Πολιτικό κάλεσμα στο Ιδρυτικό Συνέδριο της Α.Π.Ο. |Σχέδιο Καταστατικού |Ενημέρωση

Standard

apo_exofyllo-page-001

Τη μπροσούρα της Α.Π.Ο. μπορούν να την προμηθεύονται συλλογικότητες και άτομα σε Πάτρα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα,Άρτα από στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Δυόμιση χρόνια μετά την κατάθεση του πανελλαδικού καλέσματος για την προοπτική δημιουργίας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης από τέσσερις αναρχικές συλλογικότητες της Αθήνας («Κύκλος της Φωτιάς», «Στέκι Αντίπνοια», «Καθοδόν», «Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση»), οι διαδικασίες του προσυνεδριακού διαλόγου ολοκληρώθηκαν.

Το αρχικό κάλεσμα πλαισίωσαν μια σειρά από συλλογικότητες που ανταποκρίθηκαν και οι οποίες δεσμεύτηκαν επί ενός πολιτικού πλαισίου όπως αυτό αποτυπώθηκε σε επτά βασικά σημεία. Η αποδοχή αυτών των σημείων στάθηκε και η προϋπόθεση συμμετοχής στη διαδικασία συνδιαμόρφωσης που ακολούθησε:

Α. Το κάλεσμα απευθύνεται σε αναρχικές πολιτικές ομάδες (και όχι σε άτομα) που λειτουργούν με ελευθεριακές διαδικασίες, τοποθετούνται συνολικά πάνω στα ζητήματα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αναφέρονται προταγματικά στην κοινωνική επανάσταση και καταφέρονται ανοιχτά ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Β. Απευθύνεται σε αναρχικές συλλογικότητες που αντιλαμβάνονται την ταξική διάσταση του αγώνα αποκλείοντας από τους κόλπους τους όσους αντλούν υπεραξία με υλικούς όρους.

Γ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να δομηθεί πάνω σε κοινές πολιτικές αντιλήψεις και όσο το δυνατόν πιο συνεκτικές συμφωνίες ώστε να μπορεί να χαράξει μακροπρόθεσμες στρατηγικές αγώνα. Η δημιουργία μιας οργάνωσης-επιστέγασμα του αναρχικού «χώρου» δεν είναι κάτι που επιθυμούμε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση που επιδιώκουμε είναι μέρος του ευρύτερου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, λειτουργεί στο εσωτερικό του και αλληλεπιδρά με αυτό.

Δ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να παρεμβαίνει με συνέχεια και συνέπεια στο κεντρικό πολιτικό πεδίο.

Ε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να κινείται στην κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός χειραφετημένου και οργανωμένου κοινωνικού και ταξικού κινήματος με το οποίο θα αλληλεπιδρά ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα.

ΣΤ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να συγκροτεί θέσεις ώστε να μπορεί να δημιουργήσει ένα αναρχικό πρόγραμμα το οποίο να αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα και το τελικό όραμα της αναρχίας και του κομμουνισμού.

Ζ. Η πρόταση για αναρχική πολιτική οργάνωση δε στοχεύει στη μείωση της αυτονομίας των ομάδων και δεν προωθεί τη λογική της αυτοδιάλυσής τους σε μία μαζικού τύπου οργάνωση. Αντίθετα, η αναρχική συλλογικότητα θα πρέπει να είναι το κύτταρο της αναρχικής οργάνωσης.

Μέσα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, οι περισσότερες από τις συλλογικότητες που συμμετείχαν στις πανελλαδικές διαδικασίες, κατέθεσαν γραπτά τις τοποθετήσεις τους για τις αρχές, τις θέσεις, τις στοχεύσεις (τακτικές και στρατηγικές) και τον τρόπο λειτουργίας του οργανωτικού εγχειρήματος. Πάνω σε αυτό το πολιτικό υλικό πραγματοποιήθηκαν οχτώ πανελλαδικές συναντήσεις που στόχο είχαν την καταγραφή ενός αρχικού πλαισίου συμφωνιών και τον καθορισμό της μεθοδολογίας μέσα από την οποία θα διαμορφωνόταν ένα όσο το δυνατόν πιο συνεκτικό πολιτικό πεδίο πάνω στο οποίο θα συγκροτούνταν η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση. Επιπλέον, στόχο είχαν και τον προσδιορισμό της διαδικασίας που θα ακολουθούσε τον προσυνεδριακό διάλογο και θα οδηγούσε στο ιδρυτικό συνέδριο.

Μέσα από μία πρωτόγνωρη εμπειρία ζύμωσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ αναρχικών συλλογικοτήτων και μάλιστα σε πανελλαδικό επίπεδο, πάνω σε ένα πλήθος ζητημάτων, κατακτήθηκε σε μεγάλο βαθμό γνώση για τις θέσεις και τις στοχεύσεις της κάθε συλλογικότητας, για τις εμπειρίες μέσα από τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, τις αντιλήψεις που κατατίθενται σε αυτούς και την κατεύθυνση που πρέπει να έχει ο αναρχικός πολιτικός αγώνας με ορίζοντα την κοινωνική επανάσταση. Βάθυναν οι  συμφωνίες, αποκρυσταλλώθηκαν οι διαφωνίες καθώς και διαφάνηκαν σημαντικές αποκλίσεις από το αρχικό δεσμευτικό πλαίσιο των επτά σημείων. Μέσα σε αυτήν τη μακρά περίοδο ζυμώσεων, συνθέσεων αλλά και διαφωνιών κρίθηκε τόσο η συνέχιση ή μη της συμμετοχής της κάθε συλλογικότητας στη διαδικασία, όσο και η δυνατότητα της συνύπαρξής τους σε ένα κοινό οργανωτικό εγχείρημα.

Το συλλογικό συνθετικό προϊόν αυτών των διαδικασιών αποτελεί την πολιτική παρακαταθήκη και τον πλούτο όλης αυτής της διαδρομής. Κρίνοντάς το ως τη στοιχειώδη πολιτική βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί η Α.Π.Ο, κατατίθεται ως το καταστατικό κείμενο προς επικύρωση στο ιδρυτικό συνέδριο, καθώς αποτυπώνει τη μέγιστη δυνατότητα σύγκλισης σε επίπεδο αρχών/θέσεων/στοχεύσεων/οργανωτικής δομής μεταξύ όλων των αναρχικών συλλογικοτήτων που συμμετείχαν σε αυτήν την οργανωτική προσπάθεια -όντας όμως ταυτόχρονα και συνεπές με το αρχικό πολιτικό πλαίσιο των επτά σημείων που εξαρχής είχε οριστεί ως η συλλογική μας πυξίδα.

Σήμερα, σε μία περίοδο συνολικής συστημικής κρίσης, το κράτος και το κεφάλαιο βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία αναδιάρθρωσης έχοντας εντείνει την επίθεση τους απέναντι στην κοινωνία με την επιβολή όλο και επαχθέστερων όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με τη φτωχοποίηση και εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της και με τον αποκλεισμό τους από στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά· με την καταστροφή και τη λεηλασία του φυσικού κόσμου στο όνομα της ανάπτυξης˙ με την αναβάθμιση του ρόλου των κατασταλτικών δυνάμεων και των μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης· με τις προσπάθειες φίμωσης κάθε φωνής που αντιστέκεται, την άγρια καταστολή και τρομοκράτηση του κόσμου που αγωνίζεται, την κατασυκοφάντηση και την αποσιώπηση των αγώνων και τις απόπειρες απομόνωσης όσων στήνουν αναχώματα στους κυρίαρχους σχεδιασμούς· με την εξαναγκαστική μετανάστευση και τις χιλιάδες δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα και στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων, τις εν ψυχρώ εκτελέσεις από αστυνομικές δυνάμεις, τις δολοφονίες εργατών στα εργοδοτικά κάτεργα που βαφτίζονται «εργατικά ατυχήματα».

Σε παγκόσμιο επίπεδο αναδεικνύεται η κίνηση της κυριαρχίας προς την επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού για την πλήρη υποταγή των από τα κάτω. Πρόκειται για την αντικοινωνική επίθεση ενός χρεοκοπημένου πολιτικοοικονομικού συστήματος που δεν βρίσκεται απλά σε κρίση, η οποία αποτελεί δομικό του χαρακτηριστικό, αλλά σε σήψη. Απέναντι του ορθώνονται αντιστάσεις από τους καταπιεσμένους, αντιστάσεις που επιδιώκουμε να συνολικοποιηθούν. Ενάντια στις αδιέξοδες λογικές της ανάθεσης, να θέσουμε κοινωνικά με ρεαλιστικούς όρους το συλλογικό όραμα του κόσμου της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η αναγκαιότητα οργάνωσης του αναρχικού πολιτικού αγώνα, μέσα από την αναβάθμιση των δομών και των διαδικασιών του, εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρη και επιτακτική. Το αφορμαλιστικό μοντέλο αποτέλεσε για αρκετά χρόνια τον βασικό τρόπο οργάνωσης ενός μεγάλου κομματιού των αναρχικών. Επιλεγμένο μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, κρίνουμε την οργανωτική του πρόταση ανεπαρκή, ειδικότερα με βάση τις σημερινές συνθήκες. Οι ευκαιριακές συνεργασίες ανάμεσα σε αναρχικές ομάδες και μεμονωμένους συντρόφους, ο αυθορμητισμός, η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα είναι στοιχεία τα οποία κυριάρχησαν στον ελλαδικό αναρχικό «χώρο» και από τη μία συνέβαλαν στο να οικοδομηθεί ένας ζωντανός και ποικιλόμορφος πολιτικός χώρος που παρήγαγε μεγάλα γεγονότα και έδωσε δυναμικές απαντήσεις στο κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, αλλά από την άλλη έχουν ξεκάθαρα δείξει τα πολύ συγκεκριμένα όριά τους. Η ασυνέπεια, η έλλειψη δέσμευσης, η αποχή από τις κινηματικές διαδικασίες και η λειτουργία του “χώρου” πολλές φορές με κοινωνικούς όρους παρέας και όχι με βάση πολιτικά κριτήρια συγκροτούν ένα χώρο που συμβάλλει περιορισμένα στην κοινωνική και ταξική αντεπίθεση, αδυνατώντας να ξεπεράσει τα όρια της αποσπασματικότητας και καταγγελτικότητας, της εκτροπής και της εξέγερσιακότητας. Στόχο μας αποτελεί το ξεπέρασμα τους ώστε να χαραχτεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, να αποκτήσουν μεγαλύτερη διεισδυτικότητα τα προτάγματά του αναρχικού αγώνα, να διαμορφώσει συνειδήσεις, να δημιουργήσει τους όρους και να τοποθετήσει στην κοινωνία μια ρεαλιστική πρόταση για την επαναστατική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου.

Η ανάγκη να ορίσουμε τις βασικές κατευθύνσεις του αγώνα που θα εξυπηρετούν τόσο τους μακροπρόθεσμους όσο και τους βραχυπρόθεσμους στόχους μας αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία καλούμαστε να δώσουμε τις οργανωτικές μας απαντήσεις. Γι’ αυτό και τέθηκε για εμάς ως στρατηγική επιλογή ο στόχος να δουλέψουμε στη κατεύθυνση δημιουργίας της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που αφενός θα αποτελέσει το όχημα αγώνα στις συνεχείς μάχες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Η σταθερή ζύμωση-επικοινωνία μέσα σε μία οργάνωση θα βοηθήσει στο συντονισμό και στη δυνατότητα οργάνωσης πιο μαζικών-δυναμικών κινήσεων, στην ενδυνάμωση της αλληλεγγύης, στη χάραξη κοινής στρατηγικής στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, στην συνεχή και συνεπή παρέμβαση στο κεντρικό πολιτικό πεδίο τόσο πανελλαδικά όσο και τοπικά και στη δημιουργία μιας νέας πολιτικής πρότασης η οποία θα εμπεριέχει το όραμα της κοινωνικής οργάνωσης των ανθρώπων σε μια αντιεξουσιαστική κοινωνία.

Επιδιώκουμε, λοιπόν, τη δημιουργία μιας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που θα έχει ομοσπονδιακό χαρακτήρα, με τις συλλογικότητες να αποτελούν τα κύτταρά της, και θα συλλειτουργούν σε οριζόντια δομή. Μιας οργάνωσης που θα συγκροτείται πάνω σε συνεκτικές και επαρκείς πολιτικές συμφωνίες μεταξύ αναρχικών συλλογικοτήτων, οι οποίες θα συνδιαμορφώνουν την ενιαία πολιτική κίνησή τους σε πανελλαδικό επίπεδο μέσα από συλλογικά όργανα στα οποία θα συνυπάρχουν ισότιμα. Μίας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που θα μπορεί να συμβάλλει στη δημιουργία ενός συγκροτημένου, ριζοσπαστικού κινήματος. Που θα βάζει φραγμούς σε κάθε απόπειρα χειραγώγησης, καπήλευσης και διαμεσολάβησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και σε προσπάθειες ενσωμάτωσής τους από τον ρεφορμισμό. Που θα θέτει με σαφήνεια το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης ως της μόνης ρεαλιστικής διεξόδου των από κάτω για την τελειωτική απαλλαγή τους από την κυριαρχία και θα συνδέει τους μερικούς αγώνες με το συνολικό επαναστατικό πρόταγμα της ανατροπής κράτους και κεφαλαίου.

Καλούμε τις αναρχικές συλλογικότητες που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα συμμετοχής τους σε μια πολιτική οργάνωση με κοινούς στόχους και πολιτικό πλαίσιο,στο ιδρυτικό συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα 7 & 8 Νοέμβρη. Για τη διεισδυτικότερη διάχυση του αναρχικού συλλογικού οράματος για το πέρασμα σε μία κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Για τη συμβολή του αναρχικού πολιτικού αγώνα στην κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Για την κοινωνική επανάσταση και το χτίσιμο της γέφυρας ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα και το όραμα της αναρχίας και του κομμουνισμού.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

συλλογικότητα για τον κοινωνικό αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο” (Θεσσαλονίκη)

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” (Πάτρα)

αναρχική ομάδα “Dinamitera” (Πάτρα)

αναρχική συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” (Αθήνα)

αναρχική συλλογικότητα “Όμικρον72” (Αθήνα)

ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ

ΑΡΧΕΣ 

  1. Ποιοι είμαστε

Είμαστε αναρχικοί, μέρος του ευρύτερου κοινωνικού, ταξικού και επαναστατικού κινήματος, των εκμεταλλευομένων και των καταπιεζόμενων. Αγωνιζόμαστε για την κοινωνική απελευθέρωση μέσω της κοινωνικής επανάστασης. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο πυρήνας του κοινωνικού ζητήματος βρίσκεται στον ιεραρχικό, εξουσιαστικό και εκμεταλλευτικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο, και τις σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης που παράγει.

Αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα ενός άλλου μοντέλου οργάνωσης των αναρχικών, και σκοπός αυτής της οργανωτικής μας προσπάθειας είναι η δημιουργία μιας δομής που θα ενισχύσει και θα δυναμώσει τον αγώνα για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση με βάση κοινά συμφωνημένους πολιτικούς στρατηγικούς στόχους.

Αγωνιζόμαστε για την κοινωνική επανάσταση εμπνεόμενοι από την πλούσια ιστορία των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που διεκδίκησαν και πάλεψαν για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Ο αγώνας μας εμπνέεται από τη συμβολή και την παρουσία των αναρχικών μέσα στα επαναστατικά κινήματα, από την Παρισινή Κομμούνα ως το Σικάγο και από το κίνημα των Μαχνοβιτών και την ισπανική επανάσταση ως το σήμερα.

Αντιλαμβανόμαστε την κοινωνική επανάσταση ως μια διαρκή διαδικασία σύγκρουσης, ανταγωνισμού και ανατροπής των κυρίαρχων δομών, σχέσεων και μηχανισμών της εξουσίας από τις χειραφετητικές και τις από τα κάτω οργανωμένες κοινωνικές, ταξικές αντιστάσεις, στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης, της αναρχίας και του ελευθεριακού κομμουνισμού. Ως μια διαρκή διαδικασία οικοδόμησης κοινωνικών σχέσεων στη βάση της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Θεωρούμε ως προϋπόθεση για την κοινωνική επανάσταση την ανάπτυξη, τη μαζικοποίηση και οργάνωση τόσο των ευρύτερων συλλογικών και οριζόντιων κοινωνικών και ταξικών αγώνων των εκμεταλλευόμενων όσο και του αναρχικού κινήματος. Στοχεύουμε στην προώθηση και τη μέγιστη διάχυση και επιρροή των επαναστατικών, αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών ιδεών και πρακτικών μέσα σε αυτούς τους αγώνες.

Οι σκοποί και τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να τους πετύχουμε είναι αδιαχώριστοι. Συμφωνούμε με την αναρχική θέση πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αντίθετα κάθε σκοπός φέρει και τα μέσα του, ενώ τα ίδια τα μέσα δεν αποτελούν αυτοσκοπό. Για την επίτευξη του σκοπού μας είναι αξιακό τα μέσα που χρησιμοποιούμε να βρίσκονται σε συμφωνία με αυτόν. Ο σκοπός καθορίζει το φάσμα των μέσων, αλλά και τα μέσα προεικονίζουν τον σκοπό.

Η αντίληψή μας για την κοινωνική επανάσταση είναι διεθνιστική. Αφορά την απελευθέρωση του συνόλου της παγκόσμιας κοινότητας, χωρίς αυτό να προϋποθέτει την ταυτόχρονη πραγμάτωσή της σε όλο τον κόσμο. Η κοινωνική επανάσταση για εμάς είναι μια διαδικασία που τείνει προς τη διαρκή χειραφέτηση κάθε επιμέρους κοινότητας και ατόμου. 

  1. Ενάντια σε τι παλεύουμε

Ενάντια στο κράτος γιατί αποτελεί τον φορέα που επιβάλλει, αναπαράγει, διαιωνίζει και εκφράζει τις εξουσιαστικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις. Γιατί επιχειρεί να καθορίζει, να ελέγχει και να διαμεσολαβεί κάθε λειτουργία της κοινωνικής ζωής. Είμαστε ενάντια στην ιεραρχική-εξουσιαστική δόμηση της κοινωνίας, τους θεσμούς και τους μηχανισμούς αντιπροσώπευσης, καταστολής, αστικής δικαιοσύνης και εγκλεισμού. Αγωνιζόμαστε για τη συνολική ανατροπή του κράτους και των θεσμών του και απορρίπτουμε κάθε λογική διαχείρισης ή συνδιαχείρισής του. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε είδους διαχωρισμένη εξουσία, όποια μορφή και να παίρνει, όπως, για παράδειγμα, το εργατικό κράτος. Η άρνηση συμμετοχής στις εκλογές του αστικού πολιτικού συστήματος (εθνικές, τοπικές) είναι αναπόσπαστο τμήμα της πολιτικής μας θεώρησης. 

Ενάντια στον καπιταλισμό. Είμαστε ενάντια στον καπιταλισμό και στις επιβαλλόμενες κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις που βασίζονται στην ταξική διαίρεση της κοινωνίας. Ενάντια στα μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης που βασίζονται στη μισθωτή εργασία, στις σχέσεις εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στη λεηλασία του φυσικού κόσμου. Η εναντίωσή μας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και στους διακρατικούς θεσμούς κυριαρχίας (οικονομικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς) εμπεριέχει και την εναντίωσή μας στους πολέμους και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και επεμβάσεις που αυτοί διεξάγουν για τον έλεγχο της φύσης και των κοινωνιών, τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Από την πλευρά μας αγωνιζόμαστε για την ανάπτυξη και διασύνδεση διεθνιστικών ταξικών και κοινωνικών αντιστάσεων, για τη μετατροπή του κάθε εθνικού/κρατικού πολέμου σε πόλεμο των εκμεταλλευόμενων ενάντια στους εκμεταλλευτές τους. 

Ενάντια στις διακρίσεις και τις ανισότητες. Ο αγώνας ενάντια σε κάθε διαχωρισμό που παράγει σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης (π.χ. εθνικό, θρησκευτικό, φυλετικό, έμφυλο) είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα μας ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Αγωνιζόμαστε για την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων και συνειδήσεων, καθώς και ενάντια στην αναπαραγωγή των κυρίαρχων προτύπων στο κοινωνικό πεδίο. 

Ενάντια στον ρεφορμισμό. Ανταγωνιζόμαστε κάθε ρεφορμιστική αντίληψη και απορρίπτουμε κάθε ρεφορμιστικό πρόγραμμα εναλλακτικής διαχείρισης του υπάρχοντος συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Τέτοιες αντιλήψεις που προωθούν την ταξική συνεργασία και την κοινωνική ειρήνη, και δεν θίγουν τον πυρήνα του κοινωνικού προβλήματος, δηλαδή την εξουσιαστική και εκμεταλλευτική φύση του επιβαλλόμενου τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, καλλιεργούν αυταπάτες για τον εξανθρωπισμό του υπάρχοντος. Λειτουργούν αποπροσανατολιστικά και ανασταλτικά στην ανάπτυξη χειραφετημένων και επαναστατικών αγώνων στην κοινωνική βάση που να εκφράζουν τις ανάγκες και τους πόθους των εκμεταλλευόμενων για την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση. 

  1. Τι κοινωνία θέλουμε και με βάση ποιο αξιακό πλαίσιο

Ο αγώνας μας στοχεύει στη δημιουργία μιας αταξικής ακρατικής κοινωνίας, οριζόντια οργανωμένης και αυτοδιευθυνόμενης. Επιδιώκουμε την κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής και των παραγόμενων αγαθών. Η κοινωνία που προτάσσουμε βασίζεται στις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Ο τρόπος που θα φτάσουμε στην κοινωνία αυτή είναι η κοινωνική επανάσταση, που θα καταργήσει όχι μόνο την εκμετάλλευση και την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο αλλά θα βάλει επίσης τέλος στη λεηλασία της φύσης και θα επιτρέψει σε όλους και σε όλες μας την ελεύθερη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά, με στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου. Ο όρος που μπορεί να εκφράσει το πρόταγμα που έχουμε γι’ αυτό τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, είναι ο αναρχικός κομμουνισμός. Πιο συγκεκριμένα, με τον όρο αυτό εννοούμε μια κοινωνία που θα λειτουργεί σε καθεστώς γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης. Ο καθένας θα μπορεί να έχει αυτά που χρειάζεται, προσφέροντας μέσα στην κοινότητα αυτά που μπορεί. Μπορεί να υπάρξει πραγματική ατομική ελευθερία για όλους, όταν υπάρχει κοινωνική και πολιτική ισότητα, και μπορεί να υπάρξει αυτή η ισότητα, όταν υπάρχει κοινωνική και ατομική ελευθερία.

ΘΕΣΕΙΣ 

  1. Εκμετάλλευση της εργασίας, ταξικοί αγώνες

Η εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, η εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης και η ιεραρχία είναι θεμελιώδη χαρακτηριστικά του καπιταλισμού.

Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας αποτελεί για εμάς θεμελιώδη σχέση εξουσίας και εκμετάλλευσης. Βασικό στοιχείο της αναπαραγωγής του καπιταλισμού είναι ο εκβιασμός της μισθωτής εργασίας, η επιβολή και διαιώνιση των σχέσεων κυριαρχίας.

Οι κρίσεις αποτελούν δομικό στοιχείο του καπιταλισμού παγκόσμια. Σε συνθήκες κρίσης, η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου βαθαίνει τους όρους επιβολής και εκμετάλλευσης.

Απέναντι στον γραφειοκρατικό, κομματικά ελεγχόμενο και από τα πάνω οργανωμένο συνδικαλισμό, που αποτελεί βασικό θιασώτη της ταξικής συνεργασίας και της «κοινωνικής ειρήνης», αντιτάσσουμε την οργάνωση των καταπιεσμένων σε σωματεία βάσης και ταξικές πρωτοβουλίες.

Από την πλευρά μας, αγωνιζόμαστε για τη διασύνδεση όλων των επιμέρους αγώνων σε μια κοινή κατεύθυνση που θα αναγνωρίζει ως βασικούς υπεύθυνους για τις κοινωνικές ανισότητες το κράτος και το κεφάλαιο και θα θέτει τους όρους για την ανατροπή τους. Η διαμόρφωση ταξικής συνείδησης και η απόφαση για οργάνωση και δράση των εκμεταλλευόμενων για τα συμφέροντά τους ενάντια στους εκμεταλλευτές είναι καθοριστικός παράγοντας για τη δημιουργία ενός επαναστατικού κινήματος.

Ως εκμεταλλευόμενοι οφείλουμε να παλέψουμε αυτόνομα για την απελευθέρωσή μας δημιουργώντας τις δικές μας δομές αγώνα, να συντονιστούμε πανελλαδικά και διεθνώς δίνοντας ακηδεμόνευτους αγώνες με στόχο την απαλλοτρίωση και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Επιλέγουμε να συμμετέχουμε ενεργά ως αναρχικοί στους ταξικούς αγώνες, με στόχο την ανάπτυξη ενός μαζικού, οριζόντια οργανωμένου, χειραφετημένου ταξικού κινήματος, το οποίο θα αγωνιστεί για τη γενική κοινωνική αυτοδιεύθυνση μέσω της κοινωνικής επανάστασης.

  1. Κοινωνικοί αγώνες

Οι κοινωνικοί αγώνες αναδύονται μέσα από τις ανάγκες των καταπιεσμένων που βάλλονται από την κυριαρχία του κράτους, του κεφαλαίου και όλων των εξουσιαστικών σχέσεων που αυτά επιβάλλουν στο κοινωνικό πεδίο. Τέτοιοι αγώνες αναπτύσσονται διαρκώς μέσα στον εξουσιαστικό κόσμο, ιδιαίτερα σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης του συστήματος. Στο βαθμό που αναπτύσσονται από τα κάτω και ανταγωνιστικά προς το υπάρχον αποτελούν αναχώματα στους σχεδιασμούς του κράτους και του κεφαλαίου, επιχειρώντας την ανατροπή αυτών των σχεδιασμών σε συγκεκριμένα σημεία τους.

Ως αναρχικοί και ως κομμάτι των εκμεταλλευομένων τμημάτων της κοινωνίας, οφείλουμε να συμμετέχουμε και να παρεμβαίνουμε συνεχώς και ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες που είναι ανταγωνιστικοί προς τους σχεδιασμούς της κυριαρχίας.Να αλληλεπιδρούμε με τα κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα, τόσο στους εργασιακούς όσο και σε ευρύτερους κοινωνικούς χώρους, λειτουργώντας προωθητικά για την ανάπτυξη αδιαμεσολάβητων, αντιεραρχικών και αντιθεσμικών αγώνων. Συμμετέχουμε σε αυτούς με στόχο τη διαρκή ριζοσπαστικοποίηση του περιεχομένου τους, των διαδικασιών που τους πλαισιώνουν και των μέσων αγώνα που επιλέγονται.

Η διασύνδεση των κοινωνικών αγώνων συμβάλλει στην ανάπτυξη σχέσεων αλληλεγγύης μεταξύ των αγωνιζόμενων, στη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων της δράσης των καταπιεσμένων και στην απόκτηση συνολικής θεώρησης για τον κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό. 

  1. Μετανάστευση – Ρατσισμός

Η εξαναγκαστική μετανάστευση σήμερα εντείνεται εξαιτίας των συγκεκριμένων συνθηκών επιβολής της κυριαρχίας του κεφαλαίου και του έθνους-κράτους σε παγκόσμιο επίπεδο, που προκαλούν πολέμους, κοινωνική εξαθλίωση και λεηλασία των φυσικών πόρων.

Το κράτος και το κεφάλαιο διαχειρίζονται το μεταναστευτικό ζήτημα με στόχο τον κατακερματισμό των καταπιεσμένων. Τα σύνορα αποτελούν ένα είδος στρόφιγγας μέσω της οποίας το κράτος διαχειρίζεται το εργατικό δυναμικό σύμφωνα με τις ανάγκες των κυρίαρχων, ανάλογα με τους πολιτικούς και οικονομικούς συσχετισμούς.

Για να επιτευχθεί αυτή η διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών, η μετανάστευση αντιμετωπίζεται ως συλλογική παρανομία. Η πολιτική των αναπτυγμένων κρατών για τη μετανάστευση καθορίζεται από το δίπολο καταστολή-ενσωμάτωση και κατοχυρώνει τη διάκριση σε «νόμιμους» και «παράνομους», επιβάλλοντας την άγρια καταστολή των περισσοτέρων που παραμένουν «χωρίς χαρτιά» (απελάσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, γκέτο, ναρκοπέδια, φράχτες κλπ.).

Η παρανομοποίηση των μεταναστών τους καθιστά φτηνό εργατικό δυναμικό. Η ποινικοποίηση της μετανάστευσης είναι κομμάτι της πολυεπίπεδης καταστολής, εκμετάλλευσης και καταπίεσης των απόκληρων του εξουσιαστικού-καπιταλιστικού κόσμου. Η σχέση αλληλεγγύης με τους μετανάστες απορρέει από την αναγνώριση της κοινωνικής και ταξικής μας εγγύτητας.

Ο όρος ρατσισμός παραπέμπει κυριολεκτικά στον φυλετικό διαχωρισμό και στη θεώρηση ότι κάποια φυλή είναι ανώτερη των υπολοίπων. Ωστόσο στις μέρες μας με τον όρο »ρατσισμός» περιγράφονται ευρύτερες κοινωνικές διακρίσεις, με βάση τη φυλή, την εθνότητα, το φύλο, το χρώμα δέρματος, τη θρησκεία, τη σεξουαλική προτίμηση κ.ά. Ιστορικά ο ρατσισμός υπήρχε με διάφορες μορφές σε διάφορες ανθρώπινες κοινωνίες, ωστόσο στη σύγχρονη ιστορία είναι που αποκτά ιδεολογικό υπόβαθρο ώστε να αποτελέσει θεωρητικό πάτημα για την εκμετάλλευση, την υποδούλωση έως και τον αφανισμό κοινωνικών ομάδων ή και λαών, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των κυρίαρχων. Ο ρατσισμός έχει ως σκοπό τον κατακερματισμό και την υποδούλωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης αλλά και ευρύτερα των καταπιεζόμενων, σπρώχνοντάς τους μεθοδικά στο αλληλοφάγωμα. Στον πόλεμο μεταξύ των από τα κάτω, οι μόνοι κερδισμένοι είναι το κράτος και τα αφεντικά.

Ως αναρχικοί είμαστε αντιρατσιστές και διεθνιστές, είμαστε εχθρικοί σε κάθε συνθήκη που προκαλεί την εξαναγκαστική μετανάστευση των ανθρώπων από τις εστίες τους. Υποστηρίζουμε την κατάργηση των συνόρων, την ελεύθερη μετακίνηση όλων των ανθρώπων και την ισότιμη συμμετοχή όλων σε κάθε πεδίο της κοινωνικής δραστηριότητας. Κατά συνέπεια, το διεθνιστικό πρόταγμά μας έρχεται σε αντίθεση με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες των μεταναστών και των προσφύγων, προωθώντας τη σύνδεσή τους με τους αγώνες των ντόπιων, επιχειρώντας να αναδείξουμε τα πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά για την όξυνση του αγώνα και τη συνολικοποίηση των προταγμάτων του στην κατεύθυνση της πανανθρώπινης χειραφέτησης. 

  1. Φασισμός – Ναζισμός

Ως πολιτική έκφραση του κράτους και της αστικής τάξης, ο φασισμός και ο ναζισμός ιστορικά αποτέλεσαν την ακραία έκφραση της αντεπανάστασης. Το κοινωνικό έδαφος στο οποίο αναπτύσσεται ο φασισμός δημιουργείται από τα κυρίαρχα παραδείγματα (ο ανταγωνισμός και ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, ο ατομικισμός, ο κοινωνικός συντηρητισμός) που παράγει ή αναπαράγει το εξουσιαστικό-εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα μέσω του κράτους.

Σε συνθήκες κρίσης ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή από το κράτος και τα αφεντικά, στην κατεύθυνση της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και της εργασίας. Η σχέση του κράτους και του καπιταλισμού με τα νεοναζιστικά και φασιστικά μορφώματα είναι οργανική. Λειτουργούν ως δεκανίκι/εφεδρεία σε περιόδους καπιταλιστικής ομαλότητας και αναβαθμίζονται σε περιόδους κρίσης. Ο φασισμός χρησιμοποιείται για τη συστράτευση των πιο συντηρητικών και οπισθοδρομικών κομματιών της κοινωνίας με τους μηχανισμούς του κράτους και των αφεντικών, αναπαράγοντας και χρησιμοποιώντας το ιδεολόγημα του εθνικισμού.

Η νικηφόρα έκβαση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων περνάει μέσα και από τον αγώνα ενάντια στο φασισμό. Γι’ αυτό είναι καθοριστική όχι μόνο η ανάδειξη του ρόλου του φασισμού αλλά και το διαρκές χτύπημά του. Η σύγκρουση με το φασισμό είναι κομμάτι της πάλης ενάντια στις δυνάμεις του κράτους και του κεφαλαίου. Ο αντιφασισμός για εμάς είναι αντιεξουσιαστικός, καθώς ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία. Τα αντικρατικά-αντιθεσμικά χαρακτηριστικά του αντιφασιστικού αγώνα απαντούν στις συνθήκες που τον γεννούν.

Ταυτόχρονα, ο αντιφασισμός συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός άλλου κοινωνικού παραδείγματος που υπερασπίζεται την οικονομική και πολιτική ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις στη βάση του φύλου, της φυλής, της θρησκείας και της εθνότητας. Ο αντιφασισμός είναι παράλληλα ταξικός, καθώς υπερασπίζεται τα ειδικά συμφέροντα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων που προκύπτουν από την ταξική ανισότητα. Οποιαδήποτε άλλη πολιτική προσέγγιση που εξαντλείται σε «δημοκρατικές» νόρμες μεταφέρει το ζήτημα σε αστικά πλαίσια όπου ρεφορμιστικές δυνάμεις αναλαμβάνουν την ηγεμονία ενός αντιφασιστικού «αγώνα» που δεν είναι ταυτόχρονα και αντικαπιταλιστικός. Το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα για εμάς θα πρέπει να θίγει ολόκληρη τη φιλοσοφική αφήγηση του ίδιου του φασισμού αλλά και της μήτρας που τον γεννά, του κράτους και του καπιταλισμού. Τέλος, ο αντιφασισμός οφείλει να είναι μαχητικός και να διαμορφώνει δομές αυτοπροστασίας του κοινωνικού κινήματος και των καταπιεσμένων, λαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αναχαιτιστεί ο φασισμός μέχρι το καθοριστικό τσάκισμα και την εξάλειψή του.

 

  1. Πατριαρχία – Έμφυλες διακρίσεις

Η πατριαρχία προϋπήρχε του καπιταλισμού, αξιοποιήθηκε για την εδραίωσή του και σήμερα συναρθρώνεται με την κρατική και καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας.

Με την ανάδυση του καπιταλισμού ο θεσμός της πατριαρχίας απέκτησε νέα χαρακτηριστικά, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις νέες επιβαλλόμενες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις.

Στον καπιταλισμό, οι έμφυλες διακρίσεις δεν οφείλονται μόνο σε οικονομικά αίτια. Αποτελούν απόρροια και άλλων παραγόντων (πολιτισμικών, θρησκευτικών, ηθικών, ιδεολογικών).

Οι έμφυλες διακρίσεις αναπαράγονται και ριζώνουν στο σύνολο της κοινωνίας ως σχέσεις εξουσίας και συμβάλλουν στον κατακερματισμό των αντιστάσεων. Για να είναι πραγματικά κοινός ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση θα πρέπει να επικεντρώνεται παράλληλα και στην κατάργηση των συγκεκριμένων εξουσιαστικών σχέσεων στο εσωτερικό των από τα κάτω. Ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, την έμφυλη καταπίεση, το σεξισμό και την ομοφοβία είναι κομμάτι του αγώνα για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου και την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

 

  1. Κοινωνικές διακρίσεις

Η αναπαραγωγή των κοινωνικών διακρίσεων σήμερα είναι προϊόν του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος και των ταξικών αντιθέσεων. Κάθε εξουσιαστικό σύστημα που προηγήθηκε του καπιταλισμού παρήγαγε τις δικές του κοινωνικές διακρίσεις και κοινωνικά στερεότυπα, που καλλιεργούνται συστηματικά ακόμη και σήμερα σε βάρος συγκεκριμένων ομάδων με τη συνακόλουθη αποστέρηση ελευθεριών/δυνατοτήτων τους, είτε αυτή λαμβάνει επίσημη θεσμοθετημένη μορφή με κρατική ρύθμιση είτε παραμένει σε ένα επίπεδο άτυπο/υπόρρητο.

Η οργάνωση της κοινωνικής ζωής από το κράτος και το κεφάλαιο είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε ένα κομμάτι της κοινωνίας να αποκλείεται, ανάλογα με τα οικονομικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά, έμφυλα, σεξουαλικά, σωματικά ή κοινωνικά πρότυπα που προωθούνται από την κυριαρχία.

Αποτέλεσμα των παραπάνω –παραγόμενων από το ίδιο το σύστημα– διακρίσεων είναι η γέννηση του κοινωνικού αποκλεισμού ατόμων και ομάδων που, εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών, αδυνατούν να ενσωματωθούν στον επιβεβλημένο τρόπο ζωής (τοξικοεξαρτημένοι, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες, άστεγοι, οροθετικές-οί, ψυχικά ασθενείς, μη παραγωγικοί-άνεργοι κτλ.), με άμεσο απότοκο την κοινωνική τους περιθωριοποίηση. Η περιθωριοποίηση αυτή εξυπηρετεί τις στοχεύσεις της κυριαρχίας περί δαιμονοποίησης και καταστολής ορισμένων κοινωνικών κομματιών, αποσκοπώντας μεταξύ άλλων να πειθαρχήσουν τα υπόλοιπα.

Στη σημερινή κοινωνία η βασική αντίθεση που αναγνωρίζουμε είναι μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας, εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυση των επιμέρους αντιθέσεων που διαμορφώνει ο καπιταλισμός ως κοινωνική σχέση αποτελεί η άρση της εκμετάλλευσης των δυνάμεων της Εργασίας από τις δυνάμεις του Κεφαλαίου. Η ανατροπή όμως αυτή δεν είναι ικανή από μόνη της για να αποδομήσει το σύνολο των εξουσιαστικών σχέσεων που έχουν διαμορφωθεί και αναπαραχθεί στη βάση της κοινωνίας. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε ως αναρχικοί δεν έχουν θέση οι διακρίσεις και τα στερεότυπα. Η προώθηση των ενδοταξικών διαχωρισμών έχει ως στόχο τον αλληλοσπαραγμό, τον αποπροσανατολισμό και την εκτόνωση της κοινωνικής οργής που γεννά η επίθεση των εξουσιαστών. Η ταξική ενότητα, άρα και ταξική ισχύς, θα είναι μονίμως ανεπαρκής, όσο αφήνουμε τις διακρίσεις να μας διασπούν.

Συμμετέχουμε έμπρακτα στους αδιαμεσολάβητους κοινωνικούς αγώνες που διεξάγονται για την εξάλειψη αυτών των διακρίσεων, καθώς θεωρούμε πως αποτελούν κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για κοινωνική χειραφέτηση, επιδιώκοντας τη συγκρότηση μιας κοινωνίας ισότιμης συνύπαρξης του διαφορετικού. Η εξάλειψη των κοινωνικών διακρίσεων καθίσταται αναγκαία συνθήκη και ένα από τα περιεχόμενα του αγώνα μας.

  1. Εξαθλίωση – Κοινωνικός κανιβαλισμός

Η εξαθλίωση αποτελεί την πολυεπίπεδη (οικονομική, αξιακή, πολιτιστική, περιβαλλοντική) υποτίμηση της ζωής και της αξιοπρέπειας των καταπιεσμένων. Η διαρκής όξυνση των συνθηκών εξαθλίωσης είναι αποτέλεσμα της βίαιης αναδιάρθρωσης του κρατικού και καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας. Οι κοινωνικοί αποκλεισμοί, η εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, η μαζική ανεργία, η φτώχεια, η απόγνωση και η ανέχεια για όλο και πλατύτερα κοινωνικά κομμάτια, η επίσημη κατάρρευση των «προνοιακών» κρατικών δομών και η εμπορευματοποίησή τους περιθωριοποιούν τεράστια πληθυσμιακά κομμάτια ως «μη παραγωγικά» και εκβιάζουν την υποταγή ολόκληρης της κοινωνίας.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια που γεννά η άγρια επίθεση κράτους και καπιταλισμού επιχειρείται να αντιμετωπιστεί τόσο με την εντατικοποίηση και την αναβάθμιση της καταστολής όσο και με την καλλιέργεια του κοινωνικού εκφασισμού, με την προώθηση δηλαδή ιδεολογημάτων που ανάγουν σε κυρίαρχες συνθήκες ζωής την επιβίωση με κάθε μέσο, την εξατομίκευση και τον ανταγωνισμό.

Απόρροια της διάλυσης του κοινωνικού ιστού, της έλλειψης ταξικής συνείδησης και κουλτούρας συλλογικής επίλυσης των προβλημάτων που προκύπτουν από τον πόλεμο κράτους και αφεντικών απέναντι σε κάθε έννοια κοινού και συλλογικού, είναι το αλληλοφάγωμα των φτωχών, των εκμεταλλευόμενων, των αποκλεισμένων. Η ανακυκλούμενη δηλαδή βία ανάμεσα στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, την οποία ορίζουμε ως κοινωνικό κανιβαλισμό. Μια συνθήκη επιθυμητή και προωθούμενη από τους κυρίαρχους, αφού αποπροσανατολίζει και χειραγωγεί την οργή των από τα κάτω προς τους πραγματικά υπεύθυνους για την αθλιότητα αυτού του κόσμου και τη διοχετεύει σε έναν αδιάκοπο πόλεμο όλων εναντίον όλων εντός της τάξης των εκμεταλλευόμενων.

Από την πλευρά μας ως αναρχικοί παρεμβαίνουμε και αγωνιζόμαστε στην κατεύθυνση:

  • Της κατάδειξης των πραγματικών υπαίτιων για την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τη συνολική λεηλασία της ζωής μας, που δεν είναι άλλος από τον επιβαλλόμενο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο.
  • Της ανάδειξης της συλλογικοποίησης και της αλληλεγγύης απέναντι στον κατακερματισμό, τους πλαστούς διαχωρισμούς και το φόβο που αναπαράγει η εξουσία, καθώς και των οργανωμένων από τα κάτω κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών απέναντι στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την καταστολή, τους φασίστες και τις μαφίες.
  • Της κινηματικής σύνδεσης μεταξύ των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων με βάση τους συλλογικούς αγώνες που εκκινούν από τις κοινές ανάγκες και τα κοινά συμφέροντά τους.
  • Της στήριξης και εξάπλωσης αυτοοργανωμένων κοινωνικών δομών αλληλεγγύης ως κομμάτια του αγώνα των από τα κάτω, χωρίς αυταπάτες νησίδων ελευθερίας μέσα στον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού.
  • Της ισχυροποίησης ενός αντίπαλου δέους στην ηγεμονία του θεσμικά προστατευμένου λαϊκιστικού φιλανθρωπικού παραδείγματος.
  • Της διαρκούς προσπάθειας για ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων.
  • Της πάλης για μια αυτοδιευθυνόμενη αταξική κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

 

  1. Κουλτούρα – Πολιτισμός

Η κουλτούρα είναι οι αξίες, οι πρακτικές, οι ιδέες και οι ιδεολογίες μιας κοινωνίας, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της συγκρότησης, της δομής και της διάρθρωσης τη κοινωνική ζωής. Το κράτος επιχειρεί διαρκώς την υφαρπαγή των αυθόρμητων κοινωνικών εκφράσεων. Η αγορά και οι κάθε είδους θεσμικές μεσολαβήσεις απλώνουν τα δίχτυα τους σε όλο το κοινωνικό πεδίο. Κάθε κυρίαρχο εξουσιαστικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα ιστορικά προήγαγε τον δικό του πολιτισμό, τον δικό του αξιακό και ηθικό κώδικα, για να διαιωνίσει την επιβολή του. Αντιπαραβάλλουμε την ελευθεριακή κουλτούρα και τον πολιτισμό ενάντια στην κυριαρχία. Μια κουλτούρα που αντιτίθεται σε κάθε εξουσιαστική λογική. Την ελευθεριακή κουλτούρα που σημαίνει αλληλεγγύη, συντροφικότητα, απουσία ειδικών, συλλογικοποίηση και αυτοοργάνωση της καλλιτεχνικής έκφρασης. Επιδιώκουμε την απελευθέρωση της πολιτιστικής δραστηριότητας από τον κρατικό/καπιταλιστικό ζυγό.

Είμαστε ενάντια στη μονόδρομη σχέση πομπού και δέκτη στις τέχνες και τα γράμματα. Για το τι συνιστά και τι όχι η κυρίαρχη κουλτούρα χρησιμοποιούμε ως κριτήρια το από ποιους παράγεται ο πολιτισμός, σε ποιον απευθύνεται, γιατί και με ποιο στόχο. Είμαστε ενάντια στην κυρίαρχη κουλτούρα που γίνεται μέσο για τον έλεγχο της ανθρώπινης συνείδησης από την εξουσία και βαλβίδα εκτόνωσης για την ανοχή της πραγματικότητας και της καταπίεσης, μέσω προβολής τυποποιημένων αισθητικών προτύπων. Μια ελεύθερη κοινωνία, όπως αυτή που οραματιζόμαστε, χρειάζεται να διασφαλίζει την κάλυψη των πνευματικών αναγκών ανοιχτά και ισότιμα από όλους και προς όλους. Να ενθαρρύνει την καλλιέργεια των ιδιαίτερων κλίσεων και επιθυμιών του κάθε μέλους της, να εμπνέεται και να τροφοδοτείται πνευματικά και πρακτικά από αυτές και να προωθεί την αλληλεγγύη, τη συλλογική κουλτούρα και την κοινωνικοποίηση.

Προτάσσουμε τη συλλογική και ατομική αυτοοργανωμένη, αντιεμπορευματική δράση, θεωρώντας ότι μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη της ταξικής κι επαναστατικής συνείδησης. Υποστηρίζουμε τις ήδη υπάρχουσες αυτοοργανωμένες πολιτιστικές υποδομές και συνεισφέρουμε στη δημιουργία νέων, που να προωθούν την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.

 

 

  1. Ζητήματα καταστολής, φυλακές, εγκλεισμός, αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές

α. Καταστολή

Οι μηχανισμοί καταστολής αποτελούν βασικό πυλώνα της εξουσίας του κράτους και του κεφαλαίου και σε συνδυασμό με τους μηχανισμούς παραγωγής συναίνεσης (ΜΜΕ, θεσμοί, κόμματα) αποσκοπούν στην κοινωνική πειθάρχηση. Οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επιτίθενται στους αντιστεκόμενους με στόχο τη συντριβή τους και την τρομοκράτηση όλης της κοινωνίας, ώστε να κυριαρχήσει ο φόβος και η υποταγή.

Σε ένα περιβάλλον ευρείας κοινωνικής απονομιμοποίησης του καθεστώτος, η οποία εντείνεται εξαιτίας της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, η κρατική καταστολή αναβαθμίζεται, προωθώντας την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται για μια διαδικασία που στοχεύει στο να προχωρήσει ανεμπόδιστα η συνολική αναδιάρθρωση του συστήματος εξουσίας και ο μετασχηματισμός της κοινωνίας. Σημαντικό ρόλο στις κατασταλτικές στρατηγικές έχει η ιδεολογική επίθεση για την παραγωγή συναίνεσης στην κρατική καταστολή, ώστε αυτή να εμφανιστεί ως κοινωνική απαίτηση και να νομιμοποιηθεί ο φορέας της, δηλαδή το κράτος.

Προτεραιότητα των κατασταλτικών πολιτικών είναι το χτύπημα και η συντριβή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων που αμφισβητούν τους κυρίαρχους σχεδιασμούς, στήνουν αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επέλαση και αφήνουν ανοιχτό το δρόμο για τη διεκδίκηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και υποταγή. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι κατασταλτικές μεθοδεύσεις και επιθέσεις στους εργατικούς αγώνες, στις τοπικές κοινωνικές αντιστάσεις, στις αντιφασιστικές διαδηλώσεις, στις μεγάλες απεργιακές διαδηλώσεις, στις δομές και τα μέσα αγώνα των κινημάτων.

Ένας από τους κύριους στόχους της κρατικής καταστολής είναι οι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές που με τη διαρκή και πολύμορφη δράση τους προωθούν τη ριζοσπαστικοποίηση της αντίστασης σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Σημαντικό ρόλο στην κατασταλτική επίθεση ενάντια στον αναρχικό αγώνα, εκτός του πλήθους παρακρατικών και κρατικών επιθέσεων σε αγωνιστές και χώρους αγώνα, έχει η ιδεολογική επίθεση εναντίον του, μέσω της προπαγανδιστικής εκστρατείας για την εγκληματοποίηση, τη συκοφάντηση και απονοηματοδότηση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική και πολιτική περιθωριοποίηση των αναρχικών.

Η στάση μας απέναντι στην καταστολή είναι η συνέχιση, η καλύτερη οργάνωση, η συνολικοποίηση και η ριζοσπαστικοποίηση των ευρύτερων ταξικών και κοινωνικών αγώνων, καθώς και η μέγιστη κινηματική συστράτευση όλων των δυνάμεων που οργανώνονται από τα κάτω και αποτελούν στόχο της καταστολής.

 

β. Φυλακές – Εγκλεισμός

Η επιβολή της κοινωνικής και ταξικής ανισότητας, της διαίρεσης και του διαχωρισμού των ανθρώπων, η ίδια η οργάνωση της εξουσιαστικής κοινωνίας είναι που δημιούργησε τη φυλακή και επέβαλε τον εγκλεισμό, τιμωρώντας τους παραβάτες των νόμων των ισχυρών και εκβιάζοντας την υποταγή της κοινωνίας. Ο εγκλεισμός είναι η συνθήκη που επιβάλλεται από το σύστημα σύμφωνα με κριτήρια που διαμορφώνονται από την κυριαρχία. Αντιλαμβανόμαστε το θέμα του εγκλεισμού ευρύτερα από τα τείχη της φυλακής. Ο αστικός πολιτισμός είναι κατεξοχήν ένας κόσμος φρουρίων, τειχών, συνόρων. Το ζήτημα των φυλακών και του εγκλεισμού έχει κατεξοχήν ταξικό χαρακτήρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των φυλακισμένων ανήκει στα πλέον εξαθλιωμένα στρώματα της κοινωνίας.

Οι φυλακές αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα όπλα των καταπιεστών για να τρομοκρατήσουν την κοινωνία, να τιμωρήσουν τους απείθαρχους αλλά και να εκδικηθούν όσους συνειδητά αμφισβητούν το υπάρχον σύστημα. Με την επιβολή του βασανιστηρίου του εγκλεισμού επιδιώκεται η κοινωνική, συναισθηματική, οικονομική και ψυχολογική εξόντωση των φυλακισμένων. Μέσα από τον απόλυτο έλεγχο, την υποταγή και την απομόνωση του έγκλειστου επιχειρείται να διαρραγούν οι αμφίδρομες σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ εκείνου και της κοινωνίας, και να οδηγηθεί στον στιγματισμό του απ’ αυτήν.

Είμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια και στις διεκδικήσεις τους για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Είμαστε ενάντια στη χρησιμοποίηση των αγώνων των φυλακισμένων από ρεφορμιστικούς θεσμούς που καταλήγουν στην υπεράσπιση της δημοκρατίας και του αστικού δικαίου χωρίς να θίγουν την ουσία της ταξικής φύσης των νόμων και του εγκλεισμού, την ουσία της ύπαρξης των φυλακών, που στηρίζεται στην ύπαρξη του κράτους.

Η φυλακή μέσα σε αυτές τις συνθήκες αποτελεί μια καθημερινή επιβολή της εξουσίας ενάντια στην κοινωνική αντίσταση. Ως αναρχικοί στεκόμαστε απέναντι όχι μόνο στις συνθήκες της φυλάκισης, αποστρεφόμενοι το υπάρχον σωφρονιστικό σύστημα, αλλά παλεύουμε για τη διαμόρφωση των όρων ώστε να συγκροτηθεί μια κοινωνία χωρίς φυλακές, όπου το δίκαιο θα απορρέει και θα αναφέρεται σε αυτήν. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία-αποθήκες ανθρώπων, στις φυλακές και τα ειδικά κελιά σφυρηλατείται η πειθάρχηση στις νόρμες της κυριαρχίας. Όσοι αποκλίνουν από αυτές τιμωρούνται. Πρόκειται για ένα μήνυμα σε ολόκληρη την κοινωνία, για έναν παραδειγματικό εκφοβισμό με σκοπό την υποταγή όλων μας στην ισχύ του κράτους και των αφεντικών.

Ο αγώνας ενάντια στις φυλακές και στον βάρβαρο θεσμό του εγκλεισμού δεν μπορεί παρά να είναι αναφαίρετο κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς κράτος και εξουσία.

 

γ. Αλληλεγγύη σε φυλακισμένους αγωνιστές

Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές είναι ένα ακόμα αναφαίρετο κομμάτι του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού αγώνα. Για εμάς οι λογικές των αποσπασματικών κινημάτων αλληλεγγύης δεν είναι προωθητικές εάν δεν είναι κομμάτι της συνολικής στρατηγικής του αναρχικού κινήματος. Η αλληλεγγύη δεν προαπαιτεί πολιτική συμφωνία αλλά οφείλει να συνυπάρχει με την κριτική, σύμφωνα πάντα με τις αρχές τις Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (ΑΠΟ). Η αλληλεγγύη απευθύνεται από πολιτικά προς πολιτικά υποκείμενα. Εμπεριέχει τις αντιλήψεις τους και τη συνολική τους θέση για τον αγώνα και προκύπτει μέσα από την ευρύτερη ανάλυσή τους και τους στόχους που θέτουν γι’ αυτόν. Όταν τα πολιτικά υποκείμενα που διώκονται ή βρίσκονται στη φυλακή αντιπροσωπεύουν π.χ. αντικινηματικές, αντικοινωνικές ή και ανταγωνιστικές προς το κίνημα αντιλήψεις, οι πολιτικές συγκλίσεις είναι ανέφικτες. Έτσι ο αγώνας οριοθετείται στο επίπεδο της εναντίωσης στην κρατική καταστολή, όταν η αλληλεγγύη ως αμφίδρομη σχέση αδυνατεί να βρει πεδία σύνδεσης μεταξύ των εκατέρωθεν υποκειμένων.

 

  1. Σχέσεις με τα ΜΜΕ

Η αρνητική στάση των αναρχικών απέναντι στα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αποτελούν δομικό θεσμό της κυριαρχίας, βασίζεται στον διαχρονικό ρόλο τους ως μέσων κοινωνικής χειραγώγησης, διαμεσολάβησης και προπαγάνδας του κυρίαρχου λόγου. Ειδικότερα σήμερα, στις συνθήκες άγριας επίθεσης του κράτους και των αφεντικών στην κοινωνία και στις αντιστάσεις, τα καθεστωτικά ΜΜΕ συστρατεύονται πλήρως με την κυριαρχία και την προσπάθεια επιβολής του σύγχρονού ολοκληρωτισμού.

Η εχθρική θέση μας απέναντι στα καθεστωτικά ΜΜΕ εκκινεί από τη συνάρθρωσή τους με τα οικονομικά συμφέροντα του κεφαλαίου και τους κρατικούς σχεδιασμούς, το ρόλο τους ως εργαλείων προπαγάνδας στα χέρια των κυρίαρχων και ως μηχανισμών καθυπόταξης των συνειδήσεων. Έχουν καθοριστική συμβολή στην παραγωγή στερεοτύπων σε βάρος πολλών περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων, στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, στην τρομοκράτηση της κοινωνίας, στην κατασυκοφάντηση των κοινωνικών-ταξικών αγώνων και των αγωνιστών και στην προώθηση ιδεολογημάτων που αποσκοπούν στη διάσπαση των κοινωνικών και ταξικών κοινοτήτων. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ διεκδικούν το μονοπώλιο της ροής της πληροφορίας και εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες που τους παρέχει η ιδιότητα του πομπού απέναντι στον δέκτη-κοινωνία, χρησιμοποιώντας ως επίφαση μια πλασματική πολυφωνία.

Η ΑΠΟ λειτουργεί στη λογική του σχηματισμού δικών της μέσων πληροφόρησης και της στήριξης –σύμφωνα με τις αρχές της–, των υπαρχόντων μέσων του ευρύτερου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος. Η προσπάθεια δημιουργίας δομών αντιπληροφόρησης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας ευρύτερης στόχευσης: την αποδόμηση του κυρίαρχου λόγου. Σε περιπτώσεις που αντιμετωπίζουμε ζητήματα κρίσιμα (όπως ζητήματα ζωής ή ελευθερίας συντρόφων/ισσών ή πολιτικά ζητήματα οριακά για την ύπαρξη του αναρχικού κινήματος) δεν αποκλείεται de facto η παρέμβασή μας μέσα από τα ΜΜΕ. Ωστόσο καμία ομάδα δεν μπορεί να μιλά στο όνομα της ΑΠΟ σε κανένα μέσο. Αν το αποφασίσει η οργάνωση για ειδικούς και έκτακτους λόγους θα μπορεί να παρεμβαίνει στα ΜΜΕ με τρόπο που η ίδια θα έχει αποφασίσει, με όρους και προϋποθέσεις που δεν θα αλλοιώνουν το αξιακό πλαίσιό της και δεν θα μας καθιστούν εξαρτημένους από συμφέροντα πέρα και έξω από αυτά του αναρχικού αγώνα.

 

  1. Σχέση με τους θεσμούς και ρήξη με το ρεφορμισμό

Ο ρεφορμισμός, αντίληψη ανταγωνιστική στην επαναστατική προοπτική, προτάσσει μια διαδικασία ή ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων εντός του καπιταλιστικού συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας. Εκφράζεται κατά κύριο λόγο από τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς και τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά επίσης και από κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και εναλλακτικές οργανώσεις –όπως ΜΚΟ– που αναφέρονται σε κοινωνικά και ταξικά ζητήματα.

Πρόκειται για μια αντίληψη μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, οι φορείς της οποίας επιδιώκουν την κοινωνική και ταξική ειρήνη. Επιχειρούν τη διαμεσολάβηση των κοινωνικών αγώνων και των υποκειμένων τους, την ανάθεση των πρωτοβουλιών αγώνα σε «ειδικούς» και παράγοντες του συστήματος, τον περιορισμό των διαδικασιών και μορφών αγώνα στα όρια διαμαρτυρίας που επιτρέπει κάθε φορά το κράτος. Επιδιώκουν την απονεύρωση των κοινωνικών αντιστάσεων, τη διαστρέβλωση και συκοφάντηση των μαχητικών και ακηδεμόνευτων μορφών πάλης, την αδρανοποίηση της κοινωνικής βάσης και τη διάχυση της ηττοπάθειας στα αγωνιζόμενα κομμάτια της, καθώς και την ψηφοθηρική εκμετάλλευση των αγώνων.

Αρνούμενοι το ρεφορμισμό ως πολιτική αντίληψη, δεν αρνούμαστε τους αγώνες της τάξης μας ενάντια στις ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσής της. Αντιπαλεύουμε τις ρεφορμιστικές λογικές και αντιλήψεις μέσα σε αυτούς τους αγώνες και βρισκόμαστε σε συνεχή εγρήγορση για να αποτραπούν οι απόπειρες αφομοίωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων: με τη συγκρότηση σταθερών δομών αντίστασης για κάθε κοινωνικό/ταξικό ζήτημα∙ με τη διακριτή συμμετοχή μας στις ανοιχτές διαδικασίες του αγώνα∙ με την υπεράσπιση της αυτοοργάνωσης, της οριζοντιότητας των διαδικασιών και της ισότιμης συμμετοχής όλων των αγωνιζόμενων στη λήψη των αποφάσεων∙ με την υπεράσπιση της επιλογής των μέσων αγώνα ανάλογα με τις δυνατότητες∙ με τη ριζοσπαστικοποίηση και τη σύνδεση των μερικών διεκδικητικών αγώνων με το συνολικό πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης.

  1. Χρηματοδότηση – οικονομική ανεξαρτησία

Η ΑΠΟ χρηματοδοτείται μέσω εισφορών, τακτικών ή έκτακτων, από τις συλλογικότητες-κύτταρα με βάση τον αριθμό των μελών και από εκδηλώσεις οικονομικής ενίσχυσης που οργανώνονται είτε από την ίδια είτε από τις επιμέρους συλλογικότητες. Αρνούμαστε οποιαδήποτε οικονομική εισφορά από κράτος, αφεντικά, κερδοσκοπικους οργανισμούς, ΜΚΟ. Οι τρόποι χρηματοδότησης της ΑΠΟ, όταν περνούν μέσα από τη δραστηριότητα των μεμονωμένων συλλογικοτήτων και τις εκδηλώσεις τους, πρέπει να συμβαδίζουν με το συμφωνημένο πολιτικό περιεχόμενο. Οι συλλογικότητες οφείλουν να ενημερώνουν την ΑΠΟ και να ζητούν τη συναίνεσή της για τις εκδηλώσεις, όταν αυτές αναφέρονται ρητά σε αυτήν ως αποδέκτη οικονομικής ενίσχυσης. Η χρηματοδότηση της ΑΠΟ δεν μπορεί να προέρχεται από δραστηριότητα η οποία προσβάλλει και θίγει την πολιτική της ταυτότητα στη βάση των αξιακών-καταστατικών διακηρύξεων.

ΣΤΟΧΟΙ

 

Στρατηγικοί στόχοι

 

  1. Δημιουργία ελευθεριακού, επαναστατικού, ταξικού κινήματος

Δίχως την οργάνωση ενός μαζικού ελευθεριακού, επαναστατικού, ταξικού κινήματος οι καταπιεσμένοι δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν στους καταπιεστές τους με όρους ικανούς να δώσουν προοπτική νίκης. Αυτό το κίνημα είναι το συλλογικό υποκείμενο αντεπίθεσης στον πόλεμο των αφεντικών και ταυτόχρονα φορέας ενός υπαρκτού κόσμου αλληλεγγύης και ισότητας. Προϋπόθεση για την κοινωνική επανάσταση είναι η δημιουργία ενός πλατιού, μαχητικού και αυτοοργανωμένου κοινωνικού και ταξικού κινήματος, οργανικό μέρος του οποίου επιδιώκει να αποτελεί η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση. Ένα τέτοιο κίνημα προετοιμάζει μέσα από τη λειτουργία των δομών και των διαδικασιών τού σήμερα τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της αυριανής κοινωνίας.

Μέσα στο κίνημα θεωρούμε ότι πρέπει να δράσουμε ώστε να συσπειρωθεί ένας ριζοσπαστικός ελευθεριακός ταξικός πόλος, που θα διαμορφώσει όρους συνολικής ανατροπής.

 

  1. Κοινωνική επανάσταση

Η κοινωνική επανάσταση πάντα, αλλά και ειδικότερα στις σημερινές οριακές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, αποτελούσε και αποτελεί τη μοναδική δυνατή απάντηση των καταπιεζόμενων απέναντι στη συντριβή τους. Η κοινωνική επανάσταση είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας και όχι μιας κλειστής ένωσης που θα την πραγματώσει στο όνομά της. Η ΑΠΟ δεν φιλοδοξεί να ανατρέψει από μόνη της την υπάρχουσα εξουσία, αλλά να απευθυνθεί με τέτοιους όρους στην κοινωνία, ως αναπόσπαστο κομμάτι της, ώστε η ίδια να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή. Ορίζουμε την κοινωνική επανάσταση ως μια πλατιά και διαρκή διαδικασία που καταργεί το κράτος και τον καπιταλισμό και μετασχηματίζει το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και δομών στη βάση της ελευθερίας και της ισότητας. Μέσα στο περιβάλλον που ζούμε, θα πρέπει να δουλεύουμε για την ανάπτυξη των αντιδομών που θα αντικαταστήσουν τον κόσμο της εξουσίας. Δομών οριζόντιων, συλλογικών και αντιεραρχικών, που θα προωθούν την κοινωνική χειραφέτηση, τις σχέσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, τη συλλογική ζωή, και διαρκώς θα δυναμώνουν και θα εξελίσσονται. Και μέσα από αυτές τις δομές, ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο, τα ίδια τα υποκείμενα του αγώνα –πολιτικά, ταξικά, κοινωνικά– θα διαμορφώνουν και τους όρους για τη συνολική ανατροπή, για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, για τον κομμουνισμό και την αναρχία.

Τακτικοί στόχοι

 

  1. Ενίσχυση και αναβάθμιση των κινηματικών διαδικασιών, των ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων

Η ΑΠΟ προωθεί την ενίσχυση και την αναβάθμιση των κινηματικών διαδικασιών, των ταξικών, κοινωνικών και πολιτικών δομών. Τα άτομα των συλλογικοτήτων που συμμετέχουν στην ΑΠΟ ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στα κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα ή να συμβάλλουν στη δημιουργία νέων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία των δομών αυτών. Επιδιώκουμε την ενημέρωση και τη μεταφορά της κινηματικής εμπειρίας από τα κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα στην ΑΠΟ, με σκοπό την επεξεργασία πολιτικών συμπερασμάτων. Με βάση αυτή την επεξεργασία, θεωρούμε ζητούμενο τη διάδοση των συμπερασμάτων και των θέσεών μας μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, με σεβασμό στις προτεραιότητες και τις ανάγκες των κοινωνικών και ταξικών εγχειρημάτων. Η αλληλεπίδραση αυτή θα συμβάλει στην ορθή εκτίμηση της κινηματικής πραγματικότητας μέσα στην οποία ζούμε και δρούμε, γειώνοντας τα προτάγματά μας στο σήμερα και καθιστώντας εφικτή τόσο την αντεπίθεση στον κοινό μας εχθρό, που δεν είναι άλλος από το κράτος και το κεφάλαιο, όσο και την καλλιέργεια ενός συλλογικού οράματος για μια νέα κοινωνία.

 

  1. Διακριτή παρουσία και ξεκάθαρη θέση στους αγώνες

Η διακριτή παρουσία και συμμετοχή μας στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, με αλληλεγγύη και στήριξη, χωρίς αυτοαναφορικότητα, στοχεύει στη σύνδεσή τους, τη ριζοσπαστικοποίησή τους και τη διάχυση του προτάγματος της κοινωνικής επανάστασης. Με την παρέμβασή μας προωθούμε την αυτοοργάνωση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και τον ακηδεμόνευτο χαρακτήρα τους. Αποτελούμε κομμάτι τους και αλληλεπιδρούμε με αυτούς. Καταδεικνύουμε τα όρια των μερικών και διεκδικητικών αγώνων, στεκόμενοι κριτικά, επιδιώκοντας τη νικηφόρο έκβασή τους, χωρίς να παραγνωρίζουμε την αυταξία τους.

 

  1. Ανάλυση-επεξεργασία θεωρητικών ζητημάτων

Η θεωρία και η πράξη είναι αδιαχώριστες και αλληλοτροφοδοτούμενες. Η σύνδεσή τους είναι για εμάς δεδομένη. Στοχεύουμε στη σύζευξη του θεωρητικού πλούτου, που ήδη υπάρχει και συνεχώς διευρύνεται, με την καθημερινή εμπειρία της κινηματικής δράσης. Η ζύμωση στο εσωτερικό της ΑΠΟ είναι απαραίτητη ώστε να επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή σύγκλιση σε θεωρητικά ζητήματα. Η ΑΠΟ έχει ως στόχο να αντλεί γνώση και εμπειρία από τους αγώνες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων και να εξάγει συμπεράσματα από τα σημεία επιτυχίας και αποτυχίας τους. Να κρατά ζωντανό το λόγο για μια ελεύθερη κοινωνία, επικαιροποιώντας και εξελίσσοντάς τον διαρκώς.

Ενδεικτικά εργαλεία:

α) έντυπο – site – διαδικτυακό φόρουμ

β) τακτική διαδικασία διαλόγου

γ) ομάδες αυτομόρφωσης

δ) θεματικές ομάδες

ε) σταθερές δομές συστηματικής μελέτης/έρευνας

 

  1. Ανταλλαγή εμπειριών-πληροφόρησης

Θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική την ανταλλαγή εμπειριών και συμπερασμάτων των επιμέρους ομάδων της ΑΠΟ, με βάση τους αγώνες που ξεσπούν και τον τρόπο συμμετοχής των ομάδων σε αυτούς. Υπάρχει αναγκαιότητα ενημέρωσης και άμεσης επικοινωνίας των ομάδων της ΑΠΟ για ζητήματα αγώνα.

 

  1. Αντιπληροφόρηση

Θεωρούμε αναγκαία την ύπαρξη εργαλείων προπαγάνδισης-αντιπληροφόρησης, τόσο έντυπων όσο και ηλεκτρονικών/ψηφιακών, και κρίνουμε ευκταία την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή των ομάδων της ΑΠΟ στους αντίστοιχους τομείς.

 

  1. Συντονισμός αλληλεγγύης των ομάδων που συμμετέχουν στην ΑΠΟ

Η αλληλέγγυα σχέση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου του αγώνα. Μέσα από τον συντονισμό αλληλεγγύης ενισχύεται η επικοινωνία μεταξύ των ομάδων και η σύνδεσή τους, και ενδυναμώνονται οι δράσεις τους, με όρους φυσικής παρουσίας, υλικής υποστήριξης κ.ά. Η υλική ενίσχυση και πολιτική στήριξη των μελών της ΑΠΟ, ανεξάρτητα από το αν διώκονται, είναι κάτι που πρέπει να είναι δεδομένο στο εσωτερικό της ΑΠΟ, εφόσον αναφερόμαστε σε ζητήματα που κινούνται στο πλαίσιο των καταστατικών αρχών και πολιτικών συμφωνιών της ΑΠΟ. Πέραν αυτών, τα συλλογικά όργανα επεξεργάζονται τα ζητήματα κατά περίπτωση.

 

  1. Σχέσεις με δομές σίτισης, στέγασης, ιατρικής περίθαλψης

Θεωρούμε πως η ΑΠΟ πρέπει να στηρίζει αυτοοργανωμένες δομές που ήδη υπάρχουν και να ενθαρρύνει τη δημιουργία νέων αντίστοιχων δομών από κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα. Μια βασική κατεύθυνση της ΑΠΟ είναι η συμμετοχή των μελών της σε τέτοιες δομές και η ενθάρρυνση της δημιουργίας τους όπου δεν υπάρχουν. Στόχος είναι όχι η πολιτική υπαγωγή αυτών στην ΑΠΟ, αλλά η κάλυψη κοινωνικών αναγκών των εκμεταλλευόμενων. Ως αναρχικοί προκρίνουμε την αδιαμεσολάβητη πράξη, την αυτοοργάνωση, ως μοναδικό ουσιαστικό τρόπο κάλυψης των διαρκών κοινωνικών αναγκών, ανεξάρτητα από την επιμέρους πολιτική συγκυρία. Ιδιαίτερα μέσα στις τωρινές συνθήκες οξυμμένης κρίσης του καπιταλισμού, που καθιστούν το «κράτος πρόνοιας» οριστικά νεκρό, νέες προοπτικές ανοίγονται για τη συγκρότηση δομών υπέρ των εκμεταλλευομένων, στη βάση της οργάνωσης από τα κάτω, της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, και όχι μιας «φιλανθρωπικού» τύπου ανακούφισης όσων «περισσεύουν». Η ΑΠΟ, τόσο μέσω της συμμετοχής των μελών της όσο και μέσω των θέσεών της, προωθεί τη λογική της κοινής ρηξιακής κατεύθυνσης των αντιδομών αυτών με το υπάρχον και της δημιουργίας ενός δικτύου αντιδομών οι οποίες, μέσω οριζόντιων διαδικασιών, θα προτείνουν έναν νέο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας που να βασίζεται σε σχέσεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας.

Στόχος μας είναι η ΑΠΟ να βρίσκεται σε διάδραση με τις υπόλοιπες υπαρκτές δομές του κινήματος.

Θέλουμε οργάνωση που να συνεισφέρει στο ευρύτερο κίνημα και όχι την οργάνωση-κίνημα.

 

  1. Οργάνωση της αυτοάμυνας του κινήματος

Κρίνεται αναγκαία η ενίσχυση των δομών και της κουλτούρας της αυτοάμυνας σε στρατηγικό και τακτικό επίπεδο, μέσα από τη δημιουργία συλλογικών διαδικασιών. Η δόμηση της κοινωνικής αυτοάμυνας αποτελεί απαραίτητη συνθήκη/προϋπόθεση της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης.

Στόχος της οργανωμένης αυτοάμυνας είναι η αυτοπεριφρούρηση των διαδικασιών και των ανοιχτών κινήσεων της ΑΠΟ, και σε δεύτερο χρόνο η δυνατότητα συμβολής στην περιφρούρηση του κινήματος και των αγώνων που η ΑΠΟ υποστηρίζει και συμμετέχει. Απαραίτητα στηρίγματα κάθε αυτοοργανωμένου εγχειρήματος απέναντι στην κρατική υπεροπλία είναι το κινηματικό και το κοινωνικό βάθος, που κατακτιούνται μέσω της καθημερινής παρέμβασης και της συμμετοχής στους αγώνες. Οι δομές αυτοάμυνας είναι αμιγώς και αποκλειστικά όργανα της ΑΠΟ και η δράση τους καθορίζεται από τις συλλογικές της πολιτικές αποφάσεις. Η διασφάλιση της συνοχής μέσων και σκοπών είναι ευθύνη της ΑΠΟ και των μελών της. Η ΑΠΟ συνολικά χρησιμοποιεί κατά την πολιτική της βούληση αυτές τις δομές, οι οποίες και οφείλουν να πειθαρχούν στις αποφάσεις των συλλογικών της οργάνων.

Ενδεικτικά αναφέρονται:

Η περιφρούρηση πορειών, διαδικασιών και ανοιχτών κινήσεων. Η ικανότητα εκδήλωσης αντανακλαστικών και άμεσων απαντήσεων. Η δημιουργία ομάδων ιατρικής και νομικής υποστήριξης. Η δημιουργία δικτύου άμεσης επικοινωνίας. Η ανταλλαγή εμπειριών και η ανάπτυξη διαδικασιών για την επεξεργασία τους. Η διερεύνηση των τακτικών της κρατικής καταστολής και η συνδιαμόρφωση συλλογικών απαντήσεων. Η δυνατότητα να ξεπεράσουμε τα πλήγματα που δεχόμαστε και να περάσουμε στην αντεπίθεση.

 

  1. Διασύνδεση με οργανώσεις και σχήματα στην Ευρώπη και παγκόσμια

Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε τον διεθνιστικό χαρακτήρα και την παγκόσμια φύση του επαναστατικού μας προτάγματος και αγώνα. Όντας πεπεισμένοι πως τα εθνικά σύνορα που χωρίζουν τους ανθρώπους βάσει φυλής, χρώματος και γλώσσας αναπαράγουν τον κρατισμό, τις ιεραρχικές δομές και τις επιβεβλημένες κοινωνικές σχέσεις, καθώς και ότι αποτελούν μια συνθήκη που πρέπει στο σήμερα να αμφισβητηθεί και στο αύριο να καταργηθεί, επιδιώκουμε βάσει αρχών την ανάπτυξη σχέσεων και τη συνεργασία με πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά σχήματα σε όλο τον πλανήτη. Επιπλέον θεωρούμε αναγκαία την ανάπτυξη σχέσεων και τη συνεργασία με αναρχικά εγχειρήματα παγκόσμια, όχι αποκλειστικά στη βάση της κοινής οργανωτικής μορφής, αλλά κυρίως με βάση τα κοινά περιεχόμενα, θέσεις, στοχεύσεις και επίδικα του αγώνα. Αυτή η οικοδόμηση πολιτικών δεσμών θα μπορούσε ακόμη να εκβάλει στη δημιουργία δομών διεθνούς υποστήριξης και αλληλεγγύης, στα πλαίσια μιας συγκροτημένης προσπάθειας οικοδόμησης μιας πολιτικής και οργανωτικής κοινότητας ανάμεσα στις αναρχικές δυνάμεις παγκόσμια. Ενδεικτικά, οι στόχοι της διασύνδεσης είναι: η ενδυνάμωση των δεσμών αλληλεγγύης, ο συντονισμός, η σύμπραξη, η ανταλλαγή εμπειριών/απόψεων/πληροφοριών (π.χ. μεταφράσεις, συμμετοχές σε συνέδρια κλπ.), ο εμπλουτισμός της θεώρησής μας, η παροχή υλικής βοήθειας εκατέρωθεν, η σταθερή συνεργασία πέρα από εθνικά σύνορα, οι παγκόσμιες δράσεις και οι διεθνείς κινήσεις αλληλεγγύης.

 

  1. Δημιουργία αναρχικού επαναστατικού προγράμματος

Θεωρούμε σημαντική τη δημιουργία ενός αναρχικού επαναστατικού προγράμματος της ΑΠΟ ως απαραίτητο εργαλείο για τις ανάγκες του αγώνα μας. Όσον αφορά το περιεχόμενό του, εκκινεί και εμπνέεται από τις βασικές αρχές, τις θέσεις και τη στόχευση της ΑΠΟ, η οποία το καταθέτει, και εμπεριέχει τη σκιαγράφηση μιας κοινωνίας χωρίς κράτος και καπιταλισμό, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, καθώς και μια συνολική και κοινωνικά γειωμένη πρόταση για το πώς μπορούμε να φτάσουμε στην κοινωνία αυτή. Η εκπόνησή του στοχεύει στη γεφύρωση του κενού ανάμεσα στο οραματικό/προταγματικό στοιχείο της θεωρίας που κοιτά στο μέλλον και τον κοινωνικό/ταξικό/πολιτικό αγώνα των αναρχικών στο εδώ και το τώρα. Παράλληλα επιχειρεί την εξειδίκευση των απόψεων και των προτάσεών μας για μια σειρά από επιμέρους κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Το πρόγραμμα αυτό κατατίθεται γραπτά και δημόσια και είναι διαμορφωμένο με τρόπο που λαμβάνει υπόψη πως η πρακτική του εφαρμογή δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε οργανωμένα κομμάτια της αναρχίας, αλλά αφορά αντιθεσμίσεις, κοινότητες αγώνα και αυτοοργανωμένες δομές που γεννιούνται εντός μιας σύνθετης και πολύπλοκης κοινωνικής πραγματικότητας, ώστε αυτές να λειτουργήσουν ως διαδικασίες προώθησης της υπόθεσης της κοινωνικής επανάστασης.

Το πρόγραμμα θέτει με σαφήνεια το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης ως της μόνης διεξόδου από το καθεστώς της εκμετάλλευσης και της υποταγής που συντηρούν το κράτος και τα αφεντικά. Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του, αυτά πρέπει να εμφορούνται από σαφήνεια, λειτουργικότητα και ρεαλιστικότητα, ώστε να επιτυγχάνεται η συνεχής και δυναμική τροφοδότηση και ανατροφοδότηση με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Πρέπει δηλαδή να πατάει σε μια ρεαλιστική αντίληψη της σημερινής κατάστασης. Να είναι πειστικό και να εμπνέει. Να μας εμπλέκει άμεσα και δεσμευτικά στην ταξική πάλη.

Μιλώντας σήμερα για αναρχικό επαναστατικό πρόγραμμα, μιλάμε για μια συνολική πρόταση ζωής και δημιουργίας σε μια κοινωνία χωρίς κράτος και καπιταλισμό, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια πρόταση που απευθύνεται ανοιχτά στην κοινωνία και καλεί σε συμπόρευση στον αγώνα για την ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου, για μια επαναστατική διέξοδο και για να μοιραστούμε στο παρόν ένα κοινό όραμα για τη μελλοντική κοινωνία.

ΔΟΜΗ – ΤΡΟΠΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

  1. A. Τρόπος λήψης αποφάσεων της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (ΑΠΟ)

 

Α1. Αρχές

Στο κομμάτι των αρχών οι αποφάσεις λαμβάνονται με βάση την ομοφωνία-σύνθεση-συναίνεση με απόλυτη δεσμευτικότητα.

 

Α2. Στρατηγική

Στο κομμάτι της στρατηγικής ο τρόπος λήψης απόφασης είναι ομοφωνία-σύνθεση-συναίνεση με απόλυτη δεσμευτικότητα. Σε αυτό το πεδίο, ωστόσο, εάν μία (1) ομάδα επιθυμεί να εξαιρεθεί για οποιονδήποτε λόγο από τη συνθετική πρόταση που έχει προκύψει, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει να εξαιρεθεί και να μην δεσμευτεί, αρκεί να μην αναπτύξει αντιθετικό λόγο και δράση με τις αποφάσεις της ΑΠΟ. Η εξαίρεσή της ή μη θα κρίνεται από τις ομάδες της ΑΠΟ και η έγκριση της εξαίρεσης θα πρέπει να δίνεται ομόφωνα. Αν περισσότερες από μία ομάδες δεν συμφωνούν/συναινούν στην προτεινόμενη στρατηγική, τότε θεωρείται ότι δεν υπάρχει απόφαση γύρω από τη συγκεκριμένη πρόταση στρατηγικής. Αν μια ομάδα ζητήσει την εξαίρεσή της και της δοθεί αυτή η δυνατότητα, το θέμα για το οποίο ζητήθηκε η εξαίρεση θα παίρνει προτεραιότητα για την επόμενη ολομελειακή διαδικασία.

 

Α3. Θέσεις

Στο κομμάτι των θέσεων ισχύει ό,τι και στη στρατηγική, με την υποσημείωση ότι η εξαίρεση γίνεται μόνο σε περίπτωση απουσίας επεξεργασμένης θέσης της συλλογικότητας που ζητά την εξαίρεση, και όχι σε περίπτωση πολιτικών διαφωνιών.

 

Α4. Τακτική

Σε ζητήματα τακτικής οι αποφάσεις προκύπτουν με βάση τη διαδικασία σύνθεσης ή συναίνεσης, με δεσμευτικό χαρακτήρα ως προς την υλοποίηση της απόφασης. Στο βαθμό που η σύνθεση/συναίνεση δεν είναι δυνατή, οι αποφάσεις λαμβάνονται με αυξημένη πλειοψηφία, (3/5) ενώ οι ομάδες-μέλη που διαφοροποιούνται από τις αποφάσεις δεν δεσμεύονται να τις υλοποιήσουν.

 

Σημειώσεις:

  • Στρατηγική: η θέσπιση μακρόπνοων στόχων (και κατά περίπτωση βραχυπρόθεσμων), που προκύπτουν από τις αρχές και τις θέσεις της ΑΠΟ, όπως και η αποτύπωση γενικών σχεδίων που θα επιτύχουν την εκπλήρωση των στόχων αυτών.
  • Τακτική: Οι κινήσεις που προκύπτουν με βάση τον στρατηγικό στόχο και σχεδιασμό.
    Η απόφαση για το αν ένα ζήτημα είναι στρατηγικό ή τακτικό επαφίεται αφενός στις προηγούμενες πολιτικές αποφάσεις της ΑΠΟ και αφετέρου στην πολιτική εκτίμηση των ομάδων της ΑΠΟ την εκάστοτε χρονική στιγμή, και πρέπει να λαμβάνεται συναινετικά.
  • Δεν δίνεται η δυνατότητα στις συλλογικότητες να μπλοκάρουν με οποιονδήποτε τρόπο εκ των προτέρων τη διαδικασία σύνθεσης.
  • Η άρνηση σύνθεσης πριν επιτευχθεί η παραγωγή μιας ελάχιστης πολιτικής τοποθέτησης στα ζητήματα θέσεων και στρατηγικής θεωρείται παρακώλυση της διαδικασίας. Η ομάδα που δεν συναινεί στην ελάχιστη πολιτική τοποθέτηση αναλαμβάνει την ευθύνη της μη απόφασης και η διαδικασία καταγράφεται εσωτερικά.
  • Τα ζητήματα για τα οποία δεν κατέστη δυνατό να υπάρξει ελάχιστη τοποθέτηση μετατίθενται σε επόμενη ολομελειακή διαδικασία και εξετάζονται κατά προτεραιότητα.

Β. Συμμετοχή των συλλογικοτήτων
Β1. Τρόπος ένταξης ομάδων

Η αναρχική ομάδα ή συλλογικότητα η οποία επιθυμεί να ενταχθεί στην Αναρχική Πολιτική Οργάνωση πρέπει να συμφωνεί με τις αρχές και τη λειτουργία της ΑΠΟ και να αποδέχεται τις θέσεις και τις αποφάσεις των συνεδρίων της. Αίτημα ένταξης γίνεται με αποστολή e-mail, στο οποίο, πέρα από την αποδοχή των παραπάνω, η ομάδα καλείται να κάνει μια σύντομη αυτοπαρουσίαση, αναφερόμενη στην πολιτική της δράση.

Το διαρκές όργανο εξετάζει το αίτημα στον χρόνο που μπορεί και δίνει την τυπική προέγκριση συμμετοχής στην υποψήφια συλλογικότητα. Η τυπική προέγκριση μπορεί να μην δοθεί μόνο στην περίπτωση που το διαρκές όργανο κρίνει ότι τίθεται ζήτημα ασφάλειας της ΑΠΟ και των μελών της από την είσοδο της υποψήφιας συλλογικότητας.

Εφόσον έχει πάρει την προέγκριση, η υποψήφια ομάδα μπορεί να συμμετέχει στις διαδικασίες και στα όργανα της ΑΠΟ, καθώς και να στελεχώνει τις δράσεις της, αλλά δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στη διαδικασία λήψης απόφασης. Η τελική ένταξη της συλλογικότητας γίνεται στο επόμενο συνέδριο ή συνδιάσκεψη (έκτακτη ή μη). Στην περίπτωση που το αίτημα συμμετοχής διατυπώνεται σε διάστημα μικρότερο των 2 μηνών μέχρι το επόμενο συνέδριο ή συνδιάσκεψη, η τελική ένταξη μεταφέρεται για το μεθεπόμενο συνέδριο ή συνδιάσκεψη. Τρόπος λήψης απόφασης για την ένταξη των συλλογικοτήτων ορίζεται η αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 των συλλογικοτήτων.

 

Β2. Τρόπος αποχώρησης ομάδων

Οι ομάδες έχουν τη δυνατότητα αποχώρησης όποτε επιθυμούν, επιστρέφοντας, αν κατέχουν, κοινόχρηστους πόρους (π.χ. ταμείο, υλικά αγαθά, μέσα πρόσβασης σε υποδομές κτλ.). Μετά την αποχώρηση κάποιας ομάδας από την ΑΠΟ, η ομάδα δεν έχει δικαίωμα χρήσης υλικών υποδομών και πόρων της ΑΠΟ χωρίς την έγκρισή της και δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στα όργανά της.

Η ομάδα οφείλει να δίνει ένα πολιτικό κείμενο αποχώρησης, όπως και να γνωστοποιεί άμεσα το γεγονός της αποχώρησής της σε όλες τις ομάδες, είτε μέσω του φόρουμ είτε με e-mail.

 

Β3. Διαδικασία αποπομπής ομάδων

Ζήτημα για την αποπομπή μιας ομάδας τίθεται μόνο σε περίπτωση καταστρατήγησης αρχών, θέσεων και μη τήρησης δεσμευτικών συλλογικών αποφάσεων της ΑΠΟ, καθώς και απαξίωση των διαδικασιών της ΑΠΟ με παρατεταμένη απουσία και μη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Οι ομάδες που δεν θα συμμετέχουν σε κάποια διαδικασία θα πρέπει να ενημερώνουν και να αιτιολογούν ικανοποιητικά την απουσία τους, είτε μέσω του φόρουμ είτε με e-mail.

Βάσει των παραπάνω, οποιαδήποτε ομάδα μπορεί να θέσει αίτημα για αποπομπή μιας ομάδας. Επίσης, τίθεται θέμα αποπομπής μιας ομάδας μετά από 3 συνεχόμενες αδικαιολόγητες απουσίες σε ολομελειακές διαδικασίες.

Σε πρώτη φάση, η ομάδα ενημερώνεται σχετικά και γνωστοποιούνται οι σχετικές παρατηρήσεις, υποδείξεις, συστάσεις. Καθοριστικός παράγοντας στη διαδικασία αποπομπής μιας ομάδας είναι η στάση και οι εξηγήσεις απέναντι στην κριτική που θα δεχθεί.

Αίτημα αποπομπής πρέπει να κατατίθεται τουλάχιστον ένα μήνα πριν το επόμενο συνέδριο ή συνδιάσκεψη, που είναι και τα αρμόδια όργανα για να εξετάσουν το ζήτημα αποπομπής μιας συλλογικότητας. Τρόπος λήψης απόφασης για τη διαδικασία αποπομπής ορίζεται η ομοφωνία. Η ομάδα προς αποπομπή εξαιρείται από τη συμμετοχή της στην απόφαση.

 

Σημείωση:

  • Ο τρόπος λήψης απόφασης για την ένταξη ή την αποπομπή μιας συλλογικότητας μπορεί να επαναπροσδιοριστεί εκτός από το συνέδριο και στις συνδιασκέψεις.

Β4. Αυτονομία ομάδων

Τα κύτταρα της οργάνωσης είναι οι συλλογικότητες, οι όποιες καθορίζουν τις κατευθύνσεις της. Ζητούμενο είναι η συλλογικοποίησή τους σε έναν ανώτερο βαθμό και όχι η ισοπέδωσή τους στο όνομα μιας κεντρικής διαδικασίας. Κάθε ομάδα έχει πλήρη αυτονομία ως προς το λόγο και τη δράση της εφόσον δεν αντιβαίνει τις αρχές, τις θέσεις, τις δεσμευτικές συλλογικές αποφάσεις και τη λειτουργία της ΑΠΟ.

 

Γ. Όργανα

Γ1. Συνέδριο

Πρωταρχικό όργανο λήψης αποφάσεων σε σχέση με τις αρχές, τις θέσεις, τους στόχους, τη στρατηγική και την οργανωτική δομή (όργανα και διαδικασίες) είναι το συνέδριο. Η βάση-κύτταρα για τη λήψη αποφάσεων στο πλαίσιο του συνεδρίου είναι οι συλλογικότητες που συμμετέχουν σ’ αυτό ως αυτόνομες οντότητες.

  • Ο τόπος διεξαγωγής των συνεδρίων θα επιλέγεται κατά περίπτωση με βάση τις πολιτικές ανάγκες και τις υλικές συνθήκες.
  • Είναι το μοναδικό όργανο που έχει την αρμοδιότητα και τη δυνατότητα για αλλαγή/αναθεώρηση του καταστατικού (αρχές, θέσεις, στόχοι, δομή-λειτουργία).
  • Το κάθε συνέδριο είναι και το αρμόδιο να καθορίσει το επόμενο με ανώτερο όριο τα 2 χρόνια.
  • Στο συνέδριο θα γίνεται γενικός απολογισμός και ανάλυση συγκυρίας στα ζητήματα που εμπίπτουν του συνεδρίου.
  • Στο συνέδριο θα ορίζονται οι γενικές πολιτικές κατευθύνσεις και οι βασικοί στόχοι της ΑΠΟ, τα εργαλεία και τα όργανα για την υλοποίηση των αποφάσεων.

Γ2. Συνδιάσκεψη

Η συνδιάσκεψη είναι ολομελειακό και αποφασιστικό όργανο της ΑΠΟ. Επανεκτιμά τις τακτικές, ασχολείται με τα τρέχοντα λειτουργικά ζητήματα, κάνει τον ενδιάμεσο απολογισμό δράσεων και σχεδιάζει νέες δράσεις.

  • Η συνδιάσκεψη πριν το συνέδριο πρέπει να προετοιμάσει το επόμενο συνέδριο.
  • Η συνδιάσκεψη πραγματοποιείται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο στο μεσοδιάστημα των συνεδρίων.
  • Η συνδιάσκεψη μπορεί να παράξει νέες θέσεις ή και να εμπλουτίσει τις ήδη υπάρχουσες, αρκεί να μην είναι αντιπαραθετικές με τις ήδη καταγεγραμμένες.
  • Η συνδιάσκεψη μπορεί και να απολογίζει και να εμπλουτίζει τις ήδη υπάρχουσες στρατηγικές.

Η σύγκληση έκτακτης συνδιάσκεψης μπορεί να προταθεί από μία ομάδα και για να πραγματοποιηθεί πρέπει να εγκριθεί από τα 2/3 των ομάδων-μελών της ΑΠΟ ή από το διαρκές όργανο.

 

 

 

Γ3. Διαρκές όργανο

Το διαρκές όργανό της ΑΠΟ έχει ολομελειακό χαρακτήρα, αποτελούμενο από εκπροσώπους των συλλογικοτήτων-μελών της. Έχει επίσης αποφασιστικό και εκτελεστικό χαρακτήρα μεταξύ των συνεδρίων και των συνδιασκέψεων. Συνεπώς, οι εκπρόσωποι των ομάδων στο διαρκές όργανο οφείλουν να έχουν εξουσιοδότηση λήψης απόφασης από την ομάδα τους. Οι αποφάσεις του λαμβάνονται μέσω σύνθεσης, συναίνεσης ή, αν δεν είναι εφικτό αυτό σε ζητήματα τακτικής, με αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 των παρευρισκόμενων ομάδων.

Συνεδριάζει τακτικά, μία φορά το μήνα, ενώ στο μεσοδιάστημα η επικοινωνία των συλλογικοτήτων πραγματοποιείται μέσω του φόρουμ της ΑΠΟ. Κάθε συλλογικότητα, τοπικός συντονισμός ή επιμέρους όργανο έχει δικαίωμα να καλέσει έκτακτη συνεδρίαση του διαρκούς κοινοποιώντας την αιτία έκτακτης σύγκλησης. Η συνεδρίαση του διαρκούς πραγματοποιείται είτε μέσω τηλεδιάσκεψης είτε δια ζώσης, αν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο. Στην περίπτωση που το διαρκές καλείται να συνεδριάσει με αίτημα τοπικού συντονισμού ή επιμέρους οργάνου, η σύγκλησή του είναι απαραίτητη. Στην περίπτωση που πρόκειται για επιθυμία μίας ή περισσοτέρων συλλογικοτήτων, τότε το διαρκές συγκαλείται ύστερα από τη σύμφωνη γνώμη των 3/5 των συλλογικοτήτων της ΑΠΟ.

Το διαρκές όργανο συγκροτείται αμέσως μετά από κάθε συνέδριο και έχει την ευθύνη της υλοποίησης των αποφάσεών του. Παράγει λόγο εξ ονόματος της ΑΠΟ και επικαιροποιεί το πολιτικό πλαίσιο της κίνησης που ορίζεται από το συνέδριο και τις συνδιασκέψεις. Επιπλέον, συντονίζει τα επιμέρους όργανα (τομείς, θεματικές ομάδες, τοπικούς συντονισμούς).

Επιπρόσθετα, είναι επιφορτισμένο με την παραγωγή του πολιτικού λόγου της ΑΠΟ, με τον έλεγχο τήρησης της γενικής πολιτικής γραμμής, της στρατηγικής και των αποφάσεων των συνεδρίων και των συνδιασκέψεων, ενώ έχει και την πολιτική ευθύνη της παρέμβασης στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο, από κοινού με τους τοπικούς συντονισμούς και τις συλλογικότητες-κύτταρα. Το έργο του απολογίζεται στα συνέδρια και στις συνδιασκέψεις.

Στο διάστημα ανάμεσα στα συνέδρια και τις συνδιασκέψεις, το διαρκές όργανο επικυρώνει τις αποφάσεις των επιμέρους οργάνων και των τοπικών συντονισμών. Παράλληλα, έχει την πολιτική ευθύνη για ό,τι φέρει την υπογραφή της ΑΠΟ, είτε στα επιμέρους όργανά της, είτε στους τοπικούς συντονισμούς.

Σε περίπτωση που αυτό δεν έχει τον απαιτούμενο χρόνο για να εγκρίνει μια πρόταση κάποιου τοπικού συντονιστικού ή επιμέρους οργάνου, τότε το λόγο και τη δράση την υπογράφει το τοπικό συντονιστικό ή το επιμέρους όργανο που κατέθεσε την πρόταση. Η ευθύνη όμως εξακολουθεί να βαρύνει το σύνολο της ΑΠΟ και τον τελικό απολογισμό της κίνησης αναλαμβάνει το διαρκές όργανο.

Έτσι, σε περιπτώσεις που οι τοπικοί συντονισμοί ζητούν την έκτακτη σύγκληση του διαρκούς, τότε αυτό οφείλει να συγκαλείται και να αποφασίζει σε διάστημα:

α) 8 ημερών, αν πρόκειται για ένα τοπικό ζήτημα.

β) 3 ημερών, αν πρόκειται για έκτακτα ζητήματα (π.χ. καταστολή, εξεγερσιακά γεγονότα, έκτακτα καλέσματα κτλ.).

Τέλος, καμιά σύμπραξη των τοπικών συντονισμών ή των επιμέρους οργάνων της ΑΠΟ με άλλες ομαδοποιήσεις δεν είναι εφικτή χωρίς την έγκριση από το διαρκές όργανο.

Σημείωση:

  • Η συμμετοχή των συλλογικοτήτων στα ολομελειακά αποφασιστικά όργανα (Γ13), με πληρότητα των μελών εάν είναι εφικτό στο συνέδριο και στη συνδιάσκεψη, είναι απαραίτητη. Κάθε απουσία συλλογικότητας πρέπει να είναι αιτιολογημένη. Οι ομάδες που απουσιάζουν από τα ολομελειακά αποφασιστικά όργανα πρέπει να συναινέσουν με τις αποφάσεις που λήφθηκαν από αυτά. Σε ζητήματα τακτικής που οι αποφάσεις έχουν ληφθεί με ομοφωνία, σύνθεση, συναίνεση είτε ψηφοφορία, οι ομάδες που απουσίασαν θα πρέπει να δηλώσουν μέσα σε διάστημα που θα ορίσει το όργανο στο πλαίσιο του οποίου λαμβάνονται οι αποφάσεις αν συμφωνούν/συναινούν με τις ληφθείσες αποφάσεις και άρα δεσμεύονται στην υλοποίησή τους ή αν διαφωνούν, άρα δεν δεσμεύονται. Σε κάθε περίπτωση, η μη συμφωνία των ομάδων που απουσίασαν δεν θέτει υπό αμφισβήτηση τις αποφάσεις των ολομελειακών αποφασιστικών οργάνων.
  • Οι αποφάσεις στα ολομελειακά αποφασιστικά όργανα (Γ13.) λαμβάνονται από τις παρούσες συλλογικότητες.

Γ4. Τοπικοί συντονισμοί

Στις πόλεις και ανάλογα με τις υπαρκτές δυνατότητες και σε ευρύτερο γεωγραφικά χώρο όπου δραστηριοποιούνται 2 ή περισσότερες ομάδες, συγκροτούνται συντονιστικά εκτελεστικά όργανα τα οποία υλοποιούν τις αποφάσεις του συνεδρίου, της συνδιάσκεψης και του διαρκούς οργάνου και αναλαμβάνουν σχετικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια και με τους όρους που θέτουν το συνέδριο, οι συνδιασκέψεις και το διαρκές όργανο.

Στις συνελεύσεις του τοπικού συντονιστικού συμμετέχουν όλες οι κατά τόπους συλλογικότητες. Οι τοπικοί συντονισμοί, ως εκτελεστικά όργανα, λαμβάνουν αποφάσεις όπως έχει οριστεί σε ζητήματα τακτικής.

Τα τοπικά συντονιστικά δεν μπορούν να παράγουν θέσεις, αλλά μπορούν να εκφράσουν λόγο σε συμφωνία με τις θέσεις τις ΑΠΟ, ο οποίος εγκρίνεται από το διαρκές όργανο (βλ.Γ3).

 

Γ5. Ομάδες εργασίας

Ως ομάδες εργασίας ορίζονται ομάδες που έχουν ως στόχο τη διεκπεραίωση πρακτικών ζητημάτων. Δεν έχουν σταθερή σύσταση. Είναι επιθυμητή η συμμετοχή των ομάδων με κυκλικό τρόπο.

 

Γ6. Τομείς

Ως τομείς ορίζονται οι σταθερές δομές που αναλαμβάνουν τη διαχείριση των λειτουργιών και των μόνιμων αναγκών της ΑΠΟ όπως:

α) την προπαγάνδιση των θέσεών της (π.χ. blog, έντυπο, εφημερίδα)

β) τις οικονομικές ανάγκες της ΑΠΟ (π.χ. ταμείο)

γ) την επικοινωνία μεταξύ των μελών της (π.χ. φόρουμ) και την επικοινωνία με άλλες συλλογικότητες.

 

Γ7. Ειδικές θεματικές ομάδες

Οι ειδικές θεματικές ομάδες (π.χ. για τα εργασιακά, τη λεηλασία της φύσης, την καταστολή, τον αντιφασισμό) αναλαμβάνουν την παραγωγή λόγου και την επεξεργασία θέσεων και προτάσεων δράσης προς το διαρκές συντονιστικό ή οποιοδήποτε άλλο ολομελειακό όργανο.

Σημείωση: Η πρακτική λειτουργία της οργάνωσης δεν μπορεί να υπόκειται σε συσχετισμούς πλειοψηφίας-μειοψηφίας. Οι ομάδες εργασίας/τομείς ανήκουν στην οργάνωση και υλοποιούν τις αποφάσεις, ανεξάρτητα από το πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις. Οι συμμετέχοντες στα εκτελεστικά όργανα που έχουν την ευθύνη πρακτικών λειτουργιών και μόνιμων αναγκών της οργάνωσης (Γ5Γ6) δεν εξαιρούνται από αυτά όταν η ομάδα τους διαφωνεί με μια ληφθείσα απόφαση. Για να εξαιρεθεί κάποιος, εφόσον το επιθυμεί, από μια ομάδα εργασίας ή από τη λειτουργική του θέση σε κάποιον από τους τομείς, θα πρέπει να αντικατασταθεί και έπειτα να εξαιρεθεί.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ Α.Π.Ο.

Μετά το τέλος του προσυνεδριακού διαλόγου και ενόψει του συνεδρίου, δημοσιεύουμε ολόκληρη την πρόταση του καταστατικού (Αρχές, Θέσεις, Στόχοι, Δομή) που θα κατατεθεί προς επικύρωση στο επικείμενο συνέδριο. Στα μέσα Οκτώβρη θα πραγματοποιηθούν τρεις ανοιχτές πολιτικές εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αθήνα για την παρουσίαση του καταστατικού και την ενημέρωση για το ιδρυτικό συνέδριο της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης.

Όσες αναρχικές συλλογικότητες ενδιαφέρονται για αμεσότερη και περαιτέρω ενημέρωση μπορούν να επικοινωνήσουν στο anpolorg@gmail.com ώστε να γίνουν από κοντά ενημερώσεις στις συνελεύσεις των ομάδων από εκπροσώπους των συλλογικοτήτων που καλούν στο συνέδριο.

Σε περίπτωση που κάποια ομάδα επιθυμεί τη διεξαγωγή ανοιχτής εκδήλωσης- ενημέρωσης στην πόλη της θα πρέπει να ενημερώσει ως τις 30 Σεπτεμβρίου,ώστε να υπάρχει ο χρόνος να κριθεί εάν υπάρχουν οι δυνατότητες για την πραγματοποίησή της.

Συμμετοχή στο συνέδριο της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης

Το Συνέδριο της Α.Π.Ο. θα διεξαχθεί στην Αθήνα στις 7-8 Νοέμβρη. Σε αυτό μπορούν να συμμετάσχουν ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες του αναρχικές συλλογικότητες που αποδέχονται και δεσμεύονται στα 7 σημεία πλαίσιο που αποτέλεσαν την πολιτική συμφωνία εκκίνησης της διαδικασίας για τη συγκρότηση της οργάνωσης και επίσης αποδέχονται και δεσμεύονται πάνω στην πρόταση Καταστατικού που αποτέλεσε το τελικό προϊόν του προσυνεδριακού διαλόγου και κατατίθεται προς επικύρωση στο συνέδριο. Οι τοποθετήσεις πάνω στο Καταστατικό των συλλογικοτήτων που τελικά θα πλαισιώσουν το οργανωτικό εγχείρημα θα καταγραφούν στα πρακτικά. Οι όποιες αλλαγές, προσθήκες, διορθώσεις, θα προταθούν πάνω στο καταστατικό θα αποτελέσουν το υλικό με βάση το οποίο προσυνεδριακά θα συζητήσουν οι ομάδες- μέλη της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης εν όψει του επόμενου συνεδρίου (έναν χρόνο μετά) όπου και θα επικυρωθεί η όποια τροποποίησή του.

Δήλωση συμμετοχής στο συνέδριο από αναρχικές συλλογικότητες μπορεί να γίνει στο mail anpolorg@gmail.com, ώστε να σταλεί και το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου. Επίσης, την πρώτη ημέρα του συνεδρίου μπορούν να συμμετάσχουν αναρχικές συλλογικότητες ως παρατηρήτριες στις ολομελειακές διαδικασίες του δηλώνοντας τη διάθεσή τους αυτή στο παραπάνω mail.

*Σε αυτές τις ολομελειακές διαδικασίες οι ομάδες που συμμετέχουν ως παρατηρητές, εφόσον το επιθυμούν, θα μπορούν να έχουν στη διάθεσή τους έναν συγκεκριμένο χρόνο να τοποθετηθούν τόσο σε σχέση με το εγχείρημα της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης όσο και πάνω στην πολιτική και κοινωνική συγκυρία, ωστόσο οι πιθανές τοποθετήσεις τους δεν θα συμπεριληφθούν στην πολιτική διακήρυξη της Α.Π.Ο.

Ανακοίνωση αναρχικών συλλογικοτήτων για τη ΔΕΘ

Standard

11915798_494609047372595_8431089469325281452_n

Ενημέρωση από τις 5 αναρχικές συλλογικότητες που καλούσαν στην πορεία της ΔΕΘ

Από τη Δευτέρα 31 Αυγούστου οι συλλογικότητες που συμμετέχουν στη διαδικασία συγκρότησης της Oμοσπονδιακού τύπου Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης απηύθυναν κάλεσμασυμμετοχής στη διαδήλωση προς τη ΔΕΘ, για μια οργανωμένη αναρχική παρέμβαση ενάντια στο πανηγύρι των αφεντικών, τα οποία εν όψει εκλογών ανασυντάσσονται για την νέα ταξική επίθεση στους εκμεταλλευόμενους.

Στις 16.30 ξεκίνησε η προσυγκέντρωση των συλλογικοτήτων Μαύρο & Κόκκινο, Δυσήνιος Ίππος, Dinamitera, Κύκλος της Φωτιάς και Ο.72 στην Καμάρα. Στήθηκε μικροφωνική από την οποία διαβαζόταν το κείμενο του καλέσματος ενώ υπήρχε τραπεζάκι με αναρχικό υλικό και διανεμόταν ημπροσούρα που περιέχει το πολιτικό κάλεσμα στο ιδρυτικό συνέδριο της Α.Π.Ο. τον Νοέμβρη και το σχέδιο καταστατικού της.

Στη φετινή ΔΕΘ, η ΓΣΕΕ κατάφερε να ξεπεράσει κάθε όριο εξευτελισμού αφού οι μοναδικοί που διαδήλωσαν μαζί της ήταν εκείνοι οι εργαζόμενοι των μεταλλείων της Eldorado που χρησιμοποιούνται ως μισθοφορικός στρατός της εταιρείας απέναντι στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής που παλεύουν ενάντια στη λεηλασία και την καταστροφή του τόπου τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι η συγκέντρωσή τους προστατευόταν από κλούβες που είχαν τοποθετηθεί κάθετα στο δρόμο, για να εμποδίσουν την οποιαδήποτε επαφή με τη διαδήλωση που ξεκίνησε από την Καμάρα και στην οποία συμμετείχαν τα αναρχικά και αντιεξουσιαστικά μπλοκ μαζί με δραστήρια αγωνιστικά κομμάτια όπως αυτό της εναντίωσης στις εξορύξεις χρυσού και το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης.

Το μπλοκ που προέκυψε από το κάλεσμα των 5 συλλογικοτήτων είχε μαζικότητα, παλμό και οργανωμένη περιφρούρηση, ενώ συμμετείχαν σύντροφοι από τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις. Ακούστηκαν αναρχικά πολιτικά συνθήματα, αντιεκλογικά, αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστες, ενάντια στη λεηλασία της φύσης, αντιφασιστικά, αντικατασταλτικά κ.α. όπως: Η ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ – ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ – ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΑΠΟΧΗ – ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΚΟΜΜΟΥΝΕΣ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ – ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ, ΟΥΤΕ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ κ.α.

Η αστυνομική περικύκλωση των κοινωνικών, ταξικών, αντιεξουσιαστικών και αναρχικών μπλοκ στον δρόμο προς τη ΔΕΘ ήταν ένα δείγμα του φόβου που εκδηλώνει το καθεστώς απέναντι στον κόσμο του αγώνα, που επιλέγει να βρίσκεται στο δρόμο κόντρα στις εκλογικές αυταπάτες, την παραίτηση και την υποταγή. Ως αναρχικοί θα είμαστε πάντα κομμάτι αυτού του κόσμου, παλεύοντας για την καθολική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου.

Για την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Κομμουνισμό.

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» (Θεσσαλονίκη) |
Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς» (Αθήνα) |
Αναρχική Συλλογικότητα «Ο.72» (Αθήνα) |
Αναρχική Ομάδα «Δυσήνιος Ίππος» (Πάτρα) |
Αναρχική Ομάδα «Dinamitera» (Πάτρα)

ΔΕΘ 2015 – Κείμενο καλέσματος στη διαδήλωση

Standard

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Στις 5 Σεπτεμβρίου πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη τα καθιερωμένα εγκαίνια της ΔΕΘ. Μία ετήσια φιέστα του κράτους και των αφεντικών, κατά τη διάρκεια της οποίας είθισται να επιχειρείται ο εξωραϊσμός των συνθηκών εκμετάλλευσης και καταπίεσης με εξαγγελίες που στοχεύουν στην απόσπαση κοινωνικής συναίνεσης στους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.

Στη σημερινή συγκυρία, μετά και την πλήρη αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου της κυβερνώσας αριστεράς, η ΔΕΘ πραγματοποιείται ενόψει των εκλογών, οι οποίες αποτελούν μία απόπειρα διάσωσης του εξευτελισμένου γοήτρου του πολιτικού συστήματος. Μέσα σε συνθήκες αναδιάρθρωσης του κράτους και του κεφαλαίου, με τη συνέχιση της αντικοινωνικής επίθεσης μέσω της ψήφισης του νέου, 3ου μνημονίου, είναι αναπόφευκτη η όξυνση της κοινωνικής οργής.

Η αδυναμία διαχείρισής της, η προφανής δυσαρμονία ανάμεσα στις κοινωνικές και ταξικές ανάγκες των καταπιεσμένων και στους εκφραστές των κρατικών-καπιταλιστικών συμφερόντων έχει οδηγήσει το πολιτικό σύστημα σε παρατεταμένη αστάθεια. Οι εκλογές είναι τόσο το αποτέλεσμα αυτής της αστάθειας όσο και μία απόπειρα για το ξεπέρασμά της, μέσω της εγκαθίδρυσης μίας κυβέρνησης ‘ειδικού σκοπού’. Μίας κυβέρνησης που με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησής της μέσω της εκλογικής διαδικασίας αφενός θα εξακολουθήσει να εξαθλιώνει τα πλατιά κοινωνικά στρώματα και αφετέρου θα εντείνει την κατασταλτική επίθεση ενάντια σε όσους αντιστέκονται στις επιταγές των ντόπιων και διεθνών κυρίαρχων. Μέσω των εκλογών επιχειρείται να ανανεωθεί η δυναμική της ανάθεσης, που οδηγεί τους καταπιεσμένους στην παραίτηση και την υποταγή για να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία. Πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των προλετάριων, στα πτώματα των μεταναστών στη Μεσόγειο, στην καμένη γη στις Σκουριές και στην καταστροφή του Αχελώου, πάνω στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις κατά των αγωνιζόμενων χτίζεται η εξουσιαστική δυστοπία. Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες οι καταπιεσμένοι δεν έχουμε κανένα λόγο να χαρίσουμε τη σιωπή μας στους δυνάστες μας. Οι εκλογές, η ανάθεση και η πολιτική διαμεσολάβηση δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στους από τα κάτω.

Είναι παραπάνω από προφανές ότι όποιος σχηματισμός κι αν αναλάβει την εξουσία το επόμενο διάστημα το μόνο που θα κάνει είναι να συνεχίσει την ακραία πολιτική κοινωνικού εξανδραποδισμού, επιβάλλοντας νέα μέτρα λεηλασίας που θα οδηγήσουν σε νέο διαρκή κύκλο φτωχοποίησης, σε νέους νεκρούς στα σύνορα και την ενδοχώρα. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης δεν πρόκειται να αποσυρθεί μέσω των εκλογών, αντίθετα θα αντλήσει από αυτές για να συνεχίσει να εκβιάζει και να καταστέλλει την κοινωνική πλειοψηφία. Αυτή η πολιτική χρεοκοπία δεν σημαίνει πως το καθεστώς ετοιμάζεται να παραδοθεί λόγω των πασιφανών αδιεξόδων του. Αντίθετα η διαρκής σήψη του συμβαδίζει με την προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την ανάδειξη εφεδρικών δυνάμεων του συστήματος, απέναντι στις οποίες απαιτείται αντιφασιστική επαγρύπνηση και αντανακλαστικά.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ένα συνολικό παράδειγμα αλλαγής του τρόπου ζωής, χρειάζεται η εκκίνηση της προσπάθειας για την Κοινωνική Επανάσταση που είναι ο μόνος τρόπος ώστε να κατορθώσει η ζωή να πάρει το πάνω χέρι βάζοντας τέλος στο σωρό ανθρώπινων ερειπίων που σωρεύονται επί αιώνες. Ως αναρχικές συλλογικότητες που συμμετέχουμε στην διαδικασία συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, καλούμε στη διαδήλωση με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ ως μια ευκαιρία να εκφραστεί στο δρόμο η αντίσταση στους σχεδιασμούς του κράτους και των αφεντικών. Προτάσσουμε την αποχή από τις εκλογές, που στήνονται για να τροφοδοτείται η εκμετάλλευση με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησης στους εξουσιαστικούς θεσμούς.

Προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των από τα κάτω σε οριζόντιες αντιιεραρχικές κοινωνικές και πολιτικές δομές και συλλογικότητες, μέσα στους χώρους δουλειάς, σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Επιχειρούμε να συνδέσουμε και να συνολικοποιήσουμε τους επιμέρους αγώνες ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, φασίστες, εθνικούς και υπερεθνικούς θεσμούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Απέναντί τους η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι η κοινωνική και ταξική χειραφέτηση και αντεπίθεση. Είναι η Κοινωνική Επανάσταση και η δημιουργία ενός κόσμου βασισμένου στις αρχές της ισότητας της αλληλεγγύης και της ελευθερίας.

– ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 18.00 ΚΑΜΑΡΑ –

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» (Θεσσαλονίκη) |

Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς» (Αθήνα) |

Αναρχική Συλλογικότητα «Ο.72» (Αθήνα) |

Αναρχική Ομάδα «Δυσήνιος Ίππος» (Πάτρα) |

   Αναρχική Ομάδα «Dinamitera» (Πάτρα)

ΔΕΘ 2015 – Κάλεσμα στη Διαδήλωση 5/9, 18:00 στην Καμάρα (Θεσ/νίκη)

Standard

11986993_901601049916769_5021753244332116748_n

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ  – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ
ενάντια στην ανάθεση, τη μοιρολατρεία, την υποταγή
 
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ – ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ 5/9 – 18.00 ΚΑΜΑΡΑ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)

Κράτος και Κεφάλαιο λεηλατούν τη φύση και την κοινωνία (ενημέρωση και φωτογραφίες από την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου)

Standard

Πραγματοποιήθηκε από τις 12 μέχρι τις 17 Αυγούστου 2015 η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου στη Μεσοχώρα Τρικάλων. Μια συνάντηση που πραγματοποιείται αδιάλειπτα από το 2007 στο χώρο όπου συντελείται η καταστροφή του ποταμού και προγραμματίζεται ο αφανισμός της Μεσοχώρας με στόχο την όξυνση του αγώνα για την προάσπιση του ποταμού από τους καταστροφικούς σχεδιασμούς του κράτους, της ΔΕΗ και των κατασκευαστικών εταιρειών που με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος δρομολογούν την επανεκκίνηση του σχεδίου της εκτροπής του προς τη Θεσσαλία και της λειτουργίας των υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον άνω ρου του, γεγονός που αυτόματα θα σημάνει τη μετατροπή του ποταμού σε γιγαντιαία λίμνη στον πυθμένα της οποίας θα βρεθεί και το χωριό της Μεσοχώρας. (περισσότερες πληροφορίες για τις καταστροφικές συνέπειες που θα επιφέρει η εκτροπή του ποταμού και η λειτουργία των φραγμάτων στη φύση και τις τοπικές κοινωνίες της περιοχής μπορείτε να βρείτε εδώ).

Στη φετινή συνάντηση πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από εκδηλώσεις και παρεμβάσεις στην κεντρική πλατεία της Μεσοχώρας. Την Πέμπτη 13 Αυγούστου προβλήθηκε η ταινία κινουμένων σχεδίων “Λόραξ”, μια ευαίσθητη αλληγορία για μικρούς και μεγάλους με κεντρικό θέμα την προστασία της φύσης. Την Παρασκευή 14 του μήνα προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ “οι αγρότες του Λάξα” σχετικά με τον αγώνα των αγροτών γύρω από τη λίμνη Μιβατν στην Ισλανδία που για χρόνια διαμαρτύρονταν ενάντια στην κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάξα και τελικά αποφάσισαν να το καταστρέψουν ώστε να σώσουν τη γη, τη λίμνη και το ποτάμι. Το απόγευμα του Σαββάτου 15 Αυγούστουπραγματοποιήθηκε η κουκλοθεατρική παράσταση “μια φορά κι έναν καιρό σ’ έναν ποταμό” με τη συμμετοχή πολλών μικρών και μεγάλων φίλων του ποταμού. Τέλος, την Κυριακή 16 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη συγκέντρωση στην πλατεία της Μεσοχώρας και ακολούθησε πορεία προς το φράγμα με τη συμμετοχή περίπου 100 ατόμων, αγωνιστών για την υπεράσπιση του Αχελώου, αλλά και κατοίκων του χωριού. Στη συγκέντρωση στο φράγμα αναρτήθηκε και πανό αλληλεγγύης από την Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα προς τους αγωνιζόμενους κατοίκους της Βορειοανατολικής Χαλκιδικής που αντιστέκονται στην κατασκευή μεταλλείων χρυσού στην περιοχή τους.

Επίσης, το πρωί του Σαββάτου ομάδα συντρόφων πραγματοποίησε πεζοπορία και περιήγηση στη γύρω περιοχή, επισκεπτόμενη το φαράγγι Ρατζόρεμα, ένα μέρος απαράμιλλης ομορφιάς που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χατζή λίγα μόλις μέτρα μετά το φράγμα της Μεσοχώρας. Παράλληλα, άλλη ομάδα συντρόφων φρόντιζε να κοσμίσει την περιοχή πέριξ του φράγματος με συνθήματα υπέρ του ποταμού και ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του

Σε όλη τη διάρκεια της φετινής συνάτησης πραγματοποιήθηκε κατασκήνωση στις όχθες του ποταμού της οποίας η λειτουργία και η συλλογική συμβίωση καθοριζόταν από ανοιχτές οριζόντιες συνελεύσεις.

Η υπόθεση της εκτροπής του Αχελώου και της λειτουργίας των Υ/Η φραγμάτων της Μεσοχώρας και της Συκιάς δεν δικαιολογεί καμία επανάπαυση και ολιγωρία εξαιτίας της προσωρινής αναστολής των έργων. Μετά την αναμενόμενη από καιρό “γνωμοδότηση” του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων η οποία ουσιαστικά μεταθέτει την ευθύνη της εκτροπής σε εθνικό επίπεδο, ακολούθησε νέα απόφαση – ακύρωση του έργου της εκτροπής από το Σ.τ.Ε διαψεύδοντας τις προσδοκίες του κράτους ότι θα άνοιγε και νομικά ο δρόμος για την ολοκλήρωση των έργων. Ωστόσο, να σημειωθεί ότι η απόφαση του Σ.τ.Ε. είναι εστιασμένη στο ζήτημα της εκτροπής, δηλαδή της μεταφοράς νερού από μια υδρολογική λεκάνη σε μια άλλη και όχι σε αυτό καθεαυτό το ζήτημα της έμφραξης του Αχελώου από τα φράγματα από τα οποία το ένα έχει ολοκληρωθεί (Μεσοχώρα) και το άλλο είναι ημιτελές (Συκιά). Και πρέπει να υπογραμμιστεί ότι στην περίπτωση που παγώσει η εκτροπή έχει εκδηλωθεί ήδη από τη μεριά του κράτους, η πρόθεση να παρουσιαστούν αυτά τα γιγαντιαία φράγματα, τα οποία έχουν σχεδιαστεί ως έργα κεφαλής του όλου προγραμματισμού για την εκτροπή του Αχελώου, σαν αυτοτελή έργα. Έτσι ώστε να επιτύχει την αποπεράτωση και λειτουργία τους ως Η/Υ εργοστάσια, τα οποία προβλέπεται στο άμεσο μέλλον να εκχωρηθούν βάση νόμου (βλ: μνημόνιο) σε ιδιώτες. Γεγονός που σημαίνει και πάλι την έμφραξη του ποταμού, την εξαφάνιση της χαράδρας του άνω Αχελώου από τους τεχνητούς ταμιευτήρες και τον καταποντισμό της Μεσοχώρας.

Ειδικά σήμερα, η επιθετικότητα του ελληνικού κράτους, έτσι όπως εκδηλώνεται σε κάθε επίπεδο ενάντια στη φύση και την κοινωνία, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για τις προθέσεις του για τον Αχελώο. Άλλωστε, είναι πλέον ξεκάθαρη η πλήρης ευθυγράμμιση της σημερινής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στις νεοφιλελεύθερες αντικοινωνικές πολιτικές λεηλασίας του φυσικού κόσμου που επέβαλαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, η ΕΕ και το ΔΝΤ, στις οποίες εντάσσεται και η ολοκλήρωση των Υ/Η έργων, η ιδιωτικοποίηση τους και ο οριστικός αφανισμός της Μεσοχώρας και του άνω ρου του Αχελώου.

Για τους κατοίκους της Μεσοχώρας, που ήδη από τη δεκαετία του 1990 διάλεξαν τον αξιοπρεπή δρόμο της αντίστασης στην καταστροφή και τη λεηλασία του τόπου τους είναι πια σαφές πως ο μόνος δρόμος για να στήσουν αναχώματα στους αντικοινωνικούς και καταστροφικούς σχεδιασμούς του κράτους, της ΔΕΗ και των εργολάβων είναι η επιλογή του διαρκούς αγώνα μακριά από αυταπάτες επίλυσης του ζητήματος μέσω θεσμικών οδών και εναλλαγών σε κυβερνητικούς ή υπουργικούς θώκους.

Για τον ίδιο τον αγώνα υπεράσπισης του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών από τις λεηλατικές πολιτικές του κράτους και του κεφαλαίου είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο πως πρέπει να κινηθεί πέρα και ενάντια σε λογικές ανάθεσης και εμπιστοσύνης στις εξαγγελίες της αριστερής ή της οποιασδήποτε κυβέρνησης, κρατώντας έτσι ανοιχτό το δρόμο του αυτοοργανωμένου αγώνα από τα κάτω, της αδιαμεσολάβητης αντίστασης και της συνολικής ανατροπής των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για να αποτινάξουν οι ανθρώπινες κοινωνίες την παρασιτική παρουσία του κράτους και του κεφαλαίου από πάνω τους και για να μπορέσουν να χτίσουν έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας και δικαιοσύνης, όπου οι άνθρωποι θα ζουν σε πλήρη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ – Ο ΑΧΕΛΩΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ενημέρωση από το blog της αναρχικής ομάδας “δυσήνιος ίππος”

Προβολή του ντοκιμαντερ: ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΞΑ και ενημέρωση σχετικά με την αυτόνομη συνάντηση αγώνα

Standard

11709806_1474202612891662_2702195925670661563_oΟι αγρότες κάτοικοι της περιοχής γύρω από τη λίμνη Μίβατν στην Ισλανδία, που διαμαρτύρονταν για χρόνια ενάντια στην κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λάξα, αποφάσισαν να καταστρέψουν το φράγμα ώστε να σώσουν τη γη, την πολύτιμη λίμνη και τον ποταμό. Τον Αύγουστο του 1970, μέσα στη νύχτα, πήραν δυναμίτη και ανατίναξαν το φράγμα που χτιζόταν. Ήταν η πρώτη φορά που κάτοικοι της περιοχής ξεκίνησαν μια μάχη ενάντια στην κατασκευή φραγμάτων και την κέρδισαν αγωνιζόμενοι ενωμένοι.

Θα ακολουθήσει ενημέρωση για την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ στις 12 – 17 Αυγούστου στον ποταμό Αχελώο,
ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του

ΤΡΙΤΗ 21 ΙΟΥΛΗ 21.00

ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΧΩΡΟ “ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ”

ΠΑΤΡΕΩΣ 87 ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΕΣ