμη συνεργασία.

Απέναντι στο κράτος και τον κοινοβουλευτισμό, να αντιπαραβάλλουμε ένα συνομοσπονδιακό σύστημα εργατικών συμβουλίων και λαϊκών συνελεύσεων, που όλοι θα συμμετέχουμε και θα συναποφασίζουμε για όλες τις κοινωνικές υποθέσεις που τους αφορούν στο χώρο εργασίας, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τις γειτονιές, το χωριό ή την πόλη. Να πάρουμε στα χέρια μας την διαχείριση των κοινωνικών υποθέσεων(όπως την εργασία, την υγεία, την παιδεία).

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

Η αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Για μια κοινωνία όπου η αμοιβαία συμφωνία αντικαθιστά το νόμο και ρυθμίζει παντού τα μεμονωμένα συμφέροντα λαμβάνοντας υπόψη το κοινό συμφέρον.

Στο δρόμο των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων του παρελθόντος, να κάνουμε τα επόμενα βήματα αντίστασης, πυκνώνοντας τις γραμμές μας ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά. Να βγούμε μαχητικά στο δρόμο χωρίς να φοβόμαστε τα αχαρτογράφητα νερά και να φωνάξουμε ξανά δυνατά: ιστορία ερχόμαστε.

ΝA ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΞΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ, ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ: ΔΕΜΕΝΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ

Standard

prv_klosti

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας
και πρίν το ξέσπασμα του δεύτερου αντάρτικου.
Η ασφυκτική έννομη και παρακρατική «λευκή τρομοκρατία»
στην ελληνική ύπαιθρο του 1945-46.

ΤΡΙΤΗ 14 ΙΟΥΛΗ 21.00

ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΧΩΡΟ “ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ”

ΠΑΤΡΕΩΣ 87 ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ